Van de Stadspoort naar het Museum: De Lagen van Nikaia.

Begin uw route bij de Istanbulpoort, aan de noordelijke rand van de stad, op het punt waar de Atatürk Caddesi de stadsmuren bereikt. Verlaat de muurlijn om de poort eerst van buitenaf te bekijken en observeer het gebouw vanuit het perspectief van een reiziger die vanuit Istanbul arriveert. De Istanbulpoort bestaat uit drie aparte poorten: een buitenpoort, een tussenpoort en een binnenpoort, en tussen de poorten bevindt zich een ovaal plein. Sta in het midden van het plein en bekijk eerst de buitenste, en daarna de binnenste boog; vanaf hier ziet u het beste hoe de drie poorten op dezelfde as zijn geplaatst. Let op dat de poortstijlen zijn gemaakt van granietkolommen en dat ze een hoge boog dragen. Op de stijlen bevinden zich twee Medusa-hoofden, waarvan wordt gezegd dat ze door de gouverneur van Iznik zijn geplaatst om slechte geesten af te weren. Volgens het archief van de gemeente Iznik werd de poort in de Romeinse tijd gebouwd en werd deze in 123 na Christus, tijdens het bewind van keizer Hadrianus, gerepareerd. Volgens de gemeente Bursa werd de Istanbulpoort, samen met de Yenişehirpoort in het zuiden, gerestaureerd door het Iznik Museum en de gemeente. Vanaf hier kunt u de stadsmuren volgen in oostelijke richting naar de Lefke-poort; als het pad soms van de muur afwijkt, houd dan de oostelijke richting aan door de stad in te gaan. De stadsmuren strekken zich ongeveer 4.970 meter rond de stad en hebben een hoogte van 10 tot 13 meter. Tel de ronde en vierkante torens terwijl u loopt; er zijn in totaal 114 torens, volgens officiële bronnen. U zult zien dat de muur bestaat uit afwisselende rijen baksteen en grote blokken steen; dit is de techniek die voor het grootste deel van de muur is gebruikt. Volgens de gemeente Bursa begonnen de muren, die in de Bithynia-periode in de 4e eeuw voor Christus werden gebouwd, aanvankelijk ongeveer 2,5 kilometer lang. De muur werd uitgebreid tot zijn huidige lengte na de Gotische aanvallen in 258. Byzantijnse restauraties en versterkingen tijdens het bewind van het Iznik-rijk (1204-1261) voegden nieuwe lagen toe aan de muur. Daarom zult u merken dat het materiaal en de afwerking langs dezelfde muur veranderen, en dat in sommige delen een tweede rij voor de hoofdmuur is gebouwd. Bekijk de kolommen, kapitelen en gebeeldhouwde stenen die in de muur zijn ingebouwd; deze zijn afkomstig van oudere gebouwen. De TDV Islam Encyclopedia vermeldt dat de Byzantijnen ook grafstenen gebruikten als bouwmateriaal. Bronnen vermelden dat er Griekse en Latijnse inscripties op de muren zijn te vinden, en dat sommige torens ook inscripties dragen; scan de gevels van de torens met de zoom van uw camera. De gemeente Iznik meldt dat het Romeinse theater werd opgeofferd voor de verdediging van de stad en dat de muren met de stenen van dat theater werden gebouwd; houd dit in gedachten bij uw derde stop. Wanneer u de Lefke-poort Bekijk de gebeeldhouwde friesfragmenten en marmeren zuilen bij de poort van dichtbij. Bronnen verschillen in hun datering van de poorten; het inventarisregister van het Cultureel Portaal koppelt de poort van Lefke aan een bezoek van keizer Hadrianus aan de stad, terwijl het UNESCO-dossier de vier hoofdpoorten toeschrijft aan keizer Vespasianus en zijn zoon Titus. Ook hier bevindt zich het 822 meter lange Romeinse aquaduct, dat de gemeente "Lefke Kapı Antik Su Yolu" noemt en dat gebouwd is op bevel van Hadrianus. De oostelijke gevel van de poort wordt 's ochtends beschenen door de zon; probeer deze kant vroeg op de dag te fotograferen. Bekijk de muren en de bogen van de poort vanaf de grond; klim niet op de muren of de ruïnes van de torens. Ten slotte, betreed de stad via de poort van Lefke en loop in westelijke richting langs de hoofdroute die van oost naar west loopt; deze route leidt u naar de Hagia Sophia, gelegen bij een belangrijk kruispunt van de stad. Bronnen: Cultureel Portaal; Gemeente İznik; Districtbestuur İznik; UNESCO Voorlopige Lijst.

