
Van de oevers van Keban naar de bergen van Munzur.
Log in om te liken en te beoordelen
Deze route verkent Tunceli van zuid naar noord, langs het water. Volgens de geografische pagina van de provinciegemeente stijgen de provinciegebieden van zuid naar noord en van west naar oost; de bergen Munzur vormen de noordelijke en noordwestelijke natuurlijke grens, terwijl het stuwmeer van Keban zich in het zuiden bevindt. De route verbindt deze twee punten. Het eerste stop is het kasteel van Pertek en het uitzicht op het meer. Volgens het Cultureel Portaal staat het kasteel van Pertek, gebouwd op een heuvel aan de oever van de rivier Murat, tegenwoordig op een eiland, omdat het gebied onder water is komen te liggen door het stuwmeer van Keban. De precieze bouwtijd van het kasteel is onbekend, maar er is wel vastgelegd dat het in de Ottomaanse periode is gerestaureerd. Omdat de informatie over de toegang en het bezoeken van het eiland ontbreekt, is dit stop gepland om het kasteel vanaf de kust te bekijken en om bevestiging te krijgen bij de provinciegemeente. De provinciegemeente schrijft dat Pertek in de Seltsjoekse en Ottomaanse perioden een levendig cultureel en artistiek centrum was, met een complex bestaande uit een kasteel, een caravanserai, een badhuis, een theologische school en een keuken. Het tweede stop is het Tunceli Museum in het centrum van de provincie. Het gebouw, oorspronkelijk een kazerne en later een logementscomplex uit de vroege Republiek, is gerestaureerd en omgevormd tot een museum. We hebben het museum als tweede stop gepland, zodat bezoekers voor hun bezoek aan het park en de bergen de archeologie, etnografie en natuur van de regio kunnen bestuderen. De twee uur die in het museum worden doorgebracht, bieden een onafhankelijk van het weer alternatief. Het derde stop is het Nationaal Park Munzur Valley. De provinciegemeente meldt dat het park 8 kilometer van het stadscentrum begint en zich uitstrekt langs de vallei naar de bergen Munzur. Het is essentieel om de bomen in de vallei, de beek en de hellingen te bekijken en de verschillende planten- en diersoorten te identificeren. Het laatste stop is de berg Munzur. Deze tekst behandelt alleen het deel van de berg dat zich in Tunceli bevindt. Het hoogste punt van de provincie, Akbaba Tepesi, is 3.463 meter hoog. De bergen zijn de bron van verschillende rivieren, waaronder de Munzur, de Pülümür en de Tahar, die uiteindelijk uitmonden in het stuwmeer van Keban, het eerste punt van de route. Zo vormt de route een cirkel. Het volgen van de stijging in hoogte gedurende de dag, de verandering in het klimaat en de richting van het water is het belangrijkste genot van deze route. De route combineert de historische aspecten in het kasteel en het museum, met de natuurlijke aspecten in het park en de bergen. Praktische informatie: De afstanden tussen de stops en de reistijden worden niet in cijfers vermeld voor deze route. Controleer de openingstijden en de toegangsprijzen van het museum via muze.gov.tr, en de regels en vereisten voor het nationale park bij de bevoegde instant Bronnen:
- Cultuurportaal, Kasteel van Pertek, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/tunceli/gezilecekyer/pertek-kalesi
- Provinciale Directie Cultuur en Toerisme van Tunceli, Pertek, https://tunceli.ktb.gov.tr/TR-57258/pertek.html
- Cultuurportaal, Museum van Tunceli, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/tunceli/gezilecekyer/tunceli-muzesi
- KVMGM, Museumdirectie van Tunceli, https://kvmgm.ktb.gov.tr/TR-281504/tunceli-muze-mudurlugu.html
- Provinciale Directie Cultuur en Toerisme van Tunceli, Nationaal Park Munzur Vallei, https://tunceli.ktb.gov.tr/TR-57342/munzur-vadisi-milli-parki.html
- Provinciale Directie Cultuur en Toerisme van Tunceli, Geografie, https://tunceli.ktb.gov.tr/TR-57260/cografya.html
- Provinciale Directie Cultuur en Toerisme van Tunceli, Meren, https://tunceli.ktb.gov.tr/TR-57341/goller.html
Routestops

Kasteel van Pertek.
