Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Van de oevers van Keban naar de bergen van Munzur.
Routes4 Halte

Van de oevers van Keban naar de bergen van Munzur.

Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Deze route verkent Tunceli van zuid naar noord, langs het water. Volgens de geografische pagina van de provinciegemeente stijgen de provinciegebieden van zuid naar noord en van west naar oost; de bergen Munzur vormen de noordelijke en noordwestelijke natuurlijke grens, terwijl het stuwmeer van Keban zich in het zuiden bevindt. De route verbindt deze twee punten. Het eerste stop is het kasteel van Pertek en het uitzicht op het meer. Volgens het Cultureel Portaal staat het kasteel van Pertek, gebouwd op een heuvel aan de oever van de rivier Murat, tegenwoordig op een eiland, omdat het gebied onder water is komen te liggen door het stuwmeer van Keban. De precieze bouwtijd van het kasteel is onbekend, maar er is wel vastgelegd dat het in de Ottomaanse periode is gerestaureerd. Omdat de informatie over de toegang en het bezoeken van het eiland ontbreekt, is dit stop gepland om het kasteel vanaf de kust te bekijken en om bevestiging te krijgen bij de provinciegemeente. De provinciegemeente schrijft dat Pertek in de Seltsjoekse en Ottomaanse perioden een levendig cultureel en artistiek centrum was, met een complex bestaande uit een kasteel, een caravanserai, een badhuis, een theologische school en een keuken. Het tweede stop is het Tunceli Museum in het centrum van de provincie. Het gebouw, oorspronkelijk een kazerne en later een logementscomplex uit de vroege Republiek, is gerestaureerd en omgevormd tot een museum. We hebben het museum als tweede stop gepland, zodat bezoekers voor hun bezoek aan het park en de bergen de archeologie, etnografie en natuur van de regio kunnen bestuderen. De twee uur die in het museum worden doorgebracht, bieden een onafhankelijk van het weer alternatief. Het derde stop is het Nationaal Park Munzur Valley. De provinciegemeente meldt dat het park 8 kilometer van het stadscentrum begint en zich uitstrekt langs de vallei naar de bergen Munzur. Het is essentieel om de bomen in de vallei, de beek en de hellingen te bekijken en de verschillende planten- en diersoorten te identificeren. Het laatste stop is de berg Munzur. Deze tekst behandelt alleen het deel van de berg dat zich in Tunceli bevindt. Het hoogste punt van de provincie, Akbaba Tepesi, is 3.463 meter hoog. De bergen zijn de bron van verschillende rivieren, waaronder de Munzur, de Pülümür en de Tahar, die uiteindelijk uitmonden in het stuwmeer van Keban, het eerste punt van de route. Zo vormt de route een cirkel. Het volgen van de stijging in hoogte gedurende de dag, de verandering in het klimaat en de richting van het water is het belangrijkste genot van deze route. De route combineert de historische aspecten in het kasteel en het museum, met de natuurlijke aspecten in het park en de bergen. Praktische informatie: De afstanden tussen de stops en de reistijden worden niet in cijfers vermeld voor deze route. Controleer de openingstijden en de toegangsprijzen van het museum via muze.gov.tr, en de regels en vereisten voor het nationale park bij de bevoegde instant Bronnen:

Pertek, Tunceli
Routes
4 Halte
~8 u 30 min op locaties
Reis ~92 km · 2 u 33 min
Totaal ~11 u 3 min
6 november 2026

Routestops

1
Pertek Kalesi

Kasteel van Pertek.

