Van Büyükçekmece naar Silivri: de westelijke kust van de Marmara-zee.

Begin aan de zuidelijke kant van het meer, het dichtst bij de zee; dit is het punt waar het meer uitmondt in de Zee van Marmara en bereikbaar is te voet vanuit het centrum van Büyükçekmece. Kijk eerst naar het water en let op de vorm: volgens Wikipedia is dit een zeekanaalmeer. Het lagere deel van de rivier Karasu, die vanuit de regio Çatalca naar het zuiden stroomt, heeft een brede baai gevormd door het stijgende zeewater. De opening van deze baai is later afgesloten met een dijk van grind, zand en klei. Het water dat u voor zich ziet, was dus ooit onderdeel van de zee. Een historische brug overspant de verbinding tussen het meer en de zee; aangezien de brug onderdeel was van de vorige route, bekijk hem voorlopig van afstand. Bestudeer ook de oorsprong van de naam: Wikipedia schrijft dat de naam van het meer afkomstig is van de grote, handbediende boten, zogenaamde "çekmece", die werden gebruikt om de oversteek naar de andere kant van de brug te maken. De lokale geschiedenis van het district, gepubliceerd door het districtshuis, bevestigt dat de oversteek naar de andere kant voorheen plaatsvond met behulp van deze boten. Richt nu uw aandacht op de "zeevoet" van het meer. Hier bevindt zich een dijk, aangelegd door het DSİ (Staatswaterbeheer) tussen 1983 en 1988, die het meer van de zee scheidt. Volgens de pagina over waterbronnen van İSKİ (Istanbul Water and Sewerage Administration) werd de dijk in 1989 in gebruik genomen en levert het jaarlijks ongeveer honderd miljoen kubieke meter water aan Istanbul. Dezelfde pagina vermeldt dat het stroomgebied een oppervlakte van 620 vierkante kilometer beslaat en dat het water na zuivering in het zuiveringsinstallatie van Büyükçekmece, naar de stad wordt geleid. Met andere woorden, het water dat u vanmorgen ziet, is een onderdeel van het water dat in veel huizen aan de Europese kant van Istanbul uit de kraan komt. Let ook op de smalle strook land tussen de dijk en de zee; Wikipedia vermeldt hier een lichtzoute omgeving, met waterpoelen en rietlanden. De omgeving van de rietlanden is het levendigst in de vroege ochtenduren, dus neem eventueel een verrekijker mee. Volgens Wikipedia heeft BirdLife International het gebied rond het meer in 1989 uitgeroepen tot belangrijk vogelgebied. Dezelfde bron vermeldt dat het meer een oppervlakte van ongeveer 28 vierkante kilometer, een lengte van zeven kilometer en een breedte van twee kilometer beslaat. Het register van het Ministerie van Milieu en Bosbouw noteert dat er vroeger 30 vissoorten in het meer voorkwamen, terwijl er nu nog 15 soorten zijn, waarvan vier niet inheems. Hetzelfde register benadrukt dat de omgeving van het meer onder zware druk staat van industrie en bevolkingsgroei. Het register vermeldt ook dat de rietlanden pas recentelijk zijn ontstaan, omdat het meer is verdiept. Rondom het meer wordt, in het kader van een project van de gemeente Istanbul om drinkwaterbronnen te beschermen, een natuurpark aangelegd; volgens Wikipedia zijn de eerste twee fases op 14

Benader de het caravanserais vanaf de noordelijke kant, aangezien dit de enige ingang is en deze een ronde boog heeft. Bekijk eerst de lange gevel van buitenaf: volgens het artikel "Semavi Eyice" in de TDV Islam Encyclopedia, is dit een rechthoekig caravanserai met afmetingen van 41 meter bij 18,5 meter. De pagina van het district geeft een lengte van 48 meter; aangezien de bronnen verschillen, voel je zelf hoe lang het gebouw is door er langs te lopen. Bekijk de muren van dichtbij: tussen de lagen van natuursteen zijn bakstenen geplaatst. Kijk naar het dak: het gebouw is bedekt met een schilddak dat naar beide zijden schuin loopt. De naam "Kurşunlu Han" verwijst naar het feit dat het dak ooit