Van Bolaman naar de Perşembe-hoogvlakte, van de kust naar de meren en naar Menderes.

Begin in Bolaman, vlakbij de kustweg. Het is op dit tijdstip, met het ochtendlicht dat de zijkant van het gebouw verlicht, dat de houtstructuur het beste te zien is. Parkeer uw auto op een geschikte plek langs de weg en bekijk het gebouw eerst van veraf, vanaf de overkant van de baai. Dit afstandsperspectief is belangrijk, omdat de ware schoonheid van het gebouw voortkomt uit de combinatie van twee verschillende tijdperken. U ziet de binnenste kasteelmuren, gebouwd van natuursteen, en erbovenop het houten gebouw. Volgens bronnen werd het kasteel gebouwd op een landtong die in zee uitsteekt, als een wachtpost en fort. De Turkse Wikipedia vermeldt dat deze landtong vroeger een eiland was; houd dit in gedachten terwijl u naar de kustlijn kijkt. Volgens de provinciecultuur- en toerismeambtenaar, die dit aan het Anadolu Agency vertelde, rusten de funderingen van het gebouw direct op de kasteelstenen, wat betekent dat het houten gebouw bovenop het kasteel is geplaatst. Let goed op dit overgangspunt naarmate u dichterbij komt; de lijn waar het steen ophoudt en het hout begint, is het mooiste detail van het gebouw. Besteed vervolgens aandacht aan de twee balkons aan de uiteinden, want dit dubbele balkonontwerp is een kenmerkend voorbeeld van de lokale architectuur. De Küre Encyclopedie vermeldt dat de muren zijn gebouwd met een mengsel van natuursteen en ruw gesteente, met behulp van een metselwerktechniek. De Turkse Wikipedia geeft aan dat de nog bestaande delen van de kasteelmuren aan de landzijde een hoogte van zes meter bereiken. De bouwjaren van het gebouw verschillen per bron: de ministeriële pagina's vermelden de 18e eeuw, terwijl de Turkse Wikipedia de vroege 19e eeuw noemt. Dezelfde pagina vermeldt dat het gebouw is gebouwd door Hazinedarzade Süleyman Paşa, de gouverneur van Trabzon, als een gastenverblijf, en later werd het omgetoverd tot een familiehuis. Dezelfde bron vermeldt ook dat de Britse geoloog William John Hamilton in 1836 over dit huis sprak. Het gebouw staat ook bekend onder de naam Kademoğlu Konağı; wees niet verrast als u beide namen op borden ziet. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme heeft het gebouw al eens in zijn oorspronkelijke staat gerestaureerd. Volgens een bericht van Anadolu Agency wordt het gebouw momenteel opnieuw bekeken om er een stadsmuseum van te maken dat het lokale leven zal weergeven. Daarom is het raadzaam om, voordat u vertrekt, contact op te nemen met de provinciale cultuur- en toerismeafdeling of met de autoriteiten in Fatsa om te informeren of u het gebouw kunt bezoeken. Zelfs als u het niet kunt bezoeken, is het mogelijk om het gebouw vanuit verschillende hoeken te bekijken langs de kustlijn en vanaf de weg. Zoek een perspectief, iets verder weg, dat het gebouw in beeld brengt met de zee en de rotsen van de landtong. Het is ook onderdeel van dit bezoek om even op een bankje te zitten met uitzicht op de zee en de rustige wateren van de Bolaman-baai. Voordat

Nadat u de weg richting Aybastı hebt ingeslagen, begint de weg te klimmen doorheen hazelnootplantages en al snel komt u bij het meer. Volgens de provincie ligt het meer op ongeveer 10 kilometer van het begin van de weg, terwijl Wikipedia aangeeft dat het op ongeveer 8 kilometer ligt. Volg de borden om er te komen. Na een aanleg door de gemeente Ordu, beschikt het gebied over een parkeerplaats, wandelpaden en een uitkijkpunt. Parkeer uw auto en ga eerst naar het uitkijkpunt om een overzicht van het meer te krijgen. Vanaf hier kunt u gemakkelijk het kleine eiland in het midden van het meer zien; Wikipedia meldt dat dit eiland gerelateerd is aan de overblijfselen van een oud gebouw. Daal vervolgens af naar het wandelpad en maak een rustige wandeling rond het meer. Tijdens uw wandeling, denk na over hoe dit meer is ontstaan, want dat is het belangrijkste verhaal van deze plek. Volgens