Van de rand van de hoogvlakte, naar de karavaanroute, van de rotsstad naar het Obruk-meer.

Kilistra is bereikbaar vanuit Konya via twee routes, en de keuze die u maakt, bepaalt de loop van uw bezoek. Volgens Cultuurportaal is de eerste route via de 34 kilometer lange asfaltweg naar Hatunsaray, gevolgd door een 15 kilometer lange weg naar Gökyurt die in zuidoostelijke richting afbuigt. De tweede route is een ongeveer 9 kilometer lange verbindingsweg die zich aan de linkerkant bevindt, ongeveer 36 kilometer langs de staatsweg Konya-Antalya, bij de afrit Kayalı. Het is aan te raden om op de heenweg de route via Hatunsaray te nemen en op de terugweg de route via Antalya, omdat dit zowel variatie biedt als tijd bespaart. Als u vanuit Hatunsaray aankomt, betreedt u het gebied via de oude Koningsweg, waarvan de stenen nog steeds aanwezig zijn. Parkeer uw auto en neem een paar minuten de tijd om over deze stenen te lopen, want dit pad vertelt het beste waarom deze nederzetting hier is ontstaan. Volgens Cultuurportaal wijzen de keramische vondsten in de omgeving erop dat de geschiedenis van deze plek teruggaat tot de Late Bronstijd. De rotsen van Kilistra zijn vulkanische tufsteen die tussen 11 en 3 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Ze zijn gekozen vanwege hun gemakkelijke bewerkbaarheid. Begin uw wandeling vanaf de vlakte voor de hoofdrotsformatie en bekijk eerst van veraf de rotswanden. Deze massieven, die van buitenaf op natuurlijke rotsen lijken, zijn van binnenuit uitgehold met brede kamers. Bronnen van het Ministerie vermelden dat bij de stichting van de stad discretie een belangrijke rol speelde. Let goed op de kleine gaatjes die u misschien voor ramen aanziet; licht en lucht werden via deze ventilatieopeningen en schoorstenen binnengebracht. De nederzetting was in de vroege Byzantijnse periode verspreid over vijf verschillende rotsformaties. Daarom moet u niet op één plek blijven, maar volg de paden om van formatie naar formatie te gaan. Zoek naar sporen van het dagelijks leven, zoals cisternen, werkplaatsen, ateliers, fonteinen en graven, naast de woningen. De grote wateropslag is de meest indrukwekkende constructie en laat zien hoe waardevol water was in dit droge steppegebied. De uitkijkposten en schuilplaatsen op de hoge rotsen laten zien dat de nederzetting ook als een wachtpost diende. De kapel met kruisvormige plattegrond, uitgehouwen in een van de rotsen, is de meest bekende uitgehouwen structuur. U kunt deze bekijken als een voorbeeld van architectonische bewerking en verder gaan. Buig uw hoofd wanneer u de rotskamers binnengaat, want de drempels zijn laag en de vloeren zijn ongelijk. Houd er rekening mee dat sommige van deze grotten nog steeds door de inwoners van Gökyurt worden gebruikt als opslagplaats voor voedsel, en ga geen kamer binnen waarvan de deur gesloten is. In het verleden hebben sommige bezoekers graffiti op de muren gespoten, wat tot veel kritiek leidde. De tufsteen is een zacht gesteente, dus raak de muren niet aan en laat geen sporen achter. De beste plek om foto's te maken is vanaf de opening tegenover de hoofdformatie, zodat u de rotswanden in hun geheel kunt Bron: Cultuurportaal, Kilistra (Lystra); NTV (AA), De oude stad Kilistra; CNN Turk, De "feeën schoorstenen" van Konya, Kilistra; Wikipedia, Kilistra.