~1 u 30 min hier
Pertek merkez

De route begint in Pertek, aan de Tunceli-zijde van het Keban-stuwmeer. Dit punt is niet bedoeld om het kasteel zelf te verkennen, maar om het kasteel te bekijken en de bezoekvoorwaarden te achterhalen. Volgens de Culturele Portaal is het kasteel gebouwd op een heuvel aan de oever van de Murat-rivier, maar door de aanleg van het stuwmeer bevindt het zich nu op een eiland. Daarom moet u er niet zomaar te voet naartoe lopen. De informatie over het bereiken van het eiland en de bezoekvoorwaarden is niet beschikbaar op de officiële website. Neem vooraf contact op met de provinciale directie voor Cultuur en Toerisme van Tunceli om de actuele situatie te controleren. Vraag of er plekken zijn waar u het kasteel vanaf de kust kunt zien, of het mogelijk is om het eiland te bereiken, en of er een regeling is die afhankelijk is van het seizoen. Nadat u bevestiging heeft gekregen, reist u naar het centrum van Pertek. De provinciale directie meldt dat het district zich 52 kilometer van het provinciehuis ligt. Omdat het oosten en zuiden van het district volledig omgeven zijn door het Keban-stuwmeer, heeft Pertek het aanzien van een schiereiland. Het begrijpen van deze geografische ligging is essentieel om het kasteel te begrijpen, aangezien de huidige eilandachtige vorm het resultaat is van de aanleg van het meer. Wanneer u aan de kust staat, bekijk dan eerst de algemene waterlijn en vervolgens de silhouet van de heuvel. Bronnen beschrijven het kasteel als een structuur bestaande uit twee aaneengesloten muren. Er wordt ook vermeld dat er resten van gebouwen tussen de muren te vinden zijn, maar of u deze van veraf kunt zien, hangt af van uw locatie. Een verrekijker of de zoomfunctie van uw telefoon kan hier van pas komen. Aan de zuidelijke kant van het kasteel zijn rode, harde bakstenen en blauwe tegels verwerkt tussen de gebeitelde stenen. Als u de mogelijkheid krijgt om het kasteel van dichtbij te bekijken, is dit een detail waarop u moet letten. De precieze bouwjaren zijn niet bekend; bronnen vermelden alleen dat het in de Ottomaanse periode is gerestaureerd. Als u een specifiek jaar ziet op een bord of in een beschrijving, vraag dan naar de bron. De provinciale directie meldt dat de meeste historische monumenten in het district de sporen van de Mengüçlü en de Ottomanen dragen. Op dezelfde pagina wordt ook het Sağman-kasteel genoemd; u kunt bij de directie informeren naar de mogelijkheden om dit te bezoeken. Er is ook een verhaal verbonden aan de naam van het district. Volgens de provinciale directie is de vogelbeeld die als symbool van overvloed en voorspoed op het kasteel is geplaatst, "Pirtek" genoemd, en de naam van het district is in de loop der tijd veranderd in Pertek. De provinciale directie benadrukt dat de blauwe en groene tinten van het meer in het voorjaar het district bijzonder mooi maken. Voor foto's is het aan te raden om de ochtend- of avondlicht te gebruiken, omdat dit de reflectie van het water vermindert. Neem water, een hoed en z

