Van de Porsuk-oever, via het Luchtvaartpark, naar het Archeologisch Museum.

Wanneer u uitstapt bij het tramstation "Luchtvaartmuseum", bevindt de ingang van het park zich direct voor u, waardoor u uw dag met een wandeling kunt beginnen. Het park ligt aan de oude weg tussen Ankara en Istanbul, tegenover de campus Yunusemre van de Anadolu Universiteit. Ga eerst naar binnen en maak een korte wandeling om het openluchterrein als geheel te bekijken. Het gebied beslaat ongeveer 39.000 vierkante meter, en omdat de vliegtuigen met grote tussenpozen staan, kunt u gemakkelijk rond elk van hen lopen. In het openluchterrein staan zowel civiele als militaire vliegtuigen naast elkaar; Wikipedia meldt ook dat er een politiehelikopter tentoongesteld is. De meeste van de vliegtuigen zijn voertuigen die ooit deel uitmaakten van luchtmachtbases in Eskişehir, die zijn gerestaureerd en hierheen zijn gebracht. Volgens Wikipedia zijn de gemeente Eskişehir en de luchtmachtbasis in de stad samen verantwoordelijk voor de donatie van elf militaire vliegtuigen, waaronder jachtvliegtuigen, verkenningsvliegtuigen en transportvliegtuigen. De openingsdatum wordt in verschillende bronnen gegeven als ergens tussen 1997 en 1998; het is voldoende om te zeggen dat de tentoonstelling aan het einde van de jaren negentig begon. Een van de opvallende objecten in de tentoonstelling is een C-47 transportvliegtuig; de romp is jarenlang gebruikt als café, en later is het omgebouwd tot kantoor. Het is een bijzondere ervaring om onder de vleugels te lopen en de klinknagels, landingsgestellen en cockpitramen van dichtbij te bekijken. Nadat u het openluchterrein heeft verkend, gaat u naar het overdeelde gedeelte. Hier worden pilotenuniformen, insignes, modelvliegtuigen en vliegtuigmotoren tentoongesteld. Het bekijken van een doorsnede van de motoren is de gemakkelijkste manier om te begrijpen wat er zich in de rompen bevindt die u buiten heeft gezien. In 2020 kreeg het park de naam "Vecihi Hürkuş Luchtvaartpark" na een volksraadpleging, ter ere van Vecihi Hürkuş, een pionier in de Turkse luchtvaart. Hürkuş was een piloot en ingenieur die het Vecihi K-VI, het eerste vliegtuig van Turkije, produceerde en de eerste burgerluchtschool oprichtte. De band tussen Eskişehir en de luchtvaart is niet nieuw; de TDV Islam Encyclopedie vermeldt dat er in de eerste jaren van de Republiek vliegtuigreparatiewerkplaatsen in de stad werden opgericht. De beste hoek voor een foto is een lage positie waarbij de vliegtuigen diagonaal over de romp worden vastgelegd; de bomen op de achtergrond bedekken de lucht niet te veel. De provincie Cultuur en Toerisme meldt dat er in het park foto's mogen worden gemaakt. Er zijn slechts beperkte schaduwrijke plekken, dus het is verstandig om in de zomer vroeg te komen en water mee te nemen. Het park is gesloten op maandag en dinsdag; de openingstijden voor de andere dagen kunt u controleren op de officiële website. Omdat de organisatie die het park beheert in de loop der jaren is veranderd, is het raadzaam om de bezoekvoorwaarden vooraf te controleren. Bij het verlaten van het park kunt

