
Een dag in Kütahya, van Çinidere naar Aizanoi.
Log in om te liken en te beoordelen
Deze route biedt de mogelijkheid om in één dag drie verschillende aspecten van Kütahya te ontdekken: de traditionele houten architectuur, het stenen en keramische erfgoed uit de Germiyan-periode, en de uitgestrekte antieke stad uit de Romeinse tijd. We beginnen de dag in het centrum van de stad, bij het Kossuth Huis Museum. Dit houten huis, gebouwd in de 18e eeuw, toont het interieur van een traditioneel Kütahya-huis, met kamers, kasten en ingebouwde banken. Het gastenverblijf, vernoemd naar het huis, dateert uit 1850-1851, en de brieven en kledingstukken die in het museum worden tentoongesteld, geven een historisch beeld van die periode. Vervolgens bezoeken we het nabijgelegen Keramiekmuseum. Het imaret (een soort gasthuis) van het complex dat in 1411 werd gebouwd door de laatste Germiyan-heerser, II. Yakup, is nu een museum dat de ontwikkeling van Kütahya- en İznik-keramiek van de 14e eeuw tot heden laat zien. De stenen inscriptie bij de ingang en een kopie van het "Fincancılar Akkoord" uit 1766 laten zien dat keramiek niet alleen een decoratie is, maar ook een georganiseerd vakmanschap. De derde stop is het Kütahya-kasteel, ook wel bekend als Hisar. Dit complex, dat bestaat uit een boven-, binnen- en onderkasteel, werd in de Byzantijnse periode gesticht en is door de eeuwen heen aangevuld met elementen uit de Seltsjoekse, Germiyan en Ottomaanse periodes. De 72 torens die door Evliya Çelebi zijn beschreven, en het gebouw uit 1377-1378 dat toebehoort aan Germiyanoğlu Süleyman Şah, helpen u om de geschiedenis van de stad vanuit een hoger perspectief te begrijpen. Een rode draad die door de route loopt is de link tussen het complex in het Keramiekmuseum en het "Kale-i Bala" (bovenste deel van het kasteel), die beide sporen van de Germiyan-periode vertonen. In de middag reizen we naar Aizanoi, een antieke stad in Çavdarhisar, die de langste stop van de route is. Deze reis wordt per auto gemaakt; raadpleeg een actuele kaart of neem contact op met het provinciebestuur voor informatie over reistijd en afstand. In Aizanoi kunt u gemakkelijk twee uur doorbrengen met het bekijken van de tempel van Zeus op een hoog plateau, het aangrenzende theater en stadion, de zuilengalerij, de ronde "macellum" aan de rivier en de bruggen over de Penkalas. Het archeologische terrein is sinds 2012 opgenomen in de voorlopige lijst van UNESCO Werelderfgoed, en de dag eindigt met het meest indrukwekkende erfgoed van de stad. De logica achter de route is eenvoudig: de bezienswaardigheden in de stad worden eerst bezocht, de wandeling naar het kasteel wordt vóór de middag gedaan, en het meest tijdrovende archeologische terrein wordt voor het einde van de dag bewaard. Het Kossuth Huis en het Keramiekmuseum zijn op maandag ges Ministerie van Cultuur en Toerisme, archeologische site van Aizanoi: https://muze.gov.tr/muze-detay?SectionId=AIZ01&DistId=MRK
- Provinciale directie Cultuur en Toerisme van Kütahya, Museum voor faience: https://kutahya.ktb.gov.tr/TR-69423/cini-muzesi.html
- Provinciale directie Cultuur en Toerisme van Kütahya, de antieke stad Aizanoi: https://kutahya.ktb.gov.tr/TR-69426/aizanoi-antik-kenti-oren-yeri.html
- Algemene directie voor cultureel erfgoed en musea, Provinciaal museum van Kütahya: https://kvmgm.ktb.gov.tr/TR-44119/kutahya-muze-mudurlugu.html
- Provinciebestuur van Kütahya, Kütahya Kasteel: het hart van de stad: https://www.kutahya.gov.tr/sehrin-kalbi-kutahya-kalesi-hisar
- Cultureel portaal, Kütahya Kasteel: https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/kutahya/gezilecekyer/kutahya-kales
Routestops

Het Kossuth Huis Museum (Het Hongaarse Huis).