Het kasteel van Pertek is een fort dat is gebouwd op een heuvel aan de zuidkant van Tunceli, aan de oever van de rivier Murat. Tegenwoordig staat het kasteel op een eiland, omdat het water van het Keban-stuwdammeer de omgeving heeft overspoeld. Dit is het meest opvallende kenmerk dat het kasteel onderscheidt van andere historische gebouwen in de regio. De website van het Ministerie van Cultuur en Toerisme vermeldt dat het kasteel tijdens de Ottomaanse periode is gerestaureerd. Dezelfde bron geeft aan dat de exacte bouwjaren onbekend zijn. Daarom is het correcter om het kasteel te beschouwen als een structuur die in de loop der tijd is gebruikt en gerestaureerd, in plaats van het aan één specifieke eeuw toe te schrijven. Het kasteel bestaat uit twee aaneengesloten muren. Tussen de twee muren bevinden zich overblijfselen van gebouwen, wat aangeeft dat er binnen het kasteel bebouwing was. De zuidelijke gevel heeft een opvallende combinatie van materialen. Er zijn gehouwen stenen, rode bakstenen en blauwe tegels. Voor fotografen is dit kleurenpalet een mooi detail om te ontdekken op de stenen oppervlakken. Om het kasteel volledig te begrijpen, is het belangrijk om ook de omgeving te bekijken. Pertek ligt ten zuiden van het centrum van de provincie Tunceli, en de oost- en zuidgrens van het district worden volledig omringd door het Keban-stuwdammeer. Het provinciaal bureau voor Cultuur en Toerisme beschrijft het district als een plek die sterk op een schiereiland lijkt. Volgens dezelfde pagina heeft het district een oppervlakte van 947 vierkante kilometer en ligt het op 1050 meter boven zeeniveau. Het bureau vermeldt dat Pertek tijdens de Seltsjoekse en Ottomaanse perioden een levendig cultureel en artistiek centrum werd. Het district, dat een complex van een caravanserai, een hammam, een moskee, een madrasa en een keuken omvat, was ook een belangrijk onderwijscentrum. Pertek is, na Çemişgezek, het district in de provincie met het meeste historische erfgoed. Dit erfgoed is vooral afkomstig uit de periodes van de Mengüçlü en de Ottomanen. Naast het kasteel omvatten de belangrijkste bezienswaardigheden de Çelebi Ağa-moskee, de Sağman-moskee, de Baysungur-moskee en het Sağman-kasteel. De website van het bureau bevat ook een uitleg over de oorsprong van de naam van het district. Volgens deze uitleg werd het vogelbeeld dat op het kasteel stond "Pirtek" genoemd, en de naam evolueerde in de loop der tijd naar Pertek. Het is belangrijk om dit niet als een definitieve historische informatie te beschouwen, maar als een lokale verklaring over de naam van het district. Bij het plannen van een bezoek is het belangrijkste aspect het vervoer. De website van het Ministerie van Cultuur en Toerisme vermeldt alleen "Pertek centrum" onder het kopje "hoe te bereiken", en geeft geen informatie over hoe je het eiland kunt bereiken. Omdat er in officiële bronnen geen informatie staat over of het kasteel open is voor bezoekers en hoe je er Het is verstandig om een bezoek in het voorjaar te plannen om de locatie van het fort aan het meer te kunnen zien. De rivier Hozat (Singeç) stroomt door het district en mondt uit in het stuwmeer. Bij het vissen in het meer worden vaak karper, zeelt en meerval gevangen; deze vissen worden verkocht in Tunceli en Elazığ. Als u het fort vanaf de oever wilt bekijken, kies dan een moment waarop het licht zacht is. Het wateroppervlak vergroot het uitzicht en laat zien hoe prominent het fort zich bevindt, samen met de muren op de top van het eiland. U kunt uw reis combineren met een bezoek aan andere historische bezienswaardigheden in het district, waardoor u de overblijfselen van de Mengüçlü- en Ottomaanse periode op één dag kunt bewonderen. Controleer altijd de weersomstandigheden en de reisomstandigheden voordat u vertrekt.
2
Tunceli Müzesi

Museum van Tunceli.

~2 u hier
Moğultay Mahallesi, Av. Ali Demir Caddesi No:5/1, Merkez/Tunceli

De tweede halte is het Tunceli Museum, gelegen in het centrum van de stad. Dit is de halte van de route die het minst afhankelijk is van de weersomstandigheden. Het museum bevindt zich in de wijk Moğultay, aan de Ali Demir Caddesi. Volgens officiële informatie is het museum sinds 24 december 2020 geopend voor bezoekers. Controleer de openingstijden en de toegangsprijs op de website muze.gov.tr en de pagina van het Tunceli Museum voordat u vertrekt. Bekijk het gebouw van buitenaf voordat u naar binnen gaat. Het gebouw heeft een rechthoekige plattegrond en is gebouwd in Duitse architectuur. De noordelijke gevel heeft drie verdiepingen, terwijl de andere gevels er twee hebben. De bouw begon in 1935 en werd voltooid in 1937. Het is een monument uit de vroege Republiek. Volgens het Cultureel Portaal was dit het eerste grote gebouw dat werd gebouwd in het centrum van de stad. Het gebouw werd oorspronkelijk gebruikt als militair kazerne, later werd het omgebouwd tot woningen voor ambtenaren. In 2015 werd het aan het ministerie toegewezen om er een museum van te maken, en na een restauratie werd het daadwerkelijk een museum. Houd deze geschiedenis in gedachten terwijl u het gebouw bekijkt, want het museum is een herbestemming van een voormalige kazerne. De binnenplaats is 1.800 vierkante meter groot en is ontworpen voor evenementen zoals concerten, theater en lezingen. Informeer bij het museum of er op die dag een evenement plaatsvindt. Binnenin zijn er zes zalen, en de presentatie is opgebouwd met informatie, afbeeldingen, diorama's en reconstructies, van de prehistorie tot nu. De collectie is onderverdeeld in de volgende secties: Archeologie en Munten, Etnografie, Landbouw en Flora-Fauna, Culturele Tradities, Stenen Objecten en Objecten uit de Vroege Republiek. Begin met de sectie Archeologie en Munten, omdat dit de oudste periode vertegenwoordigt en de volgorde van de presentatie zo gemakkelijker te volgen is. De munten zijn klein, dus loop langzaam langs de vitrines en lees de bijbehorende teksten. In de sectie Etnografie kunt u alledaagse objecten uit de regio bekijken, samen met teksten die de manier waarop ze werden gebruikt uitleggen. De zaal over Landbouw en Flora-Fauna dient als voorbereiding voor de volgende halte. Omdat de naam van de zaal verwijst naar de planten- en dierwereld van de regio, is het een goede gelegenheid om de namen van de soorten die u bij het park zullen worden genoemd, alvast te bekijken. De zaal over Culturele Tradities is een thematische sectie; de uitleg van de zaal kunt u lezen in de eigen teksten van het museum. In de zaal met Stenen Objecten kunt u letten op de grootte, de afwerking en de informatie over de periode die op de labels staat. De sectie over de Vroege Republiek biedt een context die dicht bij de eigen periode van het gebouw ligt. Vraag bij de ingang naar de regels met betrekking tot het maken van foto's. Aan het einde van uw bezoek kunt u op de