Sille ligt ongeveer zeven kilometer van het centrum en is gemakkelijk te bereiken met de gemeentelijke bus, minibus of auto. Onderweg naar Kilistra, realiseer je dat je de monding van de vallei nadert wanneer de weg plotseling smaller wordt. Het is het beste om de auto aan het begin van de nederzetting te parkeren en Sille te voet te verkennen, omdat de charme van deze plek niet in één gebouw zit, maar in de totale sfeer van de straten en hellingen. De nederzetting is gelegen aan beide zijden van een diepe en smalle vallei, die wordt doorsneden door de rivier Sille, die van noord naar zuid stroomt. De bodem van de vallei ligt ongeveer 115 meter boven zeeniveau, omringd door de heuvels Küçük Gevele en Büyük Gevele. De oorsprong van de naam Sille is omstreden; sommigen verbinden het met de figuur Silen uit de Griekse mythologie, terwijl anderen het verbinden met Sylla, wat "waternimfen" zou betekenen. Begin met een wandeling langs de rivier en bekijk de beide hellingen; vanaf hier kun je het beste zien hoe de huizen tegen de rotsen en tegen elkaar leunen. De oude bruggen over de rivier verbinden de beide oevers en bieden de beste plekken om foto's van de vallei te maken. Bekijk de stenen in de muren van de huizen van dichtbij; de vulkanische en andesiet-achtige "Sille-steen" die in de regio wordt gewonnen, is zeer hittebestendig en werd gebruikt voor het bouwen van ovens en als bouwmateriaal in veel oude gebouwen in Konya. Volgens Wikipedia werd deze steen vroeger in 27 mijnen gewonnen, maar tegenwoordig wordt de productie beperkt tot slechts een paar mijnen. Zoek in het centrum het Hacı Ali Ağa-badhuis, dat in 1884 werd gebouwd. Hoewel het gedeeltelijk is verwoest, is het gerestaureerd, inclusief het gedeelte voor vrouwen en mannen, en de wateropslag. Na het badhuis, dwaal dan door de smalle straatjes die de hellingen op klimmen en bewonder de gevels van de traditionele Sille-huizen, die de historische sfeer van de regio weerspiegelen. De ongeveer veertig grotten die in de hellingen aan de zuidkant zijn uitgehouwen, zijn, volgens het Cultureel Portaal, een van de belangrijkste historische bezienswaardigheden van Sille; je kunt ze tellen vanaf de oever van de rivier. Tot in de jaren 1920 was Sille een multiculturele nederzetting waar verschillende gemeenschappen samenwoonden, maar na de bevolkingsuitwisseling van 1924 veranderde de samenstelling. Tijdens het wandelen door de straten, vergeet niet dat je op een plek bent waar de sporen van dit lange gezamenlijke leven nog steeds zichtbaar zijn. Volgens bronnen had Sille voor de Republiek een bevolking van 18.000 inwoners en bestond het in 1907 uit 13 wijken. Tegenwoordig wordt Sille bestuurd als twee wijken, Subaşı en Ak, die deel uitmaken van het district Selçuklu. In 2001 werd het uitgeroepen tot beschermd stadsgebied, wat heeft bijgedragen aan het beh Wanneer u vanaf de dam naar de vallei kijkt, ziet u in één oogopslag de hellingen van Küçük Gevele, ook wel bekend als Takkeli Dağ, en hoe de nederzetting zich in de vallei uitstrekt. Het is een goede keuze om de lunch in Sille te nuttigen, omdat de mogelijkheden om te eten bij de volgende twee haltes beperkt zijn. Op de terugweg passeert u het stadscentrum in oostelijke richting en vervolgt u de weg naar Aksaray. De volgende halte is het Zazadin Han, gelegen aan deze weg. Bronnen: Cultureel portaal, Sille; Gouverneurschap van Konya, Sille; NTV (AA), 5000 jaar geschiedenis in Sille; Wikipedia, Sille en de Sille-dam.