Als u vanuit het oosten naar het westen komt, zult u de Hagia Sophia tegenkomen op de zuidoostelijke hoek van de kruising van de twee belangrijkste straten van de stad. Maak een rondje om het gebouw voordat u erin gaat, want het huidige uiterlijk is het resultaat van minstens drie bouwfasen die zich over verschillende eeuwen hebben opgestapeld. Volgens bronnen bevond zich hier oorspronkelijk een Romeins gymnasium, en de eerste fase van het gebouw is een basiliek met bakstenen muren, gebouwd op de stenen fundering van het gymnasium. Men denkt dat deze eerste basiliek tussen de 4e en 5e eeuw is gebouwd; het UNESCO-dossier vermeldt dat het in de 6e eeuw, tijdens het bewind van keizer Justinianus, werd herbouwd. Let op de bakstenen muur die boven de stenen fundering oprijst aan de noord- en zuidzijde; de dikke mortellaag en de grote bakstenen zijn kenmerkend voor deze vroege fase. De naam van het gebouw komt voor het eerst in geschreven documenten in verband met het Zevende Concilie, dat plaatsvond op 11 oktober 787 onder leiding van patriarch Tarasios. In 1065 werd het gebouw bijna volledig verwoest door een aardbeving en in feite herbouwd door de fundering met 1,40 meter te verhogen. Tijdens deze restauratie werd de apsis vijfhoekig gemaakt en aan beide zijden werden koepelvormige zijvertrekken toegevoegd. Probeer, vanaf de oostkant, de hoeken van de vijfhoekige apsis te onderscheiden. Na de verovering van de stad in 1331 door Orhan Gazi, werd het gebouw omgezet in een moskee, waarbij een mihrab (gebedsnis) en een minaret werden toegevoegd, en het begon bekend te staan als de Orhan-moskee. Tijdens het bewind van Sultan Süleyman werd het gebouw gerepareerd door Mimar Sinan na een brand. Volgens Anadolu Ajansı werden tijdens deze restauratie de bogen en zuilen in het interieur verwijderd en werden brede bogen geplaatst, waardoor de mihrab vanaf elke plek zichtbaar was. Reizigers die het gebouw aan het einde van de 18e en het begin van de 19e eeuw bezochten, beschreven het als vervallen en verlaten. Na 1935 werd het gebouw een museum, en na een restauratie die in 2007 begon, werd het in 2011 opnieuw omgezet in een moskee. Tegenwoordig is het een moskee, dus respecteer de bezoekersregels voordat u naar binnen gaat. U moet uw schoenen uitdoen, kleding dragen die uw schouders en knieën bedekt, en vrouwen moeten hun hoofd bedekken. Vermijd het bezoeken tijdens de gebedstijden en volg de instructies van het personeel in het gebouw. Volgens Anadolu Ajansı zijn de gebedsruimte en de bezoekersruimte in het gebouw gescheiden. Houd uw stem laag, ga niet voorbij aan mensen die bidden en maak geen foto's met flits. Binnenin, begin met het bekijken van de vloer; tijdens de restauraties van 1935 en 1953 werd een vloer gelegd met kleurrijke stenen. Tijdens dezelfde Vanaf hier, ga richting het zuidwesten bij de kruising. Het Romeinse Theater bevindt zich in het zuidwestelijke deel van de stad en is op korte loopafstand. Bron: Cultuurportaal; Gemeente İznik; Anadolu Agency; UNESCO Voorlopige Lijst.