De route begint in Pertek, aan de Tunceli-zijde van het Keban-stuwmeer. Dit punt is niet bedoeld om het kasteel zelf te verkennen, maar om het kasteel te bekijken en de bezoekvoorwaarden te achterhalen. Volgens de Culturele Portaal is het kasteel gebouwd op een heuvel aan de oever van de Murat-rivier, maar door de aanleg van het stuwmeer bevindt het zich nu op een eiland. Daarom moet u er niet zomaar te voet naartoe lopen. De informatie over het bereiken van het eiland en de bezoekvoorwaarden is niet beschikbaar op de officiële website. Neem vooraf contact op met de provinciale directie voor Cultuur en Toerisme van Tunceli om de actuele situatie te controleren. Vraag of er plekken zijn waar u het kasteel vanaf de kust kunt zien, of het mogelijk is om het eiland te bereiken, en of er een regeling is die afhankelijk is van het seizoen. Nadat u bevestiging heeft gekregen, reist u naar het centrum van Pertek. De provinciale directie meldt dat het district zich 52 kilometer van het provinciehuis ligt. Omdat het oosten en zuiden van het district volledig omgeven zijn door het Keban-stuwmeer, heeft Pertek het aanzien van een schiereiland. Het begrijpen van deze geografische ligging is essentieel om het kasteel te begrijpen, aangezien de huidige eilandachtige vorm het resultaat is van de aanleg van het meer. Wanneer u aan de kust staat, bekijk dan eerst de algemene waterlijn en vervolgens de silhouet van de heuvel. Bronnen beschrijven het kasteel als een structuur bestaande uit twee aaneengesloten muren. Er wordt ook vermeld dat er resten van gebouwen tussen de muren te vinden zijn, maar of u deze van veraf kunt zien, hangt af van uw locatie. Een verrekijker of de zoomfunctie van uw telefoon kan hier van pas komen. Aan de zuidelijke kant van het kasteel zijn rode, harde bakstenen en blauwe tegels verwerkt tussen de gebeitelde stenen. Als u de mogelijkheid krijgt om het kasteel van dichtbij te bekijken, is dit een detail waarop u moet letten. De precieze bouwjaren zijn niet bekend; bronnen vermelden alleen dat het in de Ottomaanse periode is gerestaureerd. Als u een specifiek jaar ziet op een bord of in een beschrijving, vraag dan naar de bron. De provinciale directie meldt dat de meeste historische monumenten in het district de sporen van de Mengüçlü en de Ottomanen dragen. Op dezelfde pagina wordt ook het Sağman-kasteel genoemd; u kunt bij de directie informeren naar de mogelijkheden om dit te bezoeken. Er is ook een verhaal verbonden aan de naam van het district. Volgens de provinciale directie is de vogelbeeld die als symbool van overvloed en voorspoed op het kasteel is geplaatst, "Pirtek" genoemd, en de naam van het district is in de loop der tijd veranderd in Pertek. De provinciale directie benadrukt dat de blauwe en groene tinten van het meer in het voorjaar het district bijzonder mooi maken. Voor foto's is het aan te raden om de ochtend- of avondlicht te gebruiken, omdat dit de reflectie van het water vermindert. Neem water, een hoed en z

Museum van Tunceli.