We beginnen de route met een stop waar u het interieur van de traditionele burgerarchitectuur van Kütahya kunt bewonderen. Het gebouw, bekend bij de lokale bevolking als het "Hongaarse Huis", is een 18e-eeuws huis in Kütahya. Het is gerestaureerd door het Ministerie van Cultuur en Toerisme en werd op 19 september 1982 geopend voor het publiek. Neem even de tijd om de gevel te bekijken, die uitkijkt op de tuin, en let op de verhoudingen van de houten constructie. Het huis heeft twee verdiepingen en zeven kamers. De begane grond is ingericht als ontvangstgedeelte. Op deze verdieping bevinden zich een keuken, een eetkamer, een familiekamer, een herdenkingskamer, een werkkamer en een hoofdzaal. Terwijl u de kamers bezoekt, probeer te begrijpen welke functie elke kamer had. In de kamers vindt u ingebouwde kasten, kledingkasten, een open haard, een gegraveerd theeservies, planken en een bank. Door te kijken hoe de kasten en kledingkasten zijn geplaatst, kunt u de logica van een traditioneel Kütahya-huis beter begrijpen. Elementen zoals het gegraveerde theeservies en de open haard zijn mooie details voor foto's; vraag de museummedewerkers naar de regels voor het maken van foto's. De naam van het huis is afgeleid van Lajos Kossuth, die hier in de jaren 1850 met zijn familie verbleef. Kossuth en zijn gezelschap werden op 16 februari 1850 naar Kütahya gestuurd; er wordt gesproken van een groep van ongeveer 150 vluchtelingen. In de werkkamer kunt u voorbeelden zien van brieven in het Turks die Kossuth zelf in Kütahya heeft geschreven, evenals een gedicht. Volgens de officiële beschrijving van het museum is er in dezelfde periode ook een Turks grammatica boek gemaakt. Naast persoonlijke bezittingen worden er ook Hongaarse kledingstukken uit de 19e eeuw tentoongesteld. De etnografische objecten geven een beeld van de alledaagse voorwerpen in een traditioneel Kütahya-huis. Door deze twee groepen objecten naast elkaar te bekijken, kunt u zich een beeld vormen van de inrichting van een gastenverblijf. Een ander aspect van het bezoek is de interstedelijke relatie: dit verblijf wordt beschouwd als het begin van de stedenband tussen Kütahya en de stad Pécs in Hongarije. Het museum is gesloten op maandag; bezoek muze.gov.tr voor de openingstijden en toegangsvoorwaarden. Als u vroeg in de ochtend komt, kunt u de kamers rustig en zonder haast bekijken. Vijfenveertig minuten is voldoende om de kamers te bekijken en even in de werkkamer te blijven. Na uw bezoek kunt u even pauzeren in de tuin en u voorbereiden op de volgende bestemming. Het Tegelmuseum bevindt zich in het centrum van de stad, op loopafstand. De overgang van de warme textuur van hout naar de wereld van steen en tegels bepaalt het ritme van de route.
Bron: muze.gov.tr Kossuth Huis, KVMGM Kütahya Museumdirectie.

Kütahya Tegel Museum.