de provincie is het meer ontstaan als gevolg van een aardverschuiving die een groot gebied tussen de rivier Bolaman en de regio Yassıtaş heeft getroffen. De kuilen die ontstonden door de aardverschuiving vulden zich met regenwater, waarvan sommige in de loop der tijd opdroogden of werden gedraineerd om landbouwgrond te creëren. Wikipedia beschrijft het meer als bestaande uit twee afzonderlijke delen: een groot en diep hoofdgedeelte en een ondiep gedeelte in het westen, verbonden door een smalle strook land. Wanneer u het westelijke deel van het meer bereikt, zult u dit ondiepe gedeelte en de rietvelden die de oever omringen zien. Volgens de provincie beslaat het meer een oppervlakte van 60 hectare en heeft het een diepte van 10 tot 15 meter. Dezelfde pagina meldt dat de aardverschuiving plaatsvond op de oppervlakte van de boven-Kretacé schisten in dit gebied. Er stroomt geen beek in het meer, maar een klein kanaal voert overtollig water naar de rivier Bolaman. Er worden verschillende vissoorten en rivierkreeften in het meer genoemd; in de ochtenduren kunt u vissers aan de oever zien. Het meer is beschermd als een natuurgebied van de eerste en derde graad, dus blijf op de wandelpaden en betreed de rietvelden niet. Het is een goed idee om een paar minuten op het uitkijkpunt te zitten en te genieten van de geluiden van de watervogels en de rietvelden. De website van de provincie meldt dat er mogelijkheden zijn om te kanoën; als u het water op wilt, informeer dan naar de actuele situatie ter plaatse. Een persbericht van Habertürk meldt dat het meer na de renovatie in 2024 een populaire bestemming is geworden. Daarom kan het wandelpad in het weekend druk zijn; als u rust zoekt, plan uw bezoek dan liever doordeweeks. Voor een foto, kies een lage hoek om het meer, de rietvelden en de bomen op de achtergrond vast te leggen. Na uw bezoek, keer terug naar uw auto en vervolg de weg richting Aybastı, waarbij u de hellingen oprijdt waar de hoogvlaktes beginnen.

Na het meer Gaga, gaat de weg verder landinwaarts, waarbij de hazelnootbomen geleidelijk plaatsmaken voor bos. Ulugöl ligt ten zuidwesten van het centrum van het district Gölköy, en er zijn borden die de weg naar het meer aangeven vanaf het district. De afstand tot het district varieert in verschillende bronnen, tussen de negen en zeventien kilometer; neem de tijd op de bergweg. Parkeer uw auto bij de ingang van het natuurpark en loop vervolgens naar het uitkijkpunt aan de oever van het meer. Vanaf hier kunt u het gebied overzien: volgens de provincie is er in het natuurpark een complex van drie moerassen, waarvan er één groot is en twee kleine, begroeid met riet. Ulugöl is de grootste van deze en wordt volgens Wikipedia beschouwd als het grootste meer van Ordu. Volg het wandelpad dat het meer omringt en maak de wandeling rustig. Let onderweg op de bomen; Wikipedia vermeldt dat het bos dat het gebied omringt, bestaat uit beuken, esdoorns, linden en berken. U kunt drijvende planten en waterlelies in het water in de buurt van de oever zien; Wikipedia noteert ook dat de witte waterlelie in het meer is geïntroduceerd. De rietoevers van de kleine meren zijn een goede plek om vogels te observeren; neem hier even de tijd. Omdat het gebied zich op ongeveer 1200 meter hoogte bevindt, is het zelfs in de zomer aanzienlijk koeler aan de kust; een dunne jas kan handig zijn. Het natuurpark werd in 2009 uitgeroepen en beslaat een oppervlakte van 26,5 hectare. Het park beschikt over picknicktafels, een fontein, een uitkijkpunt en wandelpaden; u kunt hier uw lunch in de schaduw van de bomen nuttigen. Volgens Wikipedia wordt het meer gevoed door zowel grondwater als oppervlaktewater en heeft het een uitstekende waterkwaliteit. Dezelfde bron vermeldt ook dat er vakantiehuisjes beschikbaar zijn voor gezinnen. Neem alles wat u meeneemt weer mee terug, aangezien het meer bekend staat om zijn heldere water en een beschermd gebied is. De bekendste periode