Het Tunceli Museum is gevestigd in het centrum van de stad, in de wijk Moğultay, in het voormalige kazernegebouw aan de Av. Ali Demir Caddesi. Het gebouw, dat tegenwoordig een museum is, is een gebouw uit de vroege Republiek en dateert uit de beginjaren van de stad. Volgens kadastrale gegevens werden de fundamenten in 1935 gelegd en de bouw werd in 1937 voltooid. Cultureel Portaal meldt dat het gebouw het eerste grote gebouw was in het centrum van de stad tijdens de stichting ervan. Bronnen geven verschillende informatie over de architect van het gebouw, maar het wordt algemeen beschreven als gebouwd in een Duitse architectuurstijl. Het ontwerp is rechthoekig; de noordelijke gevel is drie verdiepingen hoog, terwijl de oost-, west- en zuidelijke gevels twee verdiepingen hebben. Volgens het Ministerie van Cultuur en Toerisme beslaat het gebouw een oppervlakte van ongeveer 5.500 vierkante meter. Cultureel Portaal spreekt van een bruikbare oppervlakte van 5.800 vierkante meter; beide cijfers moeten als schattingen worden beschouwd. De binnenplaats in het midden van het gebouw is 1.800 vierkante meter groot. De binnenplaats is ontworpen om geschikt te zijn voor evenementen zoals concerten, theater en lezingen. Het gebouw werd tot 1949 gebruikt als militair kazerne. In dat jaar werd het overgedragen van het Ministerie van Nationale Defensie naar het Ministerie van Financiën en na een kleine renovatie werd het omgezet in een complex van dienstwoningen. Het gebruik als dienstwoningen duurde tot de jaren 1990. Tot februari 2015, toen de werkzaamheden om het om te zetten in een museum begonnen, woonden er ongeveer 65 gezinnen in het gebouw. De Regionale Raad voor de Bescherming van Cultureel en Natuurlijk Erfgoed van Erzurum heeft het gebouw in 2005 geregistreerd als een administratief gebouw van de tweede groep. In 2015 werd het gebouw toegewezen aan de Directie-Generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea om te worden gebruikt als museum. Tussen 2015 en 2020 werd het gebouw gerestaureerd en omgezet in een museum. De directie van het Tunceli Museum werd in 2019 opgericht en de inrichting van de tentoonstellingen werd voltooid in 2019 en 2020. Het museum werd op 24 december 2020 geopend voor het publiek. De tentoonstelling bestaat uit zes zalen die de levensgeschiedenis van de mensheid vanaf het prehistorische tijdperk tot heden belichten. De presentatie is opgebouwd met informatie, afbeeldingen, diorama's en reconstructies. De eerste sectie van de collectie is gewijd aan archeologie en munten. De tweede sectie is etnografisch en bevat objecten uit het dagelijks leven van het verleden. De derde zaal behandelt landbouw en flora en fauna. De vierde zaal heet de Zaal voor Religieuze Cultuur. De vijfde zaal is gewijd aan stenen objecten. De zesde sectie bevat objecten Wanneer u het erf betreedt, kunt u het verschil in plattegrond en de indeling van de verschillende verdiepingen van binnenuit waarnemen. Neem voldoende tijd om de zalen rustig te bekijken; alleen zo kunt u alle zes delen zonder haast bekijken. De zaal over flora en fauna is een goede voorbereiding op een bezoek aan de natuur rondom Munzur. Volgens de regionale parkdirectie ligt het museum op 8 kilometer van het stadscentrum, waardoor het gemakkelijk te plannen is als onderdeel van een natuurtocht. Omdat het museum zich in het centrum van de stad ligt, is het gemakkelijk te bereiken met het openbaar vervoer of te voet. Gebruik in uw navigatiesysteem het adres "Av. Ali Demir Caddesi". Kom overdag om de gevel te fotograferen en probeer de gevel in zijn geheel in beeld vast te leggen.
3
Munzur Vadisi Milli Parkı