Het Tegelmuseum bevindt zich in het gebouw van de Germiyan-complex, naast de Ulu-moskee. Dit complex werd in 1411 gebouwd door de laatste Germiyan-heerser, II. Yakup Çelebi. Het complex bestond uit een gastenverblijf, een theologische school, een gebedsruimte, een bibliotheek en een hammam. Het gedeelte dat nu het museum is, omvat het gastenverblijf en het mausoleum. Het ministerie heeft het gebouw gerestaureerd en het museum werd in 1999 geopend voor het publiek. Begin uw bezoek bij de stenen inscriptie bij de ingang. De inscriptie bestaat uit 39 regels en is in het Turks geschreven in Arabische letters. Hierin worden de locaties die zijn geschonken, de inkomsten van het stichtingsfonds, de salarissen van de werknemers en de manier waarop bezoekers van de theologische school behandeld moeten worden, beschreven. Omdat de theologische school in de jaren '60 is afgebroken, is deze inscriptie het belangrijkste document om de geschiedenis van het complex te begrijpen. Na het betreden van het gebouw komt u in de centrale ruimte met een koepel en een waterbassin. Vanuit deze centrale ruimte leiden drie koepelgewelven en twee kamers. Het massieve marmeren waterbassin, bekend als de "Hemelse Fontein", bevindt zich in het midden van deze ruimte. Sta onder de koepel en observeer de symmetrie van de ruimte en de openingen van de gewelven. De vitrines zijn chronologisch gerangschikt en bevatten voorbeelden van tegels die zijn geproduceerd in Kütahya en İznik vanaf de 14e eeuw tot heden. U kunt hier architectonische elementen, tegelinscripties, vazen, schalen, panelen en huishoudelijke artikelen van tegels zien. Door de vitrines in de juiste volgorde te bekijken, kunt u gemakkelijk zien hoe de patronen en kleuren in de loop van de tijd zijn veranderd. In het mausoleum bevindt zich het betegelde graf van II. Yakup. Beschouw dit als een puur architectonisch element en bestudeer de stenen details en de tegelbekleding. Het museum beschouwt dit graf als het vroegste voorbeeld van Kütahya-tegels in een architectonisch gebouw. In het museum wordt een kopie van het "Fincancılar Anlaşması" (Overeenkomst van de Koffiezetters) uit 1766 tentoongesteld. Het origineel bevindt zich in de Nationale Bibliotheek van Ankara. Dit document registreert een overeenkomst die dat jaar werd gesloten tussen de ambachtslieden en werkgevers van 24 tegel- en koffiezetterij ateliers in Kütahya en de gouverneur. De vermelding van de salarissen en het aantal ateliers is een waardevolle bron die inzicht geeft in de organisatie van het vak in die tijd. Houd er rekening mee dat er reflecties kunnen zijn op de glasplaten van de vitrines; verander de hoek om betere foto's te maken. Het museum is gesloten op maandag. Ga naar muze.gov.tr voor de openingstijden en toegangsvoorwaarden. Een uur is voldoende om rustig rond te wandelen en de inscriptie, de centrale ruimte, het graf en de vitrines te

Kütahya Kasteel (Hisar)
Het Kütahya-kasteel, ook wel bekend als Hisar, bevindt zich op een helling en torent uit boven de stad. De muren die het kasteel vormen, zijn gebouwd in de Byzantijnse periode; hoewel bronnen de geschiedenis van deze muren aan verschillende eeuwen toeschrijven, is het meest correct om te verwijzen naar de Byzantijnse periode. In de daaropvolgende eeuwen hebben de Seltsjoeken, de Germiyanoğulları en de Ottomanen het gebouw onderhouden en uitgebreid met renovaties en toevoegingen. Het kasteel bestaat uit drie delen: het bovenste kasteel, het binnenste kasteel en het onderste kasteel. Draag comfortabele schoenen, aangezien er een wandeling over de helling nodig is. Het eerste wat u zult zien, zijn de torens. Deze zijn regelmatig geplaatst en in de muren zijn lagen van ruwsteen, gebeitelde stenen en bakstenen te zien. Evliya Çelebi beschrijft het kasteel als zijnde met 72 torens; dit is zijn vermelding, en u hoeft niet te proberen ze allemaal te tellen. Volgens de beschrijving van Evliya had het bovenste kasteel drie poorten. De poort die naar het oosten keek, had drie ijzeren deuren en aan weerszijden bevonden zich witte marmeren leeuwen. Controleer ter plaatse hoeveel van deze beschrijving nog herkenbaar is. Het