Van de Zee van Marmara naar de Zwarte Zee: De vuurtorens van Istanbul.

De eerste stop van de eerste dag is de vuurtoren van Yeşilköy. Ooit bekend als de vuurtoren van Ayastefanos, is dit de eerste historische vuurtoren die schepen die van de Zee van Marmara naar de Bosporus varen, tegenkomen. De vuurtoren werd gebouwd in 1856, toen het Ottomaanse Rijk een overeenkomst sloot met de Fransen voor het beheer van de vuurtorens. De bouw werd uitgevoerd door de "Fenerler İdaresi", onder leiding van de Fransman Michel Pasha. Volgens Wikipedia werd de vuurtoren voor het eerst in brand gestoken op 5 januari 1857.

De stenen toren heeft de vorm van een achthoekige prisma die vanuit het midden van het wachthuis omhoog rijst. Hij is 16 meter boven de grond en 23 meter boven zeeniveau, en het licht is zichtbaar tot 15 zeemijl afstand. De lichtbron is in de loop der jaren veranderd, van een gaslamp naar een Dalén-lamp die op acetyleen werkte, en uiteindelijk naar elektriciteit. De vuurtoren is in 1945, 1971 en 1988 gerestaureerd en wordt tegenwoordig nog steeds beheerd door de "Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü" en dient als een functionele navigatiehulp.

De toren is niet toegankelijk voor het publiek en maakt geen deel uit van de door de "Kıyı Emniyeti" aangeboden toeristische attracties. U kunt de vuurtoren vanaf de kust en vanuit de omgeving bekijken. Let op hoe de achthoekige structuur omhoog rijst vanuit het midden van het wachthuis en bekijk het balkon dat de lantaarnkamer omringt. De vuurtoren van Rumeli, die u de volgende dag zult zien, heeft zijn licht op 58 meter boven de zee; dit getal vat in één cijfer het verschil samen tussen de lage kust van de Zee van Marmara en de hoge punt van de ingang van de Zwarte Zee.

U kunt de vuurtoren bereiken door vanaf het Marmaray-station van Yeşilköy naar het strand te lopen. Op deze punt, die openstaat naar de Zee van Marmara, kan de wind sterk waaien. De vroege ochtenduren zijn rustig en bieden zacht licht, ideaal voor foto's. Vanaf hier kunt u terugkeren naar de Marmaray en naar Sirkeci reizen.

Bron: Wikipedia, Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü.

Wanneer u langs de kustweg loopt, die van Sirkeci naar Sarayburnu loopt, ziet u langs de Kennedystraat, aan de voet van de muren van de Marmara, de vuurtoren van Ahırkapı. Het verhaal van deze vuurtoren is ongeveer een eeuw ouder dan dat van de meeste andere vuurtorens langs de route. In 1755, na het strandingsincident van een galjoen voor Kumkapı in slecht weer, beval sultan III. Osman dat er elke nacht een lamp zou worden ontstoken op de muur. De huidige stenen toren werd in 1857 gebouwd, tijdens het bewind van sultan Abdülmecid, na de Krimoorlog; volgens de Engelse Wikipedia werkten Franse ingenieurs aan de constructie.

Let op de vorm van de toren. Het cilindervormige lichaam, dat op een vierkant voetstuk staat, heeft een balkon dat doet denken aan een minaret. De toren is 26 meter hoog, het licht brandt op 36 meter boven zeeniveau en is zichtbaar tot 16 zeemijl ver. De enige zwarte streep op het witte lichaam dient als een dagmarkering, waardoor de vuurtoren gemakkelijker vanaf zee te herkennen is.

De relatie van de vuurtoren met de zee veranderde in 1958, toen de kustweg werd aangelegd; de toren staat nu niet meer direct aan het water. Volgens de Turkse Wikipedia werd de vuurtoren van 1907 tot 1995 beheerd door vrouwen uit de familie Lik; dit is een van de minder bekende menselijke verhalen uit de geschiedenis van de Turkse vuurtorenwachters. Oorspronkelijk was het onderhoud de verantwoordelijkheid van Bostancı Ocağı, maar tegenwoordig wordt het uitgevoerd door Kıyı Emniyeti.

De toren is niet toegankelijk voor bezoekers; u kunt de vuurtoren bekijken vanaf de kant van de kustweg en vanaf de voorzijde van de muren. Het water voor u wordt in de registers van Kıyı Emniyeti aangeduid als het "Ahırkapı-gebied"; u kunt hier waarschijnlijk schepen zien die voor anker liggen. Vanaf hier kunt u terugkeren naar Sirkeci en met de Marmaray naar Üsküdar reizen.

Bron: Wikipedia, Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü.