Het Zazadin Khan is gelegen ongeveer twintig kilometer van Konya, vijf kilometer landinwaarts van de weg naar Aksaray, in de buurt van het dorp Tömek. Zodra je de hoofdweg verlaat, rijst er plotseling een massieve stenen structuur op uit de steppe, wat direct aangeeft hoe belangrijk dit khan ooit was als baken voor reizende karavanen. Parkeer de auto en loop rondom de structuur voordat je naar binnen gaat, want het meest interessante aspect van dit khan zijn de buitenmuren. De veelhoekige, vierkante en cilindrische pilaren die tegen de gevels leunen, samen met de hoektorens, geven de structuur een kasteelachtig uiterlijk. Bestudeer de stenen van de muren aandachtig; volgens de tekst van de provinciegouverneur zijn er veel hergebruikte stenen gebruikt en zijn er veel stenen met ambachtelijke markeringen te zien. Onderzoekers van de Selçuk Universiteit beweren dat een deel van deze stenen afkomstig is van ruïnes uit de Romeinse en Byzantijnse periode, waardoor je op de muren stenen van verschillende grootte en kwaliteit kunt zien. Ga vervolgens naar de kroonlijst boven de zuidelijke gevel en observeer de afwisselende patronen van de stenen. Let op de kleine zuilen met touwmotieven aan weerszijden van de deur en hun decoratieve bovenkanten. Na het passeren van de kroonlijst kom je via een lage, gewelfde gang in de binnenplaats; de zuidelijke, oostelijke en noordelijke zijden van de binnenplaats zijn omgeven door galerijen en kamers. Bronnen vermelden dat er in de binnenplaats 24 kamers zijn, zowel open als gesloten, evenals een hamam (bad), een opslagruimte, een magazijn en een stal. Boven de inkomhal bevindt zich een kleine moskee met een sterrenvormig gewelf, die je kunt bereiken via een stenen trap in de zuidwestelijke hoek van de binnenplaats; beschouw dit als onderdeel van het architectonische programma van het khan. De stenen trap aan de noordelijke zijde van de binnenplaats leidt naar het dak; als je de mogelijkheid hebt om naar het dak te klimmen, mis dan niet de kans om de steppe vanuit het hoogste punt te bekijken. Ga vervolgens naar de kroonlijst van het afgesloten gedeelte aan de westkant; dit is een ruimte die in de winter als verblijf werd gebruikt, met een vorm die doet denken aan een salon, met pilaren en gewelven. Binnenin is de centrale ruimte breder en hoger dan de zijruimtes, en het centrale, vierkante gebied is bedekt met een koepel die wordt ondersteund door trompen. Omdat de bovenkant van de koepel tijdens restauraties is afgedekt met een transparante structuur, is de ruimte helderder dan je misschien verwacht. Probeer de twee inscripties boven de deuren te vinden; volgens deze inscripties werd het afgesloten gedeelte voltooid in 1235-1236, en de binnenplaats in 1236-1237, door de vizier Sadeddin Köpek. Volgens de tekst van de provinciegouverneur is het waarschijnlijk dat Sadeddin Köpek, die ook bekend stond als een kunstenaar en architect, de architect was van dit khan. TRT Haber presenteert Wacht op het moment dat de namiddagzon de deur van het gebouw van de ene kant verlicht, dan komen de kleuren van de stenen het beste tot hun recht. Vervolgens, keer terug naar de weg naar Aksaray en ga in oostelijke richting; de laatste bestemming, Kızören Obruğu, ligt op hetzelfde traject. Bronnen: Gouvernement Konya, Zazadin Hanı; TRT Haber (AA), het grootste caravanserai van het Seltsjoekse rijk in Konya; Timeturk (AA), Zazadin Hanı verwelkomt zijn gasten met zijn grandeur; Wikipedia, Zazadin Hanı.