bedekt was met loodplaten; volgens de TDV is het tegenwoordig bedekt met traditionele dakpannen. Het antwoord op de vraag wie het gebouw heeft laten bouwen, wordt in de bron met voorzichtigheid gegeven. De pagina van het district schrijft dat het in 1566 gebouwd werd in opdracht van Sultan Süleyman, door Mimar Sinan. De TDV geeft aan dat de exacte datum onbekend is, maar dat de naam van Sinan in zijn lijst van werken voorkomt, en dat het waarschijnlijk in de tijd van Sultan Süleyman is gebouwd. Volgens hetzelfde artikel begon de bouw van de brug aan het einde van de regering van Sultan Süleyman, en werd er een fontein gebouwd bij de brug; het caravanserai wordt beschouwd als onderdeel van dezelfde periode. Loop nu naar de zuidelijke kant, omdat het gebouw alleen licht binnenlaat via deze kant. Kijk naar de acht roosters in de onderste rij, en vervolgens naar de acht ramen erboven; de ramen zijn afwisselend rond en spitsbogig. In de driehoekige gevel zie je een spitsbogig raam in het midden, met aan weerszijden ronde ramen. De zijkanten zijn blind, dat wil zeggen, zonder ramen. Aan de ingang is te zien dat er aan beide zijden van de deur een kamer was; volgens de TDV is de kamer aan de linkerkant bijna volledig ingestort, terwijl de kamer aan de rechterkant in goede staat is. In het artikel wordt gesuggereerd dat deze kamers de woning van de herbergier of kamers voor hoge militaire officieren konden zijn. Als de deur open is, ga dan naar binnen en bekijk de ondersteunende structuur in het midden; de oorspronkelijk houten twaalf pilaren zijn tijdens de laatste renovatie vervangen door betonnen pilaren met een vierkant profiel. Aan beide zijden van de muren bevinden zich elf ovens, met daartussen twaalf nissen voor kasten. De hoge banken die langs de muren lopen, waren de plaatsen waar reizigers hun bedden neerlegden. Omdat het gebouw aan de hoofdweg lag die Istanbul met het westen verbond, hebben veel reizigers die vanuit het land naar de hoofdstad kwamen, het gezien. Evliya Çelebi verbleef hier in maart 1659 tijdens zijn reis naar Bosnië. Volgens Wikipedia werd het caravanserai tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt als militair depot, en later als opslagplaats voor hooi. In 1965-1966 werd het gerestaureerd door de Directie voor Stichtingen. Tegen

Het museum bevindt zich in de Mimarsinan Mahallesi, aan de Çarşı Sokağı. Na het oversteken van de brug, betreedt u de smalle winkelstraat en herkent u het gebouw aan zijn stenen gevel. Neem voor u het gebouw binnen, even de tijd om het te bekijken, want het gebouw zelf is ook een historisch document. Volgens de officiële website is het een oud stenen gebouw dat getuige is geweest van de periode van bevolkingsuitwisseling. Dezelfde pagina beschrijft dat Büyükçekmece voor 1923 een plek was waar Griekse en Turkse bevolkingsgroepen samenwoonden, en dat na de uitwisseling Turken zich hier vestigden. Volgens Wikipedia heeft de gemeente dit gebouw gerestaureerd en werd het museum in juli 2011 geopend. De officiële website vermeldt dat het gebouw 210 vierkante meter groot is en bestaat uit twee afzonderlijke delen. Volgens de Engelse Wikipedia is de begane grond gewijd aan wereldwijde kostuums, terwijl de bovenverdieping is ingericht voor Turkse kostuums; begin uw bezoek dus op de begane grond. Het weten waar de collectie vandaan komt, verandert uw kijk. De kledingstukken zijn kostuums en accessoires die door buitenlandse volksdansgroepen aan de gemeente zijn geschonken, als onderdeel van het Internationale Culturele en Kunstfestival dat elk jaar in Büyükçekmece wordt georganiseerd. Volgens de Engelse Wikipedia vindt het festival plaats sinds 2000 en is het sinds 2003 lid van de Wereldorganisatie voor Volkenkundefestivals en Volkenkundige Organisaties (CIOFF). Volgens een nieuwsbron heeft het festival vier keer de beste festivalprijs van deze organisatie gewonnen. Wandel door de vitrines en lees de namen van de landen; volgens de Engelse Wikipedia omvat de collectie kleding uit 44 landen. Dezelfde bron noemt onder andere Spanje, Oezbekistan, Maleisië, Thailand, Mexico, Polen, Venezuela, Ethiopië, Argentinië, Georgië en Indonesië. Bestudeer de kleuren en patronen in de stoffen; de officiële website benadrukt dat de levendigheid van de presentatie hierop is gebaseerd. Mis de verzameling foto's van traditionele kostuums niet, die bij de kledingstukken worden getoond; hier kunt u zien hoe de kleding gedragen wordt. Volgens Wikipedia is het oudste item in de tentoonstelling een bruidsjurk die meer dan honderd jaar oud is. Dezelfde bron vermeldt dat het aantal objecten meer dan tweeduizend is en dat de objecten periodiek worden gewisseld, dus bij een volgend bezoek kunt u andere kleding zien. Wanneer u de bovenverdieping bereikt, komt u terecht in de traditionele volkskleding van Anatolië. Hier kunt u de verschillende stijlen vergelijken, afhankelijk van de regio, wat de beste manier is om een link te leggen met de wereldwijde kleding die u op de begane grond heeft gezien. De officiële website meldt dat er in het museum onderzoek wordt gedaan naar bruidstradities, volksdansen en oude gebruiken, en dat er elke maand workshops voor kinderen en lezingen voor volwassenen worden georganiseerd. Als u met een kind komt, informeer dan vooraf naar het workshopprogramma. Als Bron: Officiële website van het Wereldkostuummuseum; Wikipedia, Wereldkostuummuseum; Milliyet, Kostuummuseum in Büyükçekmece.

De IETT-lijn 300 brengt u naar het centrum van Silivri. Kalepark bevindt zich in het oostelijke deel van de stad, met uitzicht op de zee, op de plek van de oude vesting. Volgens de geschiedenis van de gemeente Silivri is de stad gebouwd op een steile heuvel die uitkijkt over de baai van de Marmara. Deze heuvel werd in de loop der tijd omringd door muren. Dezelfde tekst beschrijft dat de stad zich bevindt op een klif die op sommige plaatsen tot 56 meter hoog is, met drie zijden beschermd door muren en de vierde zijde beschermd door een ondoordringbare afgrond naar de zee. Wikipedia vermeldt dat het park zich bevindt op een klif van 47 meter hoog; de twee metingen kunnen afkomstig zijn van verschillende locaties. Voordat u het park betreedt, bekijk de muur naast de poort, want daar kunt u het beste de geschiedenis van de vesting lezen. Volgens Wikipedia dateert de geschiedenis van de vesting uit de 3e eeuw na Christus, maar de meeste overgebleven ruïnes stammen uit de 9e en 12e eeuw. Volgens de gemeente liet de Byzantijnse keizer Arkadius de vesting bouwen ter ere van zijn vrouw Evdoksia en gaf hij de stad de naam Evdoksiyapolis. De Engelse Wikipedia bevestigt dat de oude stad enige tijd deze naam droeg. De Turkse Wikipedia vermeldt dat keizer III. Michaël in de 9e eeuw een vesting op de heuvel bouwde, waarvan de ruïnes nog steeds te zien zijn. Gezien het feit dat verschillende bronnen verschillende periodes beschrijven, is het waarschijnlijk dat de muren meerdere keren zijn herbouwd. Volgens de gemeente werden de muren van Silivri ook gerepareerd in 1509, tijdens het bewind van II. Bayezid. De gemeente Silivri opende het park op 30 augustus 2020 na een renovatie. Ga naar het openluchtmuseum in het park; hier worden ongeveer 150 stenen objecten tentoongesteld uit de Romeinse, Byzantijnse en Ottomaanse periodes, afkomstig uit Silivri en omgeving. Volgens een nieuwsbron werden de objecten geplaatst onder coördinatie van het Istanbul Archeologisch Museum. Besteed aandacht aan de vormen van de sarcofagen en de versieringen aan de randen, en lees vervolgens de beschrijving bij elk object. Door