Sporen van het Sultanaat, de Jonge Turkse Revolutie en de Republiek: Van Taksim naar Şişli.

Op dit punt leest u niet het plein zelf, maar het monument in het midden. Wanneer u het metrostation of de İstiklal Caddesi verlaat, ga direct naar het Cumhuriyet-monument; het monument bevindt zich in het midden van een gebied dat niet toegankelijk is voor verkeer en kan vanuit alle richtingen worden bekeken. Het monument, ontworpen door de Italiaanse beeldhouwer Pietro Canonica, werd tussen 1925 en 1928 gebouwd en op 8 augustus 1928 onthuld. De basis en de omliggende inrichting zijn ontworpen door Giulio Mongeri. Het bouwwerk is elf meter hoog en weegt tachtig ton. De bronzen figuren zijn geplaatst in een boogvormige basis van roze en groene marmer, en alle onderdelen zijn per schip vanuit Rome naar Istanbul gebracht. De bouwkosten werden gedekt door donaties van de bevolking; de grootste donatie werd gedaan door de bankier Berç Keresteciyan. Ga eerst naar de noordelijke kant van het monument, die uitkijkt op de Cumhuriyet Caddesi. Hier wordt Mustafa Kemal afgebeeld in uniform, voor zijn soldaten, als commandant van de bevrijdingsoorlog. Ga vervolgens om het monument en kom uit op de zuidelijke kant, die uitkijkt op de İstiklal Caddesi. Hier is Atatürk gekleed in civiele kleding; naast hem staan İsmet İnönü en Fevzi Çakmak, omringd door soldaten en burgers; de scène toont de oprichting van de jonge republiek. Onder de figuren op de achtergrond bevinden zich vertegenwoordigers die de Sovjet-hulp tijdens de bevrijdingsoorlog symboliseren; omdat bronnen verschillende identiteiten voor deze figuren geven, vermelden we hier geen namen. Op de twee smalle zijkanten bevinden zich beelden van soldaten, en op de medaillons erboven zijn portretten van twee vrouwen te zien. De boogvorm van de basis doet denken aan een pleinfontein; in het oorspronkelijke ontwerp van Canonica was het daadwerkelijk bedoeld als een fontein. Kom dichterbij de basis om de gezichtsuitdrukkingen van de figuren en de plooien van de kleding te zien, en ga dan een paar stappen terug om het monument als geheel te bekijken. De ochtendzon verlicht de zuidelijke kant gelijkmatig; de noordelijke kant is beter te zien in de middag. Tijdens nationale feestdagen wordt de omgeving van het monument gebruikt voor ceremonies; houd uw bezoek op die dagen kort. Nadat u het monument heeft bekeken, loopt u naar het Gezi Park, dat zich in het noordoosten van het plein bevindt. Het park werd in 1943 geopend en is het eerste park dat in Istanbul werd aangelegd tijdens de republikeinse periode; op de locatie stond een kazerne uit 1806, die in 1940 werd gesloopt volgens een plan van Henri Prost. Loop omhoog via de marmeren trappen van het park en volg het pad; aan het einde van het park ziet u de lange gevel van Taşkışla. Taşkışla, ontworpen door de Britse architect William James Smith tussen 1846 en 1852, werd oorspronkelijk gebouwd als een militair ziekenhuis en in 1860 omgezet in een kazerne; tegenwoordig is het de faculteit architectuur Wanneer u uitstapt, bevindt u zich in het Maçka Democratiepark, de volgende halte. Bron: Wikipedia (Republic Monument, Taksim Gezi Park, Taşkışla, TF1 kabelbaan); Wikipedia (Republic Monument).

Wanneer u uit het onderste station van de kabelbaan stapt, bevindt u zich op de bodem van de vallei. Op deze plek kunt u wandelen, zitten en rondkijken. Het park, dat zich uitstrekt in een depressie die bekend staat als de Dolmabahçe-vallei, ligt tussen Dolmabahçe, Maçka, Nişantaşı en Harbiye. De grens tussen de districten Beşiktaş en Şişli loopt hier ook. De vallei was al sinds de negentiende eeuw een recreatiegebied. In de jaren zeventig raakte het verwaarloosd en onveilig. In 1993 werd het opnieuw ingericht en heropend, en kreeg het de naam "Demokrasi" (Democratie). De laatste grote renovatie vond plaats in 2021 door de gemeente Istanbul. Het lot van deze vallei is verbonden met het monument dat u in Taksim ziet. In 1937 bedacht Henri Prost een plan om een park aan te leggen op de plek van de Topçu Kışlası (Artillerie Kaserne) en een culturele corridor te creëren die zich uitstrekte tot Maçka en Beşiktaş.

