Van Amorium naar de Sultanbergen: de oude route van Oost-Afyon.

Begin uw route in Amorium, het meest noordelijke punt, in Hisarköy, ongeveer dertien kilometer ten oosten van Emirdağ. Volgens de Culturele Portaal bevindt Amorium zich ongeveer zeventig kilometer ten noordoosten van Afyonkarahisar. Informeer vooraf bij de provinciale dienst voor cultuur en toerisme of het museum over de bezoekvoorwaarden van het archeologisch gebied voordat u vertrekt. Wanneer u het dorp bereikt, neem dan even de tijd om het landschap te bewonderen. De heuvel die in het midden van de vlakte oprijst, is de "Bovenstad" van de stad. Deze heuvel is het centrum van de oudste nederzetting in het gebied, en langs de randen zijn nog steeds sporen te zien van de Byzantijnse stadsmuren. De "Onderstad" was omgeven door een tweede verdedigingslinie. De gemakkelijkste manier om de tweelaagse structuur van de stad te begrijpen, is om vanaf de voet van de heuvel een wandeling te maken en de resten van de muren te volgen. Volgens de provinciale dienst voor cultuur en toerisme heette de stad in de Hittitische periode "Aura", terwijl de naam "Amorium" dateert uit de Klassieke periode. Er zijn vrijwel geen overblijfselen uit de Hellenistische en Romeinse periodes te vinden; het meest duidelijke spoor van deze periodes zijn de munten die de stad zelf heeft geslagen. Volgens de Culturele Portaal was Amorium een van de eerste steden in de regio waar de Romeinse Senaat toestemming gaf om eigen munten te slaan. De gouden eeuw van de stad was de Byzantijnse periode. Tijdens het bewind van keizer Zenon, aan het einde van de vijfde eeuw, werden de stadsmuren gebouwd. Na 640 werd Amorium het hoofdkwartier van het Byzantijnse leger in Anatolië, en later het centrum van de regio Anadolikon. In de negende eeuw kwam een dynastie die drie keizers aan de Byzantijnse troon bracht, ook uit deze stad. De provinciale dienst vermeldt dat deze dynastie bekend stond als de "Frig-dynastie". Maar deze roem leidde uiteindelijk tot het einde van de stad, toen in 838 het leger van de Abbasidische kalief Al-Mutasim de stad belegerde en veroverde. De TDV Islam Encyclopedia beschrijft hoe de stad in 931 opnieuw werd verwoest door de emir van Tarsus, en daarna geleidelijk aan zijn belang verloor. In de volgende eeuwen noemde de bevolking het gebied "Hergan Kale", en de locatie van de ruïnes werd pas in de negentiende eeuw opnieuw ontdekt door de reiziger William Hamilton. Tijdens het bezoeken van de opgegraven structuren, let op de informatieborden. Volgens de Culturele Portaal werd in 2001, in het gebied dat bekend staat als de "Grote Zaal" in de Onderstad, een Byzantijns bad en een onbestraat straatje blootgelegd, daterend uit de periode tussen de zesde en negende eeuw. De opgravingen begonnen in 1987 met een verkennend onderzoek door R. Martin Harrison van Oxford, en werden van 1993 tot 2009 voortgezet door Chris Lightfoot. Sinds 2014 worden de werkzaamheden geleid Bron: Cultureel Portaal, de oude stad Amorium; Afyonkarahisar Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme, Oude Steden; TDV Islamitische Encyclopedie, Ammuriye.