Volgens de registratie van het Cultureel Portaal bevindt het theater zich in de wijk Selçuk, in het zuidwesten van de stad. Volgens de gemeente Bursa werd het in maart 2024 geopend voor bezoekers, na een langdurige periode van opgravingen en restauratie. Controleer echter vooraf of het gebied die dag open is en wat de bezoekuren zijn, aangezien de opgravingen nog steeds gaande zijn. Het gebouw werd in de 2e eeuw na Christus, tijdens de regering van keizer Trajanus, gebouwd door Plinius, de gouverneur van Bithynia. De meeste theaters in Anatolië zijn gebouwd tegen een helling, maar dit theater is gebouwd op een vlak terrein en de zitplaatsen zijn verhoogd met bogen. Bronnen beschrijven het als het enige voorbeeld van dit type constructie in Turkije. Het gebouw, dat ongeveer tienduizend toeschouwers kan herbergen, beslaat een oppervlakte van 84 meter lang en 63 meter breed. Binnenin kunt u eerst de bogen en de gewelven bekijken die het zitgedeelte dragen. Volgens het Cultureel Portaal is dit dragende systeem goed bewaard gebleven. De gemeente İznik vermeldt dat het theater 19 galerijen heeft om het zitgedeelte over het vlakke terrein te verdelen. Loop langs de galerijen, tel de ingangen en observeer hoe de bogen de treden van het zitgedeelte dragen. Vervolgens kunt u de podiumgebouw bekijken. Volgens bronnen bestond dit gebouw uit drie verdiepingen, maar alleen de eerste verdieping is bewaard gebleven. De opgravingen hebben het gehele podium, dat 45 meter lang is in oost-west richting, blootgelegd. Bestudeer de overgebleven voetstukken en blokken en stel u voor hoe de gevel ooit was versierd met zuilengalerijen en rijke architectonische details. Het theater werd ongeveer twee eeuwen lang gebruikt voor zijn oorspronkelijke doel. Bronnen vermelden dat hier gladiatorengevechten en andere voorstellingen plaatsvonden. De grote aardbevingen van 358, 362 en 368 veroorzaakten aanzienlijke schade aan het gebouw. Volgens het Cultureel Portaal werden in de 4e eeuw muren rond het orkest gebouwd en werd een fresco op de zijmuren van het orkest aangebracht. Na de Arabische invasies in de 8e eeuw werden delen van het theater afgebroken en gebruikt om de stadsmuren te versterken. De muren die u bij de ingang ziet, en de lege ruimtes die u verderop ziet, zijn beide onderdeel van dit verhaal. In de 12e eeuw werden er twee kerken op het terrein gebouwd. In de 13e eeuw, tijdens de periode van het İznik-rijk, werden de lichamen van soldaten die in oorlogen waren omgekomen, gezamenlijk in de gangen van het theater begraven. Tijdens de Ottomaanse periode werden er tot de 17e eeuw keramiekovens in bepaalde delen van het terrein gebruikt. Nadat de ovens werden verlaten, werden de stenen nog steeds gebruikt in de omliggende huizen. Het theater werd voor het eerst in 1743 geïdentificeerd en in kaart gebracht, en de eerste opgravingen werden in 1980 gestart door Als u tijd heeft, kunt u een korte omweg maken naar het westen, naar de ruïnes van de "Göl Kapı" (meerpoort) aan de oever van het meer. Er is weinig van de poort overgebleven, en slechts de helft van de toren aan de rechterkant is nog zichtbaar. Vervolgens loopt u naar het zuidoosten, in de richting van de "Yenişehir Kapı" (nieuwe stadspoort). U kunt de vondsten van de archeologische opgravingen van het theater bekijken in het İznik Museum, dat het eindpunt van uw route is. Bronnen: Cultureel Portaal; Gemeente Bursa; Gemeente İznik; Wikipedia, Romeins Theater van İznik.