Binnen het park vindt u negen kunstmatige vijvers die in een aflopende lijn zijn geplaatst, en een klein kunstmatig eiland. Volg het water en wandel langs de vijvers. De bruggetjes tussen de vijvers zijn de meest gefotografeerde plekken van het park. Let ook op de bomen. Hier groeien samen linde, wilg, beuk, kastanje, eik, acacia, plataan, taxus, vlier en walnoot. In de herfst verandert de bodem van de vallei in gele en bruine tinten. Er zijn twee kinderspeelplaatsen en twee openlucht sportvelden. Als u met een kind reist, kunt u hier langer blijven. De meeste banken staan langs de vijvers en in de schaduw van de bomen. Dit is de beste plek voor een lunchpauze, omdat er in de twee haltes in Şişli geen groene plekken zijn om te zitten.

De gebouwen aan de hellingen van de vallei vertellen over de geschiedenis van het park. Aan de Beşiktaş-kant ziet u de Maçka Silahhanesi (Maçka Arsenaal), een gebouw van drie verdiepingen. Dit gebouw werd ontworpen door Sarkis Balyan in opdracht van sultan Abdülaziz tussen 1873 en 1875. Het was een opslagplaats voor geweren die bestemd waren voor de infanterie, en is tegenwoordig het hoofdgebouw van de Maçka-campus van de Technische Universiteit van Istanbul. Aan de Harbiye-kant staan de Cemal Reşit Rey Concertzaal, het Lütfi Kırdar Congrescentrum en het Cemil Topuzlu Openluchttheater. In de zomer kunt u de geluiden van het openluchttheater door het park horen. Als u naar de Dolmabahçe-kant van de vallei loopt, kunt u het dak van het stadion van Beşiktaş zien boven de bomen uit. Keer om voordat u in die richting gaat, omdat de route naar het noorden gaat.

Verlaat het park via de uitgang aan de Harbiye-kant. Het pad dat langs de concertzaal en het congrescentrum loopt, brengt u naar Harbiye en de kruising voor het Milit

In de Halaskargazi Caddesi, tussen de appartementen, staat een drielaags roze huis dat gemakkelijk over het hoofd gezien kan worden. Zoek naar het bord boven de deur en het borstbeeld ervoor. Het huis werd in 1908 gebouwd door Osep Kasabyan. Mustafa Kemal verhuisde hierheen op 13 november 1918. Hij woonde hier ongeveer zes maanden, tot hij op 16 mei 1919 vertrok om naar Samsun te reizen. Op de bovenste verdieping woonden zijn moeder, Zübeyde Hanım, en zijn zus, Makbule. De benedenverdieping was bestemd voor zijn assistenten. Het doel van een bezoek is om de kamers te verkennen waar hij die zes maanden doorbracht en om een gevoel te krijgen van de schaal van het huis. Dit is geen paleis, maar een gewoon gezinshuis, typerend voor de wijk Şişli in die tijd.

Het huis werd op 15 juni 1942, tijdens het ambtsperiode van gouverneur en burgemeester Lütfi Kırdar, omgevormd tot een museum. Het museum wordt tegenwoordig beheerd door de gemeente Istanbul. Het museum is verdeeld over drie niveaus: de begane grond, de eerste verdieping en de tweede verdieping. De tentoonstelling omvat kleding, persoonlijke bezittingen en medailles van Atatürk, evenals documenten over de bevrijdingsoorlog en de revoluties, en foto's die zijn leven vanaf zijn geboorte tot zijn dood documenteren. Er zijn ook portretten van kunstenaars zoals İbrahim Çallı en Zeki Kocamemi. Sta even voor Çallı's portret en vergelijk de stijl van de schilderkunst uit de jaren 1920 met de bronzen beelden die je in Taksim kunt zien. Het meest opvallende aspect van het huis is dat de voorbereidingen voor zijn vertrek naar Samsun hier plaatsvonden. Let op de datums van de documenten. De meeste dateren uit het einde van 1918 tot de lente van 1919.