Vanaf het station Ulus Anıtı (Gar) loop je in een paar minuten naar het Haller Jeugdcentrum. Voor degenen die met de hogesnelheidstrein (YHT) aankomen en hier hun route beginnen, ligt het station direct ten westen. Het gebouw bevindt zich in Tepebaşı, in de wijk Eskibağlar, aan de Universiteitstraat. Voordat je naar binnen gaat, neem even de tijd om het gebouw van de overkant van de straat te bekijken, want het is in de eerste plaats een industriële erfgoedlocatie. Het is het voormalige gebouw van de groente- en fruitmarkt van de stad, en volgens Wikipedia werd het zelfs overwogen om het te slopen toen het niet meer in gebruik was. In 2000 werd het gerestaureerd, waarbij de oorspronkelijke kenmerken werden behouden, en het werd omgetoverd tot een cultureel centrum. Zowel aan de buitenkant als binnenin vallen vooral hout, smeedijzer en natuursteen op. Volgens dezelfde bron is de renovatie geïnspireerd op Covent Garden in Londen en het bloemenmarktgebouw in Hamburg. Houd deze vergelijking in gedachten terwijl je binnen rondloopt; de kleine units die zijn geplaatst in een ruime, lichte hal doen denken aan die voorbeelden. De website van het ministerie vergelijkt de locatie met een bruisende stadspassage, waarbij de gangen 's ochtends rustig zijn, maar 's middags vol met studenten. Binnenin vind je kleine winkeltjes die souvenirs verkopen, een tentoonstellingsruimte en een boekhandel. De tekst op de website van het ministerie benadrukt dat, terwijl de architectonische geschiedenis wordt bewaard, het gebouw ook de levendige jeugdcultuur van de stad weerspiegelt. Het hart van het centrum is het Tepebaşı podium van de Stedelijke Theaters van Eskişehir. Volgens het speellijst van de Stedelijke Theaters werd dit podium geopend op 27 maart 2001 en heeft het 202 zitplaatsen. Als je 's avonds een voorstelling wilt zien, controleer dan vooraf de programmering op hun websites; het is niet moeilijk om hier terug te keren aan het einde van je route. Neem even de tijd om te kijken wat er die dag in de tentoonstellingsruimte te zien is. Op de speellijst staat de naam van de zaal als "Haller Jeugdcentrum Tepebaşı Podium", gebruik deze naam bij het zoeken naar kaartjes. Voor een goede foto is het het beste om het gebouw vanaf de straat, in een lichte hoek, te fotograferen, waarbij je de dakrand en de rij ramen vastlegt. Binnenin creëren de houten plafonds en de smeedijzeren details een mooi beeld in een verticale compositie. Het is mogelijk om hier een koffiepauze te nemen, maar we raden aan om voor een langere rust te wachten tot je bij de Porsuk-rivier bent. De rol van Haller op deze route is die van een brug: het toont de overgang van een oud industrieel gebouw in een industriële stad naar een ontmoetingsplaats voor jongeren. Bij het verlaten van het centrum loop je in zuidoostelijke richting, richting het station İsmet İnönü; in een paar minuten ben je bij de oevers van de Porsuk.

Bron: Wikipedia, Haller Jeugdcentrum

Wanneer u Porsuk bereikt, stop dan eerst aan de oever en bekijk de richting van het water. De rivier stroomt van west naar oost en deelt de stad in tweeën. Volgens de beschrijving van het Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme, ligt Tepebaşı aan de noordkant en Odunpazarı aan de zuidkant; de kant waar u zojuist bent aangekomen is Tepebaşı. De oude naam van Porsuk is Tembris, en met een lengte van 448 kilometer is het de langste tak van de rivier Sakarya. Vóórdat de rivier de stad bereikt, verzamelt het water zich bij de Porsuk-dam in het zuidwesten, waardoor het in de stad rustig en beheersbaar stroomt. Neem hier de tijd; het doel is om langs de oever te wandelen, over de bruggen naar de andere kant te gaan en terug te keren, en zo beide kanten van de stad te zien. Loop eerst in de richting van de stroom, naar de "Adalar" (eilanden). Deze naam verwijst naar het gebied tussen de Şair Fuzuli Caddesi, de Atatürk Caddesi en de rivier Porsuk. Volgens het bureau heette dit gebied vroeger "Yalaman Adası" omdat het toebehoorde aan een bekende familie uit de stad. Naarmate de oever steeds meer een recreatiegebied werd, werd de naam "Adalar" gangbaar. Dezelfde bron meldt dat er in de jaren zestig openluchttheaters en in de jaren tachtig een kermis waren, en dat het gebied aan het einde van de jaren tachtig een populaire plek werd om te wandelen. Let tijdens uw wandeling op de lantaarns, de bloembedden en de zitplaatsen direct aan het water. Kies een brug, stop in het midden en kijk in beide richtingen; hier ziet u het beste hoe smal en hoe vredig de rivier door de stad stroomt. Deze rustige toestand van de rivier is niet vanzelf ontstaan. Het bureau schrijft dat er ooit boottochten op de rivier plaatsvonden, maar dat deze werden beëindigd vanwege vervuiling door verf van een textielfabriek en door afvalwater van de stad. Na de aanleg van een afvalwaterzuiveringsinstallatie en de herinrichting van de rivier, werd deze traditie nieuw leven ingeblazen; Wikipedia meldt dat de schoonmaak in de jaren 2000 werd voltooid. Wanneer u naar de overkant gaat, ga dan richting Köprübaşı. Volgens de Islamitische Encyclopedie bevindt zich aan de noordkant van de rivier een complex van hoogbouw, terwijl aan de zuidkant een traditionele bazaar ligt. Köprübaşı is een overgangsplaat tussen deze twee delen. Gondels en boten vertrekken vanaf Köprübaşı; u hoeft er niet in te stappen, maar het bekijken van het water vanaf de kade is een integraal onderdeel van het bezoek. De encyclopedie vermeldt ook dat er op 1 maart 1950 een overstroming van 24 uur duurde, waarbij delen van het centrum en het noorden van de stad onder water kwamen te staan. Het bekijken van deze rustige oever met deze informatie in gedachten, laat zien hoe belangrijk de herinrichtingswerken waren. Dit is de ideale plek voor een lunch en een lange pauze; de drukte aan de oever