De laatste halte van de route is het İznik Museum, gelegen in de wijk Mahmut Çelebi, nabij de Yenişehir Poort. Het museum werd in 1935 geopend in de Yakup Çelebi Zağiyesi, en verhuisde in 1960 naar het Nilüfer Hatun Imareti. Het nieuwe gebouw, dat tussen 2020 en 2022 door het ministerie is gebouwd, werd op 16 januari 2023 geopend voor bezoekers, samen met een collectie archeologische objecten. Het Nilüfer Hatun Imareti is tegenwoordig een apart museum, het Turks-Islamisch Kunstmuseum. Controleer de openingstijden, gesloten dagen en toegangsvoorwaarden op de officiële website voordat u gaat. De tentoonstellingszalen bevinden zich op de begane grond, terwijl de administratieve ruimtes en opslag zich op de bovenverdieping bevinden. Het museum toont ongeveer 1.500 objecten, waarvan de oudste dateren uit ongeveer 6500 voor Christus. De zalen zijn chronologisch geordend: van het Neolithicum, Chalcolithicum, Bronstijd, Hellenistische periode, Romeinse periode, Oost-Romeinse periode tot de Ottomaanse periode. Volg deze volgorde, want de gebouwen die u gedurende de dag ziet, passen in dit tijdschema. De objecten zijn afkomstig van oude opgravingen in de omgeving, evenals van de huidige opgravingen van de İznik Tegelfabriek, het Romeinse Theater van İznik, de onderwaterbasiliek in het meer en de Hisardere Necropolis. Zoek in de Romeinse collectie de marmeren speeltafel van het spel "duodecim scripta", dat lijkt op een dobbelspel en met vijftien stenen per speler wordt gespeeld. Op de vier zijden van het sarcofaag van Achilles zijn scènes uit de Trojaanse Oorlog afgebeeld, met Agamemnon, Achilles en de gevangene Briseis. Op een van de zijden zijn figuren die de lente, zomer en herfst voorstellen. De sarcofagen zijn een van de meest indrukwekkende delen van het museum. In de sarcofaag van Antigonos, die dateert uit de 2e eeuw na Christus en een belangrijke vondst is van de Hisardere Necropolis, lag een man die tussen de 45 en 50 jaar oud was en die gewikkeld was in drie lagen wollen lijkwaden. Een deel van de lijkwade, een houten kussen onder zijn hoofd en een deel van het houten bed onder zijn lichaam zijn bewaard gebleven. Zijn vrouw, Arete, liet de sarcofaag laten maken; op de sarcofaag staat een afbeelding van Arete en een rouwgedicht voor haar man. De sarcofagen van Nigerine en Astyris behoren toe aan Nigerine, een vrouw die tussen de 30 en 45 jaar oud was, en haar dochter Astyris, die tussen de 25 en 30 jaar oud was. De lichamen werden gevonden gewikkeld in linnen, wol en zijde; volgens de inscriptie op de voorkant kocht de dochter de sarcofaag voor zichzelf, haar moeder en haar zus. In de sarcofaag van Nike-Eros, die dateert uit de 2e eeuw na Christus, zijn twee figuren onafhankelijk van elkaar uitgebeeld, Na de tentoonstelling ga je naar de tuin, waar zich voornamelijk stenen objecten te zien zijn, zoals zuilkoppen, sarcofagen, stèles en inscripties. Ook in de tuin is de tentoonstelling georganiseerd per periode. Hier kunt u van dichtbij de objecten bekijken die u eerder in de muren heeft gezien. Het complex beschikt over toiletten, een parkeerplaats en een gebedsruimte. Na het verlaten van het museum, loop naar de nabijgelegen Yenişehir Poort. Deze poort bevindt zich aan het begin van de weg die van İznik naar Yenişehir en Bursa leidt. De poort bestaat uit drie delen: buiten, midden en binnen. Om bij de binnenpoort te komen, moet u door een vierkant binnenhof lopen. De gemeente İznik dateert de poort uit de 1e eeuw na Christus, tijdens het bewind van keizer Claudius. De inventarislijst van het Cultureel Portaal geeft de jaren 268 tot 270 aan. Als u tijd heeft, bezoek dan ook het Nilüfer Hatun Imaret, in de buurt van de Lefke Poort. Dit gebouw, gebouwd in 1388 in opdracht van de moeder van Sultan Murad I, is volgens de UNESCO-lijst het eerste imaret dat is gebouwd in een omgekeerde T-vorm. Vergeet niet om voor uw terugreis naar Bursa de laatste vertrektijd te controleren. Bronnen: Ministerie van Cultuur en Toerisme, Turkse Musea; KVMGM; UNESCO Voorlopige Lijst; Wikipedia, İznik Museum.