de fragmenten van kolommen en de kapitelen naast elkaar te vergelijken, krijgt u een indruk van hoe de stad in verschillende eeuwen is herbouwd. Bezoekers die in hetzelfde nieuwsbericht aan het woord komen, vertellen dat de objecten vroeger verspreid in het park stonden en dat ze nu zijn omgezet in een overzichtelijke tentoonstelling met beschrijvingen. Ga vervolgens naar het wandelpad langs de rand van de klif. Volgens dezelfde nieuwsbron beschikt het park over een observatiepunt, een amfitheater, wandelpaden en een recreatiegebied. Vanaf hier kunt u uitkijken over de Marmara en de baai in het westen. De gemeente vermeldt dat deze baai vroeger geschikt was voor het aanleggen van een haven, maar later werd gevuld met puin dat door de zuidelijke winden werd aangevoerd. Het is ook in dezelfde tekst te lezen dat

Het Danamandıra Natuurpark ligt in het platteland ten noorden van Silivri, direct ten zuidwesten van het dorp Danamandıra. Zodra u de kust verlaat en tussen de velden het bos inrijdt, voelt u dat de tweede helft van de dag is aangebroken. Het is moeilijk om hier met het openbaar vervoer te komen, dus plan een rit met een voertuig tot de laatste halte. Volgens Wikipedia wordt er bij de ingang van het park een vergoeding gevraagd voor voertuigen; controleer de actuele informatie bij de beheerder. Het is belangrijk om de status van het park te kennen, want dit geeft betekenis aan uw bezoek. Volgens Wikipedia is dit bosgebied, met daarin meren, in 2006 aangemerkt als beschermd gebied met het doel de natuur te behouden. De lijst van natuurparken van het Ministerie van Landbouw en Bosgeving laat zien dat dit gebied op 16 december 2015 officieel is uitgeroepen tot natuurpark; de lijst vermeldt het park onder de verantwoordelijkheid van het 1e Regiobeheer. Volgens Wikipedia is dit recreatiegebied, met drie meren omgeven door riet, op dat moment tot natuurpark verklaard. Het park heeft een interessante beheersstructuur: de gemeente van de naburige wijk Esenyurt huurde het gebied in 2016 voor 49 jaar om een recreatiegebied te bieden aan de inwoners van deze dichtbevolkte wijk. Dezelfde bron meldt dat de opening ook plaatsvond in mei van dat jaar. De website van de beheerder vermeldt dat het park wandel- en fietspaden met uitzicht op de meren en picknickplaatsen heeft. Na de ingang loopt u richting het eerste meer en bewondert u de oever, omgeven door riet. Wandel langzaam langs het water; het riet is een schuilplaats voor vogels, en als u stil bent, zult u meer beweging zien. Breng het grootste deel van uw tijd door op de wandelpaden en rust uit in de schaduwrijke delen van het bos terwijl u van het ene meer naar het andere gaat. Let op het verschil tussen het meer dat u 's ochtends in Büyükçekmece ziet (een groot lagunegebied dat is omgevormd tot een drinkwaterreservoir) en de kleine meren in dit bos: de ene is een uitgestrekte lagune, de andere zijn rustige vijvers midden in het bos. Deze vergelijking laat zien hoe verschillend de landschappen kunnen zijn, zelfs op dezelfde dag, tussen de kust en het binnenland van Thracie. De website van de beheerder benadrukt dat het park zijn natuurlijke karakter behoudt en is ingericht met respect voor het milieu. Daarom mag u de wandelpaden niet verlaten en mag u geen planten plukken. Dezelfde pagina vermeldt expliciet dat kamperen in het park niet is toegestaan; kom overdag en vertrek voordat het donker wordt. Als u wilt picknicken, gebruik dan alleen de aangewezen gebieden en houd u aan de regels met betrekking tot vuur. Neem uw afval mee, want de oevers van de meren kunnen gemakkelijk vervuilen. Controleer de openingstijden op de website van de beheerder voordat u vertrekt, aangezien deze kunnen variëren afhankelijk van het seizoen. In het voorjaar en de herfst zijn de