Van de kliffen naar Hıdırlık, langs de kust van Muratpaşa.

Begin uw bezoek bij de ingang van Düden Park aan de Lara Caddesi. Gemeentebussen die van het centrum naar Lara rijden, passeren deze straat; u stapt uit op een halte die op een paar stappen van de parkpoort ligt. Voordat u hier aankomt, is het belangrijk om een verwarring op te helderen: in Antalya zijn er twee Düden-watervallen. De Boven-Düden, gelegen in Kepez, bevindt zich in een bos en stroomt in een brongebied. De Neder-Düden, waar u naartoe gaat, is het eindpunt van de rivier, waar het water direct vanaf de klif in de Middellandse Zee stort. De Culturele Portaal registreert deze waterval ook als "Karpuzkaldıran" en geeft een hoogte van ongeveer 40 meter.

Binnen het park volgt u het pad in de richting van de zee en gaat u eerst naar het uitkijkterras met een hek aan de rand van de klif. Vanaf hier ziet u de waterval niet recht tegenover u, maar van de zijkant en van bovenaf. Het is vanaf deze positie dat u het beste kunt zien hoe het water van de rots afglijdt en in de leegte valt, en hoe de mistwolk zich onderaan vormt. Als de wind vanuit de zee waait, kan de mist tot aan het terras reiken, dus u moet uw camera lens regelmatig schoonmaken. In de ochtend staat de zon achter u, waardoor uw kans om een regenboog in de mist te zien groter is. In de middag is het licht gelijkmatiger, en tegen de avond schijnt de zon op de zee, terwijl de waterval in de schaduw komt te liggen. Daarom is de ochtend de beste tijd om foto's te maken, en dat is ook een reden waarom deze route hier begint.

Na het terras kunt u de rest van het park verkennen. Düden Park is een bebost wandelgebied bovenop de klif; er zijn bankjes en paden die parallel aan de kust lopen. Houd er rekening mee dat het gebied langs de kust nat kan zijn door water en mist, en ga absoluut niet buiten de hekken. Iets ten oosten van de waterval ligt Gençlik Parkı, dat door de Culturele Portaal wordt aanbevolen als een uitkijkpunt. Dit park, met een picknickplaats en een parkeerplaats, biedt een tweede perspectief op de waterval. Als u tijd heeft, kunt u hier ook naartoe gaan, omdat u vanaf de overkant de volledige hoogte van het water kunt zien dat in de zee valt.

Voor degenen die de waterval van onderen willen zien, is er een derde optie: de zee. Boottochten die vertrekken vanuit de jachthaven van Kaleiçi varen langs de klif en komen voorbij de waterval. De Düden is de enige waterval in Antalya die per boot te zien is. U kunt deze optie overwegen aan het einde van de dag, wanneer u terugkeert naar de jachthaven. Raadpleeg de bedrijven voor actuele informatie over de dienstregeling en de prijzen. Het gebied waar de Düden-rivier en de waterval zich bevinden, heeft in 2020 de status van "beschermd natuurgebied" gekregen. Beschadig de vegetatie en de rotsen niet in het park, en neem uw afval mee.

Hier is 45 minuten voldoende. Bij

Vanaf de oostkant, vanaf het einde van de Atatürk Caddesi, betreedt u het park. Let bij de ingang goed op wat u ziet: rechte lijnen, symmetrische bloemperken en brede wandelpaden die in beide richtingen lopen. Deze opzet is geen toeval. De aanleg van het park begon in 1935, en het huidige ontwerp, dat tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven, werd tussen 1940 en 1945 opgesteld onder leiding van gouverneur Haşim İşcan, met architect Necmettin Ateş. Een artikel van Engin en Erdoğan uit 2020 beschrijft hoe het ontwerp geïnspireerd is op geometrische principes die te vinden zijn in barokke en renaissance-tuinen. De gemeente Antalya meldt dat de oorspronkelijke naam van het park İnönü Parkı was. Het park, gelegen op een klif die 35 tot 40 meter boven zeeniveau ligt, wordt beschouwd als een van de oudste parken van de stad.