Nationaal Park Munzur Vallei.

~3 u hier

De derde bestemming is het Nationaal Park Munzur Vallei. Volgens de provincie begint het park op 8 kilometer van het centrum van Tunceli en strekt zich uit langs de vallei tot aan de Munzur Bergen. Het gebied werd in 1971 uitgeroepen tot nationaal park en omvat een oppervlakte van 42.000 hectare. In dit uitgestrekte gebied is het belangrijk om de loop van de vallei te volgen, in plaats van je te concentreren op één specifiek punt. De provincie adviseert om het park te bezoeken tussen juni en september, omdat er in dit gebied een streng landklimaat heerst. Buiten deze maanden is het raadzaam om de weersomstandigheden en de staat van de wegen vooraf te controleren. Neem contact op met de bevoegde instanties voor informatie over toegangseisen, regels en activiteiten die een vergunning vereisen. De vallei bevindt zich in een gebied dat is verdeeld door de rivieren Mercan en Munzur Suyu. Tijdens een wandeling langs het water, let op het contrast tussen de kale hellingen en de groene strook aan de bodem van de vallei. Volgens de bron zijn de steile hellingen van de bergen volledig kaal. Op de heuvels en hellingen bedekken eikenbossen de gebieden die geen rotsen bevatten. Aan de bodem van de vallei en langs de waterkant groeien verschillende soorten, waaronder zwarte els, plataan, esdoorn, beuk, walnoot, populier en wilg. De beuk, een zeldzame boomsoort, vormt een bos aan beide zijden van de Munzur Suyu, ongeveer 1,5 kilometer stroomafwaarts van de bronnen in Ovacık. De flora van het park omvat 1518 plantensoorten, waarvan 43 endemisch zijn voor de Munzur Bergen en 227 soorten alleen in Turkije voorkomen. Voorbeelden die door de provincie worden genoemd, zijn de klokkenbloem, de kersenboom van Erzincan, de *Bindebirdelik Otu* en de *Munzur Düğün Çiçeği*. Pluk geen planten en blijf op de wandelpaden. De hanghoorn, de *bezuvar* en de ur-patrijz zijn typische diersoorten van dit gebied. Het is een geluk om deze dieren te zien; het is beter om ze van een afstand te observeren met een verrekijker. Kijk ook omhoog, want de bron vermeldt roofvogels zoals de adelaar, de gier, de valk, de havik en de zeldzame steenarend. Er leven ook zoogdieren zoals de wolf, de vos, de beer, de lynx en de otter in het park. Benader geen dieren en laat geen voedsel achter. In de rivieren Munzur Suyu en Mercan Deresi leven zeldzame forelsoorten die typisch zijn voor dit gebied. Volgens de provincie verspreiden de forellen zich over een wateroppervlak van 80 kilometer, beginnend bij de bronnen. Controleer bij de bevoegde instanties of er vergunningen nodig zijn voor het vissen en welke regels er gelden. Kamperen, picknicken, sportvissen en dagwandelingen worden beschouwd als toegestane activiteiten. De watervallen en canyons die langs de vallei stromen, behoren tot de natuurlijke