De tweede halte is het Tunceli Museum, gelegen in het centrum van de stad. Dit is de halte van de route die het minst afhankelijk is van de weersomstandigheden. Het museum bevindt zich in de wijk Moğultay, aan de Ali Demir Caddesi. Volgens officiële informatie is het museum sinds 24 december 2020 geopend voor bezoekers. Controleer de openingstijden en de toegangsprijs op de website muze.gov.tr en de pagina van het Tunceli Museum voordat u vertrekt. Bekijk het gebouw van buitenaf voordat u naar binnen gaat. Het gebouw heeft een rechthoekige plattegrond en is gebouwd in Duitse architectuur. De noordelijke gevel heeft drie verdiepingen, terwijl de andere gevels er twee hebben. De bouw begon in 1935 en werd voltooid in 1937. Het is een monument uit de vroege Republiek. Volgens het Cultureel Portaal was dit het eerste grote gebouw dat werd gebouwd in het centrum van de stad. Het gebouw werd oorspronkelijk gebruikt als militair kazerne, later werd het omgebouwd tot woningen voor ambtenaren. In 2015 werd het aan het ministerie toegewezen om er een museum van te maken, en na een restauratie werd het daadwerkelijk een museum. Houd deze geschiedenis in gedachten terwijl u het gebouw bekijkt, want het museum is een herbestemming van een voormalige kazerne. De binnenplaats is 1.800 vierkante meter groot en is ontworpen voor evenementen zoals concerten, theater en lezingen. Informeer bij het museum of er op die dag een evenement plaatsvindt. Binnenin zijn er zes zalen, en de presentatie is opgebouwd met informatie, afbeeldingen, diorama's en reconstructies, van de prehistorie tot nu. De collectie is onderverdeeld in de volgende secties: Archeologie en Munten, Etnografie, Landbouw en Flora-Fauna, Culturele Tradities, Stenen Objecten en Objecten uit de Vroege Republiek. Begin met de sectie Archeologie en Munten, omdat dit de oudste periode vertegenwoordigt en de volgorde van de presentatie zo gemakkelijker te volgen is. De munten zijn klein, dus loop langzaam langs de vitrines en lees de bijbehorende teksten. In de sectie Etnografie kunt u alledaagse objecten uit de regio bekijken, samen met teksten die de manier waarop ze werden gebruikt uitleggen. De zaal over Landbouw en Flora-Fauna dient als voorbereiding voor de volgende halte. Omdat de naam van de zaal verwijst naar de planten- en dierwereld van de regio, is het een goede gelegenheid om de namen van de soorten die u bij het park zullen worden genoemd, alvast te bekijken. De zaal over Culturele Tradities is een thematische sectie; de uitleg van de zaal kunt u lezen in de eigen teksten van het museum. In de zaal met Stenen Objecten kunt u letten op de grootte, de afwerking en de informatie over de periode die op de labels staat. De sectie over de Vroege Republiek biedt een context die dicht bij de eigen periode van het gebouw ligt. Vraag bij de ingang naar de regels met betrekking tot het maken van foto's. Aan het einde van uw bezoek kunt u op de

Nationaal Park Munzur Vallei.
De derde bestemming is het Nationaal Park Munzur Vallei. Volgens de provincie begint het park op 8 kilometer van het centrum van Tunceli en strekt zich uit langs de vallei tot aan de Munzur Bergen. Het gebied werd in 1971 uitgeroepen tot nationaal park en omvat een oppervlakte van 42.000 hectare. In dit uitgestrekte gebied is het belangrijk om de loop van de vallei te volgen, in plaats van je te concentreren op één specifiek punt. De provincie adviseert om het park te bezoeken tussen juni en september, omdat er in dit gebied een streng landklimaat heerst. Buiten deze maanden is het raadzaam om de weersomstandigheden en de staat van de wegen vooraf te controleren. Neem contact op met de bevoegde instanties voor informatie over toegangseisen, regels en activiteiten die een vergunning vereisen. De vallei bevindt zich in een gebied dat is verdeeld door de rivieren Mercan en Munzur Suyu. Tijdens een wandeling langs het water, let op het contrast tussen de kale hellingen en de groene strook aan de bodem van de vallei. Volgens de bron zijn de steile hellingen van de bergen volledig kaal. Op de heuvels en hellingen bedekken eikenbossen de gebieden die geen rotsen bevatten. Aan de bodem van de vallei en langs de waterkant groeien verschillende soorten, waaronder zwarte els, plataan, esdoorn, beuk, walnoot, populier en wilg. De beuk, een zeldzame boomsoort, vormt een bos aan beide zijden van de Munzur Suyu, ongeveer 1,5 kilometer stroomafwaarts van de bronnen in Ovacık. De flora van het park omvat 1518 plantensoorten, waarvan 43 endemisch zijn voor de Munzur Bergen en 227 soorten alleen in Turkije voorkomen. Voorbeelden die door de provincie worden genoemd, zijn de klokkenbloem, de kersenboom van Erzincan, de *Bindebirdelik Otu* en de *Munzur Düğün Çiçeği*. Pluk geen planten en blijf op de wandelpaden. De hanghoorn, de *bezuvar* en de ur-patrijz zijn typische diersoorten van dit gebied. Het is een geluk om deze dieren te zien; het is beter om ze van een afstand te observeren met een verrekijker. Kijk ook omhoog, want de bron vermeldt roofvogels zoals de adelaar, de gier, de valk, de havik en de zeldzame steenarend. Er leven ook zoogdieren zoals de wolf, de vos, de beer, de lynx en de otter in het park. Benader geen dieren en laat geen voedsel achter. In de rivieren Munzur Suyu en Mercan Deresi leven zeldzame forelsoorten die typisch zijn voor dit gebied. Volgens de provincie verspreiden de forellen zich over een wateroppervlak van 80 kilometer, beginnend bij de bronnen. Controleer bij de bevoegde instanties of er vergunningen nodig zijn voor het vissen en welke regels er gelden. Kamperen, picknicken, sportvissen en dagwandelingen worden beschouwd als toegestane activiteiten. De watervallen en canyons die langs de vallei stromen, behoren tot de natuurlijke

Munzur Gebergte.