De basis van het ontwerp bestaat uit drie parallelle assen. Ze lopen allemaal van oost naar west richting de zee en eindigen elk in een uitkijkpunt aan de rand van de klif. De beste manier om het park te verkennen is om een van de assen te volgen tot aan de zee, de uitkijkpunten langs de kust met elkaar te verbinden en vervolgens via een andere as terug te keren. De uitkijkpunten worden, zoals ook in het artikel vermeld staat, "mirador" genoemd. Ze zijn voorzien van fonteinen, pergola's en trappen, kenmerkend voor parken uit de vroege Republiek. Vanaf de uitkijkpunten kunt u de baai van Antalya, de kust van Konyaaltı in het westen en de Beydağ-bergen op de achtergrond zien. Op een heldere dag kunt u een zeldzame aanblik zien: de bergen bedekt met sneeuw, terwijl de zee er vlakbij is.

Gebruik de uitkijkpunten om de beelden te vinden. Volgens de lijst van de gemeente staat het beeld "İşçi ve Çocuğu" (Werker en Kind) van Mehmet Aksoy op het tweede uitkijkpunt, het beeld "El" (Hand) van Kuzgun Acar op het derde uitkijkpunt, en het beeld van "Don Kişot" van Cahvar Göktaş bevindt zich tussen het tweede en derde uitkijkpunt. In het noorden van het park bevindt zich, waar in 1965 het Atatürk Stadion werd geopend, nu een openbaar gebied dat ontstond na de sloop in 2016. Tegenwoordig bevinden zich hier ook het stadhuis van de gemeente en het theater van de stad, binnen de grenzen van het park. In het artikel worden ook gebouwen uit de periode van de Republiek genoemd, zoals het oude zijde-opkweekhuis en het landbouwcentrum, die als elementen worden voorgesteld om te behouden. Wanneer u ze ziet, realiseert u zich dat het park niet alleen een groen gebied is, maar ook een document van de planning uit die tijd.

Het beste licht om de uitkijkpunten te bezoeken is in de namiddag. Naarmate de zon in het westen ondergaat, wordt de klif verlicht en wordt de zee in het gezichtsveld richting Konyaaltı donkerder. De zuidwestelijke hoek van het park is het drukste

Terwijl u de toren nadert vanuit een hoek van het park, bekijk hem eerst van veraf. Hij heeft een vierkante basis en een cilindervormige toren; de totale hoogte is 14 meter. Deze tweedelige vorm vat de hele discussie over het gebouw samen. De gemeente presenteert de toren als een monumentaal graf uit de 1e of 2e eeuw, en koppelt hem aan de familie Marcus Calpurnius Rufus, die consuls in Attaleia heeft gehad, op basis van de twaalf bijlen die in reliëf op de toren zijn afgebeeld. Een artikel van Yiğit uit 2022 stelt dat de toren werd gebruikt als vuurtoren en observatietoren om schepen die de baai binnenkwamen te observeren, en dat sommige bronnen hem beschouwen als een heldengraf vanwege de fresco-resten in de onderste kamer. Terwijl u rond de basis loopt, let op de lagen van natuursteen; bronnen suggereren dat de cilindervormige toren in een andere periode is gebouwd dan de basis. De hoofdingang bevindt zich aan de oostkant. Volgens de beschrijving van de gemeente leidt de deur tot een lange gang die uitkomt in een kleine ruimte met een kruisvormig plattegrond en nissen; de fresco's op de muren van deze kamer op de begane grond zijn gedeeltelijk verdwenen door eeuwenlange waterschade. Een trap leidt naar de bovenverdieping, waar een loopgebied rond een dikke muur is aangelegd. De toegankelijkheid van het interieur varieert; vraag het aan de medewerker bij de ingang. Als het gesloten is, vertelt de omgeving en het archeologisch gebied al veel over de toren. De provinciegouverneur van Antalya meldt dat delen van de oude stadsmuren nog steeds zichtbaar zijn in de stad, waaronder de Hıdırlık-toren, de Hadrianuspoort en de Klokkentoren; de toren staat op een hoek waar de landmuur aansluit op de zeemuur. De geschiedenis van de toren is in de stenen gegrift. Tijdens de Byzantijnse periode werd hij gebruikt voor de verdediging van de stad en verbonden met de muren; volgens een nieuwsbericht van DHA uit augustus 2026 werd hij tijdens de Seltsjoekse periode gebruikt als paleis en tijdens de Ottomaanse periode als militair depot. De naam "Hıdırlık" verwijst naar een plek waar het voorjaarsfeest Hıdırellez wordt gevierd, en er zijn veel heuvels met dezelfde naam in Anatolië. De grootste vernieuwing is te vinden in de omgeving van de toren. Het door het Museumdirectoraat van de gemeente uitgevoerde archeologische onderzoek en het uitkijkterras zijn voltooid en het gebied is in juli 2026 geopend voor het publiek. Tijdens het onderzoek zijn een monumentaal graf uit de 2e eeuw voor Christus, vermoedelijk gebouwd voor een regionale gouverneur, gebouwen die mogelijk als kapel in de vroege Byzantijnse periode werden gebruikt, twee badhuizen, een Romeinse straat met zuilen die mogelijk tot aan de Hadrianuspoort liep, en een mozaïek met een afbeelding van een dolfijn ontdekt. De meest verrassende vondst is de machinekamer en de funderingen van een ijsfabriek die in 1927 naast Het kost ongeveer veertig minuten om de toren te bekijken, het archeologische gebied te verkennen en op het terras te zitten. Om vanaf hier naar de jachthaven te gaan, ga dan de Hesapçı Sokak in, die zich aan de noordkant van de toren uitstrekt. Deze straat loopt tot aan de Hadrianuspoort, maar u moet na een paar straten rechtsaf slaan, naar het westen, en via de steile stenen straatjes van de oude stad naar de haven afdalen. De wandeling duurt niet langer dan vijftien minuten, maar wees voorzichtig, want de stenen zijn glad. Bronnen: Antalya Metropolitan Municipality; Yiğit 2022, Bilim Armonisi; DHA 28.08.2026; Antalya Governorate.