Het Nationaal Park Munzur Vallei ligt in de Munzur Vallei, tussen Tunceli en Ovacık. Het gebied van 42.000 hectare werd in 1971 uitgeroepen tot nationaal park. De provincie Tunceli voor Cultuur en Toerisme presenteert het park als een van de grootste nationale parken van Turkije. Het park begint acht kilometer van het centrum van Tunceli en strekt zich uit langs de vallei tot aan de Munzur Bergen. In het noorden rijzen de Munzur Bergen tot 3300 meter. Deze bergen worden doorsneden door de Mercan en Munzur Valleiën. De rijke natuurlijke bronnen, met name de waterbronnen en bronnen, hebben een belangrijke rol gespeeld bij de uitroeping van het gebied tot nationaal park. Ook de endemische plantensoorten en de dieren die specifiek in dit gebied voorkomen, waren belangrijke overwegingen. Volgens de website van de provincie zijn er 1518 verschillende plantensoorten geregistreerd in het park. Van deze soorten zijn er 43 specifiek voor de Munzur Bergen en 227 soorten zijn endemisch voor Turkije. Tot de planten die nergens anders voorkomen dan in de Munzur Bergen behoren de klokjesbloem, de kersenboom van Erzincan, de *bindebirdelik otu*, de Munzur bruidsbloem en de bergthee. De meest voorkomende boomsoort in het park is de eik. Op de heuvels en hellingen, op plaatsen zonder rotsen, bevinden zich eikenbossen. Op de bodem van de vallei en langs de wateren komt een gemengde begroeiing voor, bestaande uit soorten zoals zwarte els, witte els, rode els, esdoorn, plataan, druif, beuk, walnoot, wilde hazelnoot, populier en wilg. Ongeveer anderhalve kilometer stroomafwaarts van de Munzur Bronnen, aan beide zijden van de Munzur Rivier, bevindt zich een beukenbos, dat de kenmerkende boomsoort van dit gebied is. De beuk is een zeldzame boomsoort in Turkije en vormt hier langs het water prachtige exemplaren. In tegenstelling hiermee zijn de steile hellingen van de bergen volledig kaal. Ook het dierenleven draagt bij aan de identiteit van het park. Twee soorten berggeiten, bekend als de *çengel boynuzlu keçi* en de *bezuvar*, en de urduil behoren tot de kenmerkende waarden van het gebied. In de Munzur Rivier en de Mercan Beek leven zeldzame forelsoorten die specifiek in dit gebied voorkomen. In het park komen ook wolven, vossen, bunzing, beren, lynxen, otters, dassen, eekhoorns, konijnen, wilde zwijnen en wilde geiten voor. De bruine beer leeft in grotten en rotsgaten en is een van de belangrijkste grote zoogdieren van het gebied. Van de vogels komen adelaars, gieren, valken, haviken, roofvogels en arenden voor; er zijn ook zeldzame soorten, zoals de rotsarend. Van de nachtroofvogels komen uilen en vleermuizen veel voor. Ook komen er patrijzen, fazanten, kraanvogels, reigers en houtduiven voor. Op de toppen van de Munzur Bergen, op De forellen, die zich uitspreiden over een watergebied van 80 kilometer, zijn volgens de directie een belangrijke natuurlijke bron, niet alleen voor de economie van Tunceli, maar ook voor het hele land. Vanwege het strenge continentale klimaat in de regio, is de beste periode om van het park te genieten van juni tot september. De directie vermeldt dat de natuurlijke omgeving geschikt is voor dagactiviteiten zoals kamperen, picknicken, sportvissen en wandelen. Het gebied heeft ook potentieel voor watersporten en bergsporten zoals raften en bergbeklimmen. Als u van plan bent te kamperen, te vissen of watersporten te beoefenen, informeer dan bij de lokale cultuur- en toerismedienst over de geldende regels en vereiste vergunningen. Terwijl u vanuit het centrum van de stad richting Ovacık reist, begeleidt de vallei u langs het park. Om bij de Munzur-bronnen te komen, volgt u de borden vanaf het centrum van Ovacık via een verharde weg. Als u wilde dieren wilt observeren, kies dan de vroege ochtend en neem een verrekijker mee. De vallei is ook een rijke omgeving voor fotografen, dankzij het licht en de kleuren van het water, afhankelijk van het seizoen. Als u van plan bent te wandelen, controleer dan vooraf het weer, omdat het klimaat in de hogere delen streng kan zijn.
4
Munzur Dağları

Munzur Gebergte.