Neem de Marmaray naar Üsküdar en wandel naar de oever van Salacak. De Maidenstoren, die ongeveer 200 meter voor de kust van Üsküdar ligt, is het oudste gebouw op deze route, maar het minst bekende als baken. Bronnen stellen dat het eerste gebouw op deze locatie in 1110 werd gebouwd door de Byzantijnse keizer Alexios I, een houten toren omgeven door een stenen muur. De toren werd vernietigd door een aardbeving in 1509 en herbouwd, en in 1721 brandde hij af. Daarna werd hij herbouwd en gebruikt als baken. In 1763 werd hij gerenoveerd met steviger steen, en in 1832 kreeg hij zijn huidige uiterlijk dankzij een restauratie onder leiding van Sultan Mahmud II. De Turkse Wikipedia benadrukt dat de toren zijn functie als baken, dat schepen 's nachts de weg wees, nooit heeft verloren.

De laatste grote renovatie van de toren werd in 2021 gestart door het Ministerie van Cultuur en Toerisme. Na meer dan twee jaar werk werd de toren in mei 2023 opnieuw geopend voor bezoekers als monument. De muren, die verzwakt waren door zoutkristallisatie, zijn versterkt met roestvrijstalen kabels. De ligging van de toren, in het zuidelijke deel van de Bosporus, op een klein eilandje voor de kust, maakt hem zowel overdag als 's nachts een herkenbaar punt.

U kunt de toren bereiken met boten die vertrekken vanaf de kust. Controleer de vertrekpunten, dienstregelingen en bezoekuren op de officiële website. Terwijl u de toren bezoekt, kijk uit de ramen: aan de ene kant de historische schiereiland en de haven van Sarayburnu, aan de andere kant de kust van Üsküdar en de ingang van de Bosporus. Deze toren, samen met Ahırkapı, markeert de zuidelijke opening van de Bosporus, waar deze uitmondt in de Zee van Marmara.

Als u niet met de boot reist, kunt u de toren ook vanaf de kust van Salacak bekijken. Vanaf hier kunt u met de Marmaray naar Feneryolu reizen.

Bron: Officiële website van de Maidenstoren; Wikipedia.

Om de laatste vuurtoren van de eerste dag te bekijken, neem de Marmaray naar Feneryolu. Vanaf daar kunt u te voet of met een korte busrit naar het park bij de Fenerbahçe-punt komen. De oude naam van deze punt was Kalamış-punt. Historische documenten vertellen dat de ligging van de punt vaak tot ongelukken met schepen leidde; het wordt vermeld dat Sultan Süleyman I in 1562 een decreet uitvaardigde om hier een licht te plaatsen. De huidige toren werd in 1857 gebouwd.

De witte, cilindrische toren heeft twee balkons en de lantaarnkamer is ook wit. Het een verdieping tellende wachthuis, dat aan de toren is gebouwd, is nog steeds aanwezig; de vuurtoren en het wachthuis staan onder bescherming als cultureel erfgoed. Het licht is in de loop der jaren veranderd, van aardgas naar acetyleen en vervolgens naar elektriciteit; tegenwoordig knippert het in een ritme van 12 seconden en is het zichtbaar tot 15 zeemijl afstand. Elk vuurtoren heeft een ander knipperpatroon, waardoor ze herkenbaar zijn voor zeilers; als u in het schemerlicht wacht, kunt u het ritme van het licht tellen.

Het park is open voor het publiek, maar de toren zelf is niet toegankelijk. U kunt de vuurtoren vanaf het park en de rotsachtige kust zien, die uitkijkt op de Zee van Marmara. Let op hoe de toren en het wachthuis met elkaar verbonden zijn, en op de uitlijning van de balkons. Zoek vanaf de kust naar goede hoeken om foto's te maken van de toren met de zee op de achtergrond.

Het Fenerbahçe Park wordt ook beschreven als een park langs de kustroute van Radar in Kadıköy; hier kunt u het zien als onderdeel van de keten van vuurtorens aan de Aziatische kant van de Zee van Marmara. Sluit de dag af door hier te wachten tot het licht aangaat; morgen reist u per auto naar de ingang van de Zwarte Zee.

Bron: Wikipedia; Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü.

De tweede dag begint vroeg en met de auto. Het Rumeli Feneri, een vuurtoren, bevindt zich aan de Europese kant, in het dorp Sarıyer, op de plek waar de Bosporus uitmondt in de Zwarte Zee. Het werd gebouwd zodat Franse en Engelse oorlogsschepen tijdens de Krimoorlog veilig de Zwarte Zee konden in- en uitvaren. Volgens de Turkse Wikipedia liet Michel Pasha, van Franse afkomst, samen met de vuurtoren aan de andere kant, de Anadolu Feneri, het torentje bouwen, en de vuurtoren werd op 15 mei 1856 in gebruik genomen. De honderdjarige concessie die aan de Fransen was verleend, werd in 1933 ingetrokken en de vuurtoren kwam onder Turks beheer.

De 30 meter hoge toren is in drie fases gebouwd en heeft een achthoekige structuur met twee niveaus. Het licht bevindt zich 58 meter boven zeeniveau en het witte licht is zichtbaar tot 18 zeemijlen ver. De lamp is in de loop der jaren vervangen, van aardgas naar acetyleen en vervolgens naar elektriciteit; een reserve wordt aangedreven door butaangas.