De Kırkgöz-brug ligt ongeveer zeven kilometer buiten het centrum van Bolvadin, over de rivier Akarçay die uitmondt in het Ebermeer. Volgens verschillende bronnen is de afstand tussen de brug en het centrum van Bolvadin tussen de zes en zeven kilometer, en de brug is gemakkelijk bereikbaar met de auto. Omdat de brug tegenwoordig niet meer op de hoofdweg ligt, is de omgeving rustig en kunt u de lengte van de brug rustig bekijken. Begin met een stop aan het begin van de brug om het hele traject te overzien. Volgens een bericht van CNN Türk is de brug ongeveer tweehonderd meter lang. De naam "Kırkgöz" betekent "veertig ogen", maar het aantal bogen is in de loop der eeuwen veranderd. Volgens het persbureau Anadolu is de brug in 1150 gebouwd door de Byzantijnse keizer Manuel I Komnenos, met veertig bogen. In de zestiende eeuw, tijdens de veldtochten van Sultan Süleyman, verlengde de architect Sinan de brug naar het noorden en voegde er zesenvijftig bogen aan toe. Tegenwoordig wordt het aantal bewaarde bogen in verschillende bronnen aangegeven als vijfenzeventig. Wikipedia meldt dat sommige bogen zijn verwijderd tijdens het aanpassen van het rivierbed en dat een deel van de bogen onder de grond ligt. Daarom is het niet verwonderlijk als u een ander aantal aantelt als u probeert de bogen te tellen. Let tijdens het lopen op de vorm van de bogen. De bogen in het midden zijn breder en spitser, terwijl ze naar de uiteinden toe kleiner en platter worden. De stenen onthullen ook de verschillende lagen van de brug. De provinciale dienst voor Cultuur en Toerisme meldt dat het zuidelijke deel van de brug is gebouwd van marmer en gepolijst basalt, terwijl het noordelijke deel is toegevoegd door Sinan. Aan de voet van de brug zijn elementen van architectuur uit de Griekse, Romeinse en Byzantijnse periodes te zien, en zelfs grafstenen. Het zoeken naar deze elementen maakt de brug tot een soort openluchtarchief. Volgens Wikipedia is het vakmanschap in het noordelijke deel, dat dateert uit de Ottomaanse periode, regelmatiger; vergelijk de twee uiteinden om dit verschil zelf te zien. Sinan voegde ook een gebedsplaats en een marmeren trap toe om naar het water te kunnen gaan. De inscriptie van de brug is tegenwoordig niet meer op zijn oorspronkelijke plaats; Wikipedia meldt dat de inscriptie ooit in de rivier is gevallen, later is gevonden en naar een museum is verplaatst. De historicus Mustafa Güler, die sprak met het persbureau Anadolu, zei dat de brug een belangrijk knooppunt was op de karavaanroute die sinds de Romeinse tijd van Istanbul naar het zuiden liep. Volgens Güler was dezelfde route ook gebruikt door pelgrimsoverzichten tijdens de Ottomaanse periode, en de brug was een altijd drukke doorgang. Maak foto's van de brug vanuit een zijdelingse hoek, waarbij de rij bogen als een lijn wordt weergegeven; het licht in de namiddag geeft de stenen een warme kleur. Let er tijdens het lopen op de brug op dat de leuning slechts één rij hoog is en laag; kom niet te dicht bij de rand. Klim niet op de stenen

Het einde van de rivier Akarçay is het meer van Eber, gelegen tussen de districten Bolvadin, Çay en Sultandağı. Wikipedia vermeldt dat het meer zich op zeven kilometer van Bolvadin bevindt. Het meer ligt in een afgesloten depressie, de zogenaamde Akarçay-vallei; in het noorden rijzen de Emir-bergen en in het zuiden de Sultan-bergen. Het oppervlak van het meer ligt ongeveer 967 meter boven zeeniveau. De provinciecultuur- en toerismeafdeling geeft een oppervlakte van 150 vierkante kilometer, terwijl Wikipedia 125 vierkante kilometer vermeldt; het verschil komt voort uit het feit dat de oppervlakte van het meer van jaar tot jaar verandert. Controleer voor uw bezoek altijd de waterstand. De krant Hürriyet Daily News meldde dat het meer tijdens een droogteperiode volledig is opgedroogd. Wikipedia (in het Engels) vermeldt dat het water in 2020 weer terug is in het meer. Het landschap dat u zult zien, kan dus sterk variëren, afhankelijk van het seizoen en de hoeveelheid neerslag dat jaar. Wanneer u de oever bereikt, zult u waarschijnlijk geen water zien, maar wel riet. Volgens Wikipedia is een groot deel van het oppervlak bedekt met rood riet, dat tot zes meter hoog kan worden. Daarom lijkt het meer van veraf op een grasland. De zogenaamde "kopak" (drijvende eilandjes) die de lokale bevolking kent, bestaan uit de wortels van dit riet die loskomen van de grond. Het riet en het rietmos zijn al eeuwenlang een bron van inkomsten voor de omliggende dorpen en worden gebruikt voor het maken van manden, kussens en papier. Volgens de provinciedirectie leven er karpers en meervallen in het meer. Eber is ook een belangrijk gebied voor vogels. Wikipedia (in het Engels) meldt dat BirdLife International het meer in 1989 heeft aangewezen als een belangrijk vogelgebied. In de Turkse versie worden de soorten die het meer bezoeken genoemd, waaronder de kleine zwarte reiger, de lepelaar, de Dalmatische pelikaan en de purperreiger. Richt uw verrekijker op de randen waar het riet overgaat in open water, want daar ziet u de meeste watervogels. Maak geen lawaai om de vogels niet te verjagen en ga niet tussen het riet. Het meer is in 1992 aangewezen als een beschermd natuurgebied van de eerste graad. De provinciedirectie benadrukt ook dat het meer te lijden heeft van vervuiling, waardoor het des te belangrijker is om niets achter te laten aan de oever. Wanneer het water een bepaald niveau overschrijdt, wordt het overtollige water via een kanaal naar het lager gelegen Akşehir-meer geleid. Kies voor het maken van foto's de vroege ochtend of de tijd net voor zonsondergang; dan kunt u de Sultan-bergen zien aan de achtergrond van het riet. De bodem aan de oever kan modderig en zacht zijn, dus draag geschikte schoenen en blijf op stevig terrein. Van hieruit kunt u naar het zuidoosten, naar het centrum van het district Sultandağı, aan de voet van de Sultan-bergen.