~2 u hier

De laatste bestemming is het Munzurgebergte. Het Sıradağ-gebergte strekt zich uit tussen Tunceli en Erzincan; deze tekst behandelt alleen het deel in Tunceli. Dit is geen klim, maar een plek om uit te kijken over de vallei en het gebergte te observeren. Volgens de provincie is het Munzur- of Mercangebergte, een uitloper van de Oost-Toros, verantwoordelijk voor het noordwestelijke, noordelijke en noordoostelijke deel van de provincie. 70% van het grondgebied van de provincie is bergachtig, 25% is een plateau, en 5% is vlak land. Het hoogste punt van de provincie is de Akbaba-top, met een hoogte van 3.463 meter, aan de oostkant van het Munzurgebergte. De hogere delen van het gebergte vormen een natuurlijke grens in het noorden en noordwesten van de provincie. U zult merken dat de hoogte toeneemt van zuid naar noord tijdens uw reis, en dat dit vooral zichtbaar is wanneer u vanaf de oever van het meer in Pertek naar deze bestemming reist. Let op dat het gebergte fungeert als een verzamelpunt voor water. De rivieren Karasu en Murat verzamelen het water van de provincie. De Munzur, die door de provincie stroomt, evenals de rivieren Pülümür en Tahar, monden uit in het Keban-stuwmeer in het zuiden. Zo zijn het meer, de eerste bestemming van de route, en dit laatste punt, twee uiteinden van hetzelfde waterverhaal. Richt uw blik op de hogere delen en lees het kale, steile landschap. Volgens de provincie heeft het gebied een gematigd continentaal klimaat, dus het wordt aanbevolen om te bezoeken tussen juni en september. Omdat het weer in de bergen snel kan veranderen, is het belangrijk om de actuele omstandigheden te controleren voordat u vertrekt. Er zijn meren op de berg. De pagina over meren vermeldt dat er kleine gletsjermeren en kratermeren te vinden zijn in het Munzurgebergte en in de omliggende bergen Mercan, Avcı en Karasakal, ontstaan door het vullen van gletsjerbedden en instortingsgebieden. De belangrijkste meren voor toerisme zijn Karagöl, Koçgölü, Şer Gölü, Dilincik Gölü, Çimli Gölü, de Mercan-meren en de Katır-meren. De pagina over het park vermeldt dat de kratermeren zich op een hoogte van 2000 tot 3000 meter bevinden. Informatie over de reistijd en moeilijkheidsgraad om deze meren te bereiken is niet beschikbaar; deze route beschrijft geen beklimmingen. Als u de meren wilt bezoeken, neem dan contact op met de provincie en lokale autoriteiten. Voor foto's, bekijk de berglijn vanaf de bodem van de vallei en kies de uren met zijlicht. Op de kaart geeft het aangegeven punt voor de bergen het midden van het gebergte aan, en niet een ingang of een top. Houd rekening met de vroege zonsondergang en plan uw terugreis van tevoren. De route eindigt hier.