De laatste bestemming is het Munzurgebergte. Het Sıradağ-gebergte strekt zich uit tussen Tunceli en Erzincan; deze tekst behandelt alleen het deel in Tunceli. Dit is geen klim, maar een plek om uit te kijken over de vallei en het gebergte te observeren. Volgens de provincie is het Munzur- of Mercangebergte, een uitloper van de Oost-Toros, verantwoordelijk voor het noordwestelijke, noordelijke en noordoostelijke deel van de provincie. 70% van het grondgebied van de provincie is bergachtig, 25% is een plateau, en 5% is vlak land. Het hoogste punt van de provincie is de Akbaba-top, met een hoogte van 3.463 meter, aan de oostkant van het Munzurgebergte. De hogere delen van het gebergte vormen een natuurlijke grens in het noorden en noordwesten van de provincie. U zult merken dat de hoogte toeneemt van zuid naar noord tijdens uw reis, en dat dit vooral zichtbaar is wanneer u vanaf de oever van het meer in Pertek naar deze bestemming reist. Let op dat het gebergte fungeert als een verzamelpunt voor water. De rivieren Karasu en Murat verzamelen het water van de provincie. De Munzur, die door de provincie stroomt, evenals de rivieren Pülümür en Tahar, monden uit in het Keban-stuwmeer in het zuiden. Zo zijn het meer, de eerste bestemming van de route, en dit laatste punt, twee uiteinden van hetzelfde waterverhaal. Richt uw blik op de hogere delen en lees het kale, steile landschap. Volgens de provincie heeft het gebied een gematigd continentaal klimaat, dus het wordt aanbevolen om te bezoeken tussen juni en september. Omdat het weer in de bergen snel kan veranderen, is het belangrijk om de actuele omstandigheden te controleren voordat u vertrekt. Er zijn meren op de berg. De pagina over meren vermeldt dat er kleine gletsjermeren en kratermeren te vinden zijn in het Munzurgebergte en in de omliggende bergen Mercan, Avcı en Karasakal, ontstaan door het vullen van gletsjerbedden en instortingsgebieden. De belangrijkste meren voor toerisme zijn Karagöl, Koçgölü, Şer Gölü, Dilincik Gölü, Çimli Gölü, de Mercan-meren en de Katır-meren. De pagina over het park vermeldt dat de kratermeren zich op een hoogte van 2000 tot 3000 meter bevinden. Informatie over de reistijd en moeilijkheidsgraad om deze meren te bereiken is niet beschikbaar; deze route beschrijft geen beklimmingen. Als u de meren wilt bezoeken, neem dan contact op met de provincie en lokale autoriteiten. Voor foto's, bekijk de berglijn vanaf de bodem van de vallei en kies de uren met zijlicht. Op de kaart geeft het aangegeven punt voor de bergen het midden van het gebergte aan, en niet een ingang of een top. Houd rekening met de vroege zonsondergang en plan uw terugreis van tevoren. De route eindigt hier.
Bron: Provincie Tunceli, Afdeling Cultuur en Toerisme, Geografie
Reacties
Laden...