De Kızören Obruğu bevindt zich een paar kilometer ten noorden van de weg Konya-Aksaray, in de wijk Obruk, die behoort tot het district Karatay, en ligt ongeveer zeventig kilometer van het stadscentrum. Na Zazadin loopt de weg door een vlakke vlakte; het is goed om te bedenken dat er onder deze vlakte karstische holtes liggen, wat het landschap nog indrukwekkender maakt. Parkeer de auto en loop eerst niet naar de rand van de obruğu, maar naar de Obruk Han, die direct aan de westkant ligt. Dit Seltsjoekse herberg, waarvan de inscripties en de bouwer onbekend zijn, wordt door historici gedateerd in de eerste helft van de 13e eeuw en is vernoemd naar de obruğu ernaast. De herberg is hier gevestigd vanwege de aanwezigheid van water; de herberg heeft lange tijd water uit dit meer getapt. De Selçuk Universiteit heeft in 1996 archeologische opgravingen en schoonmaakwerkzaamheden uitgevoerd in de herberg. In de afgelopen jaren is de herberg gerestaureerd en is de omgeving opnieuw ingericht door de gemeente Karatay. Bekijk de stenen met inscripties in de muren van de herberg; de gemeente heeft verklaard dat deze inscripties zijn vertaald en informatie bevatten over het leven in die tijd. Volgens Showcaves wordt het woord "obruğu" alleen gebruikt om naar deze zeldzame karstmeren te verwijzen, die alleen in de regio Konya voorkomen. De meeste van deze inzinkingen zijn droog; Kızören is een bijzonder belangrijk voorbeeld omdat het nog steeds water bevat. Ga vervolgens naar het uitkijkpunt aan de rand van de obruğu en neem even de tijd om de vorm van de kuil te begrijpen voordat u naar beneden kijkt. De inzinking, waarvan de bovenkant zich als een trechter verbreedt, loopt steil af naar het water, omgeven door kalkstenen muren. Volgens de gegevens van Showcaves is de obruğu ongeveer achttien meter lang en vijftien meter breed, en de diepte van het water bereikt ongeveer veertien meter; de cijfers in het Turkse Wikipedia kunnen groter zijn, dus beschouw deze als schattingen. Het wateroppervlak ligt tegenwoordig meer dan twintig meter onder het niveau van de vlakte, en dit verschil is niet alleen een natuurlijk verschijnsel. Door de overmatige winning van grondwater voor irrigatie is het waterpeil gedaald; tussen 1996 en 2006 is het waterpeil ongeveer tien meter gedaald. Daarom is de winning van water uit het meer voor landbouw- en huishoudelijk gebruik gestopt. Het meer kent ook een verschil in waterstand van maximaal vijf meter gedurende het jaar. Volgens de geoloog Fetullah Arık bevinden zich in de regio ten zuiden van Kızören, die zich uitstrekt tot Karapınar, naast de oude obruğus ook veel nieuwe obruğus die in de afgelopen jaren zijn ontstaan. Kijk lang naar het wateroppervlak; volgens Wikipedia is in dit diepe meer, dat gevoed wordt door grondwater, geen enkel levend organisme aangetroffen. Het meer en het omliggende gebied van 127 hectare zijn in 2006 opgenomen in de Ramsar Conventie als een vochtig gebied van internationaal belang. De Ramsar-registratie definieert Loop van de ene kant van het meer naar de andere kant en bekijk het vanuit verschillende hoeken, omdat de diepte van de krater alleen duidelijk wordt als je beweegt. Dit is de laatste bestemming van de dag; het is veiliger om voordat het donker wordt de weg naar Aksaray te nemen en terug te keren naar Konya, dan om in het donker over landwegen te rijden. Bronnen: Showcaves, Kızören Gölü; Ramsar Sites Information Service, Kizören Obrouk; Timeturk (AA), een 800 jaar oud caravanserais met uitzicht op het Obruk-meer; Memurlar.net (AA), Obruk Han; Wikipedia, Kızören Gölü.