Na een wandeling van iets meer dan een kilometer vanaf de eilanden, bereikt u de Akarbaşı wijk en komt u bij het museum aan de Atatürk Boulevard. Voor degenen die met de tram reizen, is het dichtstbijzijnde station Şehitlik. De officiële naam van het museum is het Eskişehir ETİ Archeologisch Museum, en de Culturele Portaal beschrijft het als het eerste museum in Turkije dat is gefinancierd door de particuliere sector. Voordat u het museum betreedt, maak een wandeling door de tuin, omdat een deel van de objecten buiten wordt tentoongesteld. De geschiedenis van het museum is langer dan het gebouw zelf: de collectie begon in 1945 als een depotmuseum, verhuisde in 1966 naar de Kurşunlu complex in Odunpazarı, en in 1974 naar het huidige gebouw aan de Atatürk Boulevard. Toen het oude gebouw te klein werd, werd het in 2001 gesloten, en het nieuwe gebouw werd in 2011 geopend. Volgens het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme bestaat het gebouw uit drie blokken, en de objecten zijn in chronologische volgorde tentoongesteld in de tentoonstellingszalen op de eerste verdieping van twee van de blokken. Het gebouw beslaat een oppervlakte van ongeveer 1300 vierkante meter, maar de bruikbare ruimte bedraagt maar liefst vierduizend vierkante meter. Volgens het ministerie is de begane grond van een van de blokken bestemd voor tijdelijke tentoonstellingen en evenementen, terwijl de begane grond van de andere blok is ingericht voor evenementen zoals conferenties. Volg deze indeling: u begint in de Neolithische periode en gaat verder door de Chalcolitische, Bronstijd, Hittitische, Phrygische, Hellenistische, Romeinse, Byzantijnse, Seltsjoekse en Ottomaanse periodes. Volgens de cijfers van het ministerie omvat de collectie meer dan twintigduizend objecten, waarvan er ongeveer tweeduizend worden tentoongesteld. Het is daarom een goed idee om niet bij elk object stil te staan, maar om u te concentreren op de vondsten uit de eigen opgravingen van Eskişehir. Besteed vooral aandacht aan de vondsten uit Pessinus en Han, omdat deze u een voorbereiding zullen geven op uw bezoek aan deze plaatsen in het platteland van de provincie. De tentoonstelling toont onder andere vondsten uit Dorylaion (ook bekend als Şarhöyük), Pessinus in Sivrihisar, de ondergrondse stad van Han, Keçiçayırı, de oude Hittitische necropolis van Çavlum, Demircihöyük, Karacahisar en Küllüoba. Let ook op Dorylaion: de TDV Islam Encyclopedia suggereert dat de naam Eskişehir mogelijk verband houdt met de ruïnes van deze oude nederzetting. In de tentoonstelling vindt u marmeren beelden en beeldjes, architectonische fragmenten, stèles, aardewerk, idolen, glaswerk, kralen, metalen voorwerpen, wapens, sieraden en munten. Een bijzonder object dat door de Culturele Portaal wordt genoemd, is een zegel van steatliet, gevonden tijdens de opgravingen in Çavlum. Dit zegel wordt beschouwd als het oudste Bron: Provinciale Directie Cultuur en Toerisme van Eskişehir, ETİ Archeologisch Museum; Cultuurportaal, Archeologisch Museum van Eskişehir; Wikipedia, Archeologisch Museum van Eskişehir.