Bron: Afyonkar

De laatste bestemming van de route is het Ishakli caravanserais, gelegen in het hart van het district Sultandagi. De oude naam van Sultandagi was Ishakli, en het caravanserais dankt zijn naam aan deze plaats. Het wordt ook wel bekend als Sahip Ata Han. Volgens de TDV Islam Encyclopedie ligt het gebouw langs de weg tussen Akşehir en Çay, op ongeveer vijfentwintig kilometer van Akşehir. Het caravanserais is direct herkenbaar aan zijn lange en dikke stenen muren. Volgens de encyclopedie zorgen de dikke omheiningsmuren en de torens erboven voor een bijna fort-achtige verdediging van het gebouw. Neem even de tijd om de gevel te bekijken voordat u binnenstapt. De buitenmuren worden ondersteund door vierkante en halve cilindervormige pilaren. De hoofdingang, die uitkomt op het binnenhof, is bedekt met een rij van zeven niveaus van muqarnas (decoratieve elementen). De bovenkant is tegenwoordig beschadigd. Let op de veelhoekige nissen aan weerszijden van de hoofdingang en de kleine trompen in de bovenhoeken, die de vorm hebben van oesters. Inscripties op het gebouw vertellen over de bouwtijd en de bouwer. Volgens de TDV Islam Encyclopedie blijkt uit de inscripties op beide hoofdingangen dat het gebouw in september 1249 werd gebouwd, in de vroege jaren van het bewind van Sultan II. İzzeddin Keykavus, in opdracht van de vizier Sahip Ata Fahreddin Ali. De encyclopedie presenteert dit caravanserais als het oudste gebouw waarvan de geschiedenis bekend is, gebouwd door Sahip Ata. Sahip Ata was een van de belangrijkste staatslieden van de Seltsjoekse periode, en turkishhan.org vermeldt dat hij ook de Ince Minareli Medrese in Konya en de Gök Medrese in Sivas liet bouwen. Zodra u het binnenhof betreedt, kunt u de kleine, verhoogde kiosk in het midden zien, die dient als moskee. Volgens het Cultureel Portaal is dit het laatste voorbeeld van een Seltsjoekse kioskmoskee die vrijstaand in een binnenhof staat. Als u goed kijkt, zult u zien dat de kioskmoskee enigszins scheef staat ten opzichte van de hoofdasser van het caravanserais, omdat deze is geplaatst volgens de richting van de gebedsrichting (qibla). De encyclopedie vermeldt dat op sommige plaatsen van de westelijke muur delen zijn gebruikt die afkomstig zijn van Romeinse en Byzantijnse sarcofagen. Tegenover het binnenhof bevindt zich het afgesloten gedeelte, dat bekend staat als de "wintervertrekken". Dit is een rechthoekige ruimte met vijf delen, bedekt met tongewelven, en de bogen rusten op zestien stenen zuilen. Het middelste deel is breder en hoger dan de andere, en de lichtkoepel in het midden van het tongewelf verlichtte de ruimte. Het interieur is donker; wacht even bij de deur totdat uw ogen wennen, en observeer vervolgens de indeling van de vloer. Het gebouw heeft in de loop der eeuwen verschillende restauraties ondergaan. De encyclopedie vermeldt dat het in de jaren 1885 werd gerepareerd, tot 1925 als ops