Het Rumeli Feneri staat niet op de lijst van vuurtorens die open zijn voor toeristen. Daarom is het de bedoeling om de omgeving van de toren te verkennen, niet het interieur. Bekijk de toren vanaf de straten van het dorp en vanaf de kust. Kijk naar de overkant: de Anadolu Feneri ligt slechts 2 zeemijlen verderop in een rechte lijn. De tegenover elkaar liggende vuurtorens symboliseren het idee om beide oevers van de ingang van de Bosporus te laten zien aan schepen die vanuit de Zwarte Zee de Bosporus binnenkomen.

Om vanaf hier naar de Anadolu Feneri te reizen, moet u via de Yavuz Sultan Selim-brug naar de Aziatische kant rijden. Controleer de actuele verkeerssituatie voordat u vertrekt.

Bron: Wikipedia, Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü (Directoraat-generaal Kustveiligheid).

De vuurtoren Anadolu Feneri bevindt zich aan de noordelijke punt van de Bosporus, waar deze samenvloeit met de Zwarte Zee, aan de Aziatische kant, op de punt Yum Burnu (ook bekend als Yon of Hrom Burnu). Hij ligt aan de rand van het dorp Beykoz, dat dezelfde naam draagt. De eerste vuurtoren werd hier in de jaren 1830 gebouwd. De huidige toren werd, net als de vuurtoren Rumeli Feneri, op 15 mei 1856 in gebruik genomen, tijdens de Krimoorlog. De concessie voor het beheer door de Fransen eindigde in 1933; tegenwoordig wordt de vuurtoren beheerd door de Algemene Directie Kustveiligheid.

De witte, cilindervormige toren is ongeveer 20 meter hoog, inclusief het balkon en de lantaarnkamer. Vanwege de ligging op de rotsachtige punt brandt het licht ongeveer 75 meter boven zeeniveau. Aan de toren is een twee verdiepingen tellend huis voor de torenwachter gebouwd. De lichtbron is in de loop der jaren veranderd, van gas naar acetyleen en vervolgens naar elektriciteit, net als bij andere vuurtorens. Wikipedia beschrijft de Anadolu Feneri als een van de zeldzame vuurtorens die zijn oorspronkelijke vorm heeft behouden.

De Algemene Directie Kustveiligheid beschouwt de Anadolu Feneri als een van de vuurtorens die open zijn voor toeristen. Controleer echter altijd de actuele bezoekvoorwaarden voordat u gaat, aangezien deze kunnen veranderen. Het dorp is een klein vissersdorp. U kunt de vuurtoren bekijken vanaf de helling, met aan de ene kant de open zee van de Zwarte Zee en aan de andere kant de vuurtoren Rumeli Feneri. Vanuit de kant van Rumeli ziet u nu het tegenovergestelde beeld van wat u 's ochtends ziet.

Op de rotsen rond de punt waait een sterke wind. Wees voorzichtig bij het afdalen naar de kust en houd kinderen dicht bij u. Vanaf hier kunt u via wegen die parallel lopen aan de kust van de Zwarte Zee naar Şile rijden; dit is het langste deel van de route.

Bron: Algemene Directie Kustveiligheid; Wikipedia.

De laatste vuurtoren van de route, de Şile-vuurtoren, bevindt zich ongeveer een kilometer ten noordoosten van het dorp, op de rotsen van de Şile-punt, op 60 meter boven zeeniveau. Hij werd gebouwd in 1859 tijdens het bewind van Sultan Abdülmecid en in 1860 in gebruik genomen. Volgens de Turkse Wikipedia behoort de vuurtoren tot de "Lighthouses Administration", die werd geleid door Michel Pasha, van Franse afkomst; dus het is een onderdeel van dezelfde administratie die ook de vuurtoren in Yeşilköy beheert.

De stenen toren heeft een achthoekige prismavorm en is 19 meter hoog. De witte gevel is omringd door dunne, zwarte horizontale strepen, en aan de toren is een eenlaags wachthuis gebouwd. Het licht is zichtbaar tot 20 zeemijl afstand. In de eerste jaren werd een lamp met gas gebruikt, maar in 1968 werd deze vervangen door een elektrische lamp.

De Şile-vuurtoren staat hoog op de lijst van vuurtorens die open zijn voor toeristen, en volgens de Turkse Wikipedia is hij tegenwoordig een museum. Dit is de plek waar u de meeste kans heeft om het interieur te bekijken; controleer de actuele openingstijden voordat u gaat. Tijdens uw bezoek kunt u letten op de achthoekige plattegrond van de toren, de dikte van de stenen muren en de indeling van de ruimte waar het licht zich bevindt.

Vanuit de omgeving van de vuurtoren kunt u uitkijken over de kust van Şile en de open zee van de Zwarte Zee. De wind en de golven zijn sterk langs de rotsen; wees voorzichtig bij het afdalen naar de kust. Als u wilt wachten tot het licht aangaat, houd er rekening mee dat u de terugweg in het donker moet afleggen. De stranden van Şile en Ağva, en het dorp zelf, worden verder beschreven in de reisverslagen van Radar; als u tijd heeft, kunt u hier een nacht doorbrengen en de volgende dag het dorp verkennen.

Bron: Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü; Wikipedia; Wikipedia.