Het gebouw is meerdere keren gerenoveerd. In 1960 werd het gedeeltelijk gerestaureerd, en in 1962 was er een kleine brand. In 1981 werd het grondig gerestaureerd ter gelegenheid van Atatürk's honderdste verjaardag. Na een renovatie in 2014-2015 werd het op 10 november 2015 opnieuw geopend. De houten trap, het plafond en de vloeren die je nu ziet, zijn het resultaat van deze laatste renovatie. Het museum is klein. Als u in een grote groep bent, bezoek dan de verdiepingen rustig en in volgorde. Geef voorrang aan mensen die op de smalle trappen naar u toe komen. Controleer de openingstijden op de website van de gemeente Istanbul voordat u gaat. Op nationale feestdagen, vooral op 10 november en 19 mei, is er veel bezoekers.

Nadat u het museum heeft verlaten, denk nog eens na over de naam van de straat. Halaskargazi betekent "Redder Gazi" en is een van de titels van Atatürk. De paardentram die vanuit Taksim vertrok, reed in 1881 al tot in Şişli. Tijdens de periode dat Atatürk hier woonde, was de

Aan het einde van de Abide-i Hürriyetlaan eindigt de helling en komt u bij het monument. Dit is de Hürriyet-i Ebediye-heuvel, het hoogste punt van Şişli, met uitzicht op de Kağıthane-vallei. Het monument heeft een korte en duidelijke geschiedenis. Het werd opgericht ter nagedachtenis aan de soldaten die stierven tijdens de opstand van april 1909, bekend als de 31 maart-gebeurtenis. De ontwerpprijs werd in april 1909 gewonnen door de architect Muzaffer Bey. De eerste steen werd gelegd op 23 juli 1909 en volgens bronnen werd het monument op 23 juli 1911 onthuld, tijdens de jubileumvieringen van de grondwet. Bronnen beschouwen het als het eerste nationale monument dat in de Ottomaanse periode werd gebouwd. Muzaffer Bey was een van de belangrijkste figuren van de Eerste Nationale Architectuurstroming, en dit monument is een van de vroege voorbeelden van deze stroming.

Wanneer u voor het monument staat, bekijk dan eerst het geheel. Het is volledig van marmer en lijkt op een kanon dat omhoog gericht is. Het staat op een driehoekig plateau; Muzaffer Bey baseerde deze geometrie op de driehoekige vorm van de heuvel. Als u dichterbij komt, ziet u de bronzen platen en de deur, die ook van brons is. Op de platen staan de zegel van Sultan Mehmed Reşad en de datums die de uitroeping van de grondwet herdenken. Onder het monument bevindt zich een gebedsruimte, die u kunt bereiken via achttien treden. In deze ruimte met drie pilaren en een kleine koepel bevinden zich de kisten van de gevallen soldaten, en de inscripties zijn geschreven door de kalligraaf Hasan Sabri Efendi. Deze ruimte is niet altijd open; als deze gesloten is, bekijk deze dan van buitenaf.

Rondom het monument bevindt zich een begraafplaats, en het tweede deel van de route bevindt zich in dit gebied. Zeventig soldaten, waarvan drie officieren, die tijdens de opstand omkwamen, zijn hier begraven. In 1913 werd een open grafstee voor de vermoorde grootvizier Mahmud Şevket Paşa in de buurt van het monument gebouwd, ontworpen door de architect Kemaleddin Bey. De overblijfselen van Talat Paşa werden hier op 25 februari 1943 begraven. De graven van Enver Paşa en Midhat Paşa bevinden zich ook in hetzelfde gebied. Loop langzaam tussen de grafstenen, stap niet op de stenen en spreek niet hard. U zult de contouren van het monument goed leren kennen, omdat de gemeente Şişli het sinds 1990 in haar logo gebruikt. Ter gelegenheid van de opening werden gouden en zilveren herdenkingsmunten geslagen; de datums op het monument komen overeen met die op de munten.

Voor een goede foto is de beste hoek een lage hoek, waarbij het kanonvormige lichaam tegen de lucht wordt vastgelegd; in de namiddag komt het licht van het westen, waardoor het marmer warm oogt. Wanneer u uw bezoek beëindigt, kunt u de route hier beëindigen.