Bron: Provincie Tunceli, Afdeling Cultuur en Toerisme, Geografie

De Munzur-bergen vormen een bergketen die zich van west naar oost uitstrekt, als onderdeel van de Oost-Taurussen. De bergketen loopt tussen Tunceli en Erzincan; deze tekst beschrijft alleen het gedeelte in Tunceli. Volgens de provinciegouverneur strekken de bergen zich 130 kilometer lang in het noordwesten, noorden en noordoosten van de provincie, in moeilijk begaanbare gebieden. De basis waarop de bergen liggen, is zeer breed, met een breedte van 25 tot 30 kilometer. De toppen bereiken over het algemeen een hoogte van meer dan 3000 meter. Volgens de geografische pagina van de provincie Tunceli, is het hoogste punt van de provincie de Akbaba-top, met een hoogte van 3463 meter, gelegen ten oosten van de Munzur-bergen. 70% van het grondgebied van de provincie bestaat uit bergen, en de Munzur-bergen vormen de noordelijke begrenzing van dit bergachtige gebied. De hogere delen van de bergen vormen een natuurlijke grens in het noorden en noordwesten van de provincie. Volgens de gouverneur heeft Tunceli zich niet kunnen integreren met het vruchtbare laagland dat zich uitstrekt van de Iğdır-vlakte naar de Erzincan-vlakte, omdat de bergketen geen doorgang biedt. De bergketen daalt steil af naar het Ovacık-laagland, en dit gebied staat bekend als de Mercan-bergen. Het laagland van Ovacık ligt op een hoogte van 1400 meter; daarna beginnen er zeer steile hellingen die zich uitstrekken tot een hoogte van 2800 tot 3000 meter. Van deze hellingen daalt men af naar de valleibodems. De hoge ruggen die de valleibodems van elkaar scheiden, vormen in de zomer de weidegronden die door de lokale bevolking worden gebruikt. Behalve de eiken- en dennenbossen die hier en daar voorkomen aan de zuidelijke hellingen, zijn de bergen vrijwel kaal. De delen die hoger dan 2700 meter liggen, zijn permanent bedekt met sneeuw. In de winter sluiten de hoge en steile passen. De belangrijkste passen zijn de Mercan- en Kemah-passen, die een hoogte van bijna 3000 meter bereiken. De provinciebestuurder schrijft dat er in dit gebied een gematigd landklimaat heerst en dat de beste periode om van het nationaal park te genieten, van juni tot september is. Daarom moeten alle plannen die betrekking hebben op de bergen, worden aangepast aan het seizoen. In de hoogste delen van de Munzur- en Bağırpaşa-bergen bevinden zich plateaus, omgeven door hoge ruggen. De bekendste van deze plateaus zijn de Merk-weide op de Mercan-bergen en de Kepir-weide in het midden van de Munzur-bergen. Deze plateaus, die in de winter erg koud zijn, worden in de zomer gebruikt als weidegrond. De provinciebestuurder noemt de weides Koyungölü, Burnak, Eğripınar, Paşadüzü en Mollaaliler als belangrijke bestemmingen voor weideturisme. In de hoogste delen van de Munzur-, Mercan-, Avcı- en Karasakal-bergen, en op de Volgens de provincie zijn de valleien in de provincie erg smal en steil, en er zijn geen vlaktes gevormd op de bodems van de valleien. De valleien zijn natuurlijke transportroutes die de verbindingen binnen de provincie en met omliggende provincies mogelijk maken in de hoger gelegen en ruige gebieden. De valleien van de rivieren Munzur, Mercan, Pülümür, Peri en Tahar worden beschouwd als de belangrijkste valleien van de provincie. De rivieren Munzur, Pülümür en Tahar monden in het zuiden uit in het stuwmeer van Keban. Het Nationaal Park Munzur Vallei is een beschermd gebied in deze bergen; volgens de provincie werd in 1971 een gebied van 42.000 hectare uitgeroepen tot nationaal park. Volgens dezelfde bron zijn 43 soorten planten die in het park voorkomen, endemisch voor de Munzur-bergen. Hoewel de hellingen van de bergen steil en kaal zijn, bieden de valleibodems en de hellingen bedekt met eikenbossen een heel ander uitzicht. Volgens de provincie zijn er twee soorten berggeiten, de *çengel boynuzlu keçi* en de *bezuvar*, evenals de ur-fazant, die unieke en zeldzame soorten zijn die in dit gebied voorkomen. Vanaf de vlakte van Ovacık kunt u zien hoe steil de hellingen aflopen. Op deze pagina worden geen informatie over klimroutes, toppen of tijdsduur verstrekt; als u een wandeling wilt plannen, dient u informatie in te winnen bij de afdeling cultuur en toerisme van de provincie en bij de relevante instanties. Omdat de staat van de bergpaden afhankelijk is van het seizoen, dient u vóór vertrek informatie over de wegen bij de lokale autoriteiten in te winnen.

Reacties

0/1000

Laden...

Routekaart

Route-informatie
StadPertek, Tunceli
TypeRoutes
Halte4
Datum6 november 2026
Radar TürkiyeAuteurRadar TürkiyeRoute starten