Bij aankomst in de oude stad (Kaleiçi) en het verlaten van de straatjes, kom je bij de jachthaven. Bewonder eerst de haven zelf. Volgens de gemeente Antalya is deze natuurlijke haven in een halvemaanvorm al sinds de hellenistische periode in gebruik, heeft een ingang van 110 meter en zijn huidige steigers waarschijnlijk gebouwd op de overblijfselen van hellenistische muren. Aan weerszijden van de ingang stonden vroeger torens, en er was een ketting tussen hen gespannen. In 1472 werd die ketting door een pauselijke vloot als buit naar Rome gebracht. Volgens de provinciegouverneur van Antalya was er al voor de stichting van het antieke Attaleia een piratenhaven genaamd Korykos op deze locatie. Het Speelgoedmuseum is gevestigd in een oud gebouw aan de rand van die haven.

Het museum werd op 23 april 2011 geopend door de gemeente Antalya, met de hulp van Sunay Akın, de oprichter van het Speelgoedmuseum van Istanbul. Het is het derde speelgoedmuseum van Turkije. Het gebouw, met een oppervlakte van ongeveer 650 vierkante meter, is verdeeld in tien secties, en de speelgoedcollectie is gerangschikt per periode en thema. Bronnen geven verschillende cijfers over de omvang van de collectie: de provinciegouverneur spreekt van 1.500 stukken, terwijl de gemeente spreekt van 3.000 speelgoedstukken. De productieperiodes variëren van het midden van de 19e eeuw tot de jaren 1980. Tijdens uw bezoek kunt u ontdekken dat de speelgoedstukken afkomstig zijn uit landen als Duitsland, de Verenigde Staten, Rusland, Japan en Turkije. Het is fascinerend om te zien hoe hetzelfde speelgoed in verschillende landen kan verschillen.

Om het museum te bezoeken, is het het beste om bij de ingang te beginnen en de vitrines in volgorde van nummer te bekijken, omdat de secties ruwweg chronologisch zijn geordend. De oudste stukken zijn de eerste fabrieksspeelgoed en poppenhuizen uit de industriële revolutie. In het midden van het museum vindt u blikken auto's, mechanische dieren en treinsimulaties. Een speciale sectie is gewijd aan speelgoed dat in Turkije is geproduceerd, en aan bekende personages zoals Nasreddin Hoca, Keloğlan en Temel Reis. Dit is de plek waar volwassen bezoekers hun eigen jeugd herontdekken, en waar u wellicht langer wilt verblijven. Let op dat de vitrineglazen reflecteren, dus zet de flits uit bij het maken van foto's en houd een lichte hoek aan.

In het aangrenzende, twee verdiepingen tellende werkplaatsgebouw worden workshops georganiseerd voor kinderen vanaf drie jaar, waarbij ze kunnen schilderen op houten speelgoed, maskers maken, origami leren, met klei werken en deelnemen aan drama-activiteiten. Het programma kan variëren, dus bekijk de aankondigingen van de gemeente voorafgaand aan uw bezoek. Er is ook een theater met een capaciteit van 500 personen. In 2021 ontving het museum een prijs in de categorie "musea voor de leefcultuur" tijdens de museumwedstrij