voor het bos rondom het meer is de herfst; de provincie benadrukt met name de kleurenpracht die ontstaat door het verkleuren van de bladeren. Volgens CNN Türk bezoeken duizenden mensen het gebied dagelijks tijdens deze periode, dus het is essentieel om in oktober vroeg in de ochtend te komen voor een rustige wandeling. Voor fotografen zijn de beste foto's te maken op windstille momenten, wanneer het rustige water het bos weerspiegelt. In juli kunnen de Ulugöl-festivals, georganiseerd door de lokale overheden, het gebied erg druk maken; als u op zoek bent naar rust, informeer u vooraf over de data van de festivals. Omdat de bronnen verschillende cijfers geven over de diepte van het meer, vermelden we hier geen specifiek getal. Nadat u de wandeling heeft voltooid, keert u terug naar uw auto; de volgende bestemming, Perşembe Yaylası, ligt ongeveer twintig kilometer naar het westen, maar de bergweg is kronkelend. Controleer de route en of de weg open is op een actuele kaart en vervolg uw reis in de richting van Aybastı

De laatste bestemming van de route is Perşembe Yaylası, gelegen 17 kilometer van het centrum van de wijk Aybastı, en bevindt zich op ongeveer 1500 meter hoogte, wat het hoogste punt van de dag is. De website "Kültür Portalı" meldt dat het grootste deel van de weg naar de yayla verhard is, terwijl het overige deel onverhard is. Wees voorzichtig bij het naderen van het einde van de weg. Volgens een bericht van NTV is er bij de ingang van de yayla een natuurlijk meer en een waterval; u kunt hier even stoppen om ze te bekijken. Zodra u het centrum van de yayla bereikt, parkeert u de auto en loopt u richting de "menderes" (bochten in de rivier). De menderes zijn nauwe bochten die door rivieren worden veroorzaakt in een vlak grasland. De encyclopedie "Küre" beschrijft dat deze formaties zich over duizenden jaren hebben gevormd door erosie en waterstroming. Het provinciaal bestuur presenteert de menderes als een uniek geologisch fenomeen en meldt dat er inspanningen worden geleverd om ze als werelderfgoed te laten registreren. U kunt de beste uitzichten op de bochten vanaf een hoger gelegen punt krijgen; een korte klim naar een van de hellingen rondom het grasland onthult dit spectaculaire uitzicht. Als u het grasland betreedt, wees dan voorzichtig om niet in de oevers van de rivieren te lopen en vermijd het storen van de grazende dieren. Volgens Anadolu Ajansı en NTV trekken de schapen die in de zomermaanden in de omgeving van de menderes grazen, de aandacht van bezoekers. Deze kuddes herinneren eraan dat de yayla een levendig gebied is, dus loop rustig langs de herders en hun honden. De yayla is in 1991 door het Ministerieel Besluit uitgeroepen tot toeristisch centrum en wordt in de zomermaanden een bruisende plek. Anadolu Ajansı meldt dat op de markt van de yayla de lokale bevolking hun eigen producten verkoopt; als u iets typisch van de regio wilt kopen voor de terugreis, bezoek dan de markt. De yayla is veel koeler dan de kust en er komt vaak mist; in een bericht van Anadolu Ajansı wordt beschreven hoe bezoekers zelfs in de zomer een jas dragen. Als er mist opkomt, blijf dan op de bekende paden om niet te verdwalen in het grasland. Elk jaar, in juli, worden er festiviteiten georganiseerd in de yayla; het provinciaal bestuur noemt worstelwedstrijden, paardenraces, volksdansvoorstellingen en concerten. Tijdens de festiviteiten is de yayla erg druk, de wegen en parkeerplaatsen zijn vol; als u een rustige avond wilt, informeer u vooraf naar de data van de festiviteiten. Het provinciaal bestuur benadrukt ook dat de yayla geschikt is voor picknicks, wandelingen en paragliding. De encyclopedie "Küre" meldt dat er in de yayla landbouw en veeteelt worden bedreven en dat de yayla een aanzienlijk potentieel heeft voor ecotoerisme. NTV meldt dat er in de yayla pensions en appartementen zijn waar u kunt overnachten; als u van plan bent om er een nacht te verblijven, reserveer dan