binnenste kasteel wordt beschreven als een cirkelvormig gebied dat is aangelegd aan de westelijke hoek van het bovenste kasteel. Onder de torens aan de westkant bevinden zich afgronden; wees voorzichtig in de buurt van de randen. In het bovenste kasteel bevindt zich de Kale-i Bala-moskee, ook wel bekend als de Orta Hisar-moskee. Volgens de inscriptie op de stenen poort is het gebouw gebouwd in 1377-1378 door Germiyanoğlu Süleyman Şah. Architectonisch gezien kunt u ruwstenen muren zien, en aan de hoeken zijn gebeitelde stenen te zien, met twee rijen houten balken tussen de gebeitelde stenen in de minaret. De moskee in het onderste kasteel, de Aşağı Kale-moskee, is een klein gebouw met een zeshoekige plattegrond en is volledig gemaakt van baksteen. Onder het gebouw bevindt zich een stenen waterinstallatie; het wordt vermoed dat deze is gebouwd om water te kunnen opslaan tijdens belegeringen. Volgens Evliya is het onderste kasteel gebouwd om te voorzien in de waterbehoefte en wordt het toegeschreven aan de periode van Fatih Sultan Mehmed. In het kasteel bevinden zich twee fonteinen en twee moskeeën. Er is ook een rustplaats en een uitkijkpunt dat in de republikeinse periode is gebouwd en dat kan worden gebruikt om een pauze te nemen met uitzicht op de stad. Bekijk het uitzicht op Kütahya vanaf het kasteel; de gouverneur beschrijft dit als een groen landschap overdag en een lichtgevend landschap 's avonds. De uren vlak voor zonsondergang zijn ideaal voor het licht, en in de winter geeft de sneeuw het kasteel een ander uiterlijk. Het kasteel is eig

Aizanoi, een oude stad (archeologische site).
Aizanoi is een archeologische site in het district Çavdarhisar en is de langste stop op de route. De stad ligt in het centrale Anatolische plateau, op ongeveer 1085 meter boven zeeniveau. De bekende geschiedenis van de stad gaat terug tot ongeveer 3000 voor Christus. Het kwam onder Romeinse heerschappij in 133 voor Christus en beleefde zijn meest welvarende periode tussen ongeveer 50 en 250 na Christus. Begin met een bezoek aan de tempel van Zeus, die zich op een hoger gelegen plateau bevindt. De tempel heeft een zeldzame indeling met twee cellen en galerijen met zuilen. De oorspronkelijke constructie was 9,30 meter hoog en werd ondersteund door massieve zuilen. Op de voorzijde van de gevel bevindt zich een afbeelding van Zeus, terwijl de achterkant een reliëf van Kybele toont; beschouw deze als puur decoratief. In de middeleeuwen werd het tempelplein omgebouwd tot een fort, en in de 13e eeuw gebruikten de Tataren van Çavdar dit als basis, vandaar de naam Çavdarhisar. Er zijn afbeeldingen van ruiters, boogschutters en muzikanten op de architectonische elementen. Na de tempel kunt u het nabijgelegen theater en het stadion bezoeken. Volgens de provincie wordt het theater geplaatst voor 15.000 personen en het stadion voor 13.500 personen. De twee badhuizen binnen het complex, bekend om hun mozaïeken, geven een goed beeld van het dagelijks leven in de stad. Volg de zuilengalerij, de twee agora's, het gymnasium en de poorten om de indeling van de stad te begrijpen. Interessant is dat er tijdens de meest welvarende periode van de stad geen stadsmuren waren, wat een belangrijk detail is om de structuur van de nederzetting te begrijpen. Het macellum, een rond gebouw aan de rivier, dateert uit de tweede helft van de 2e eeuw. Hier werden vlees, gevogelte, gebak, granen, olijfolie, zeldzame groenten en fruit, en vooral verse en bewerkte karper met de saus "garum" verkocht. Van de vijf bruggen over de rivier Penkalas (ook bekend als Kocaçay) zijn er nog twee bewaard gebleven; probeer er in ieder geval één van dichtbij te bekijken. De oude dijken en waterwegen geven inzicht in de landbouw- en overstromingsbeschermingssystemen van de stad. Aizanoi was een stad met de status "Neokoros", wat privileges zoals investeringsprioriteit en belastingvrijstelling met zich meebracht. In de vroege Byzantijnse periode was het een bisschopszetel, maar verloor het na de 7e eeuw aan belang. De stad werd in 1824 opnieuw ontdekt door Europese reizigers. De eerste opgravingen vonden plaats in de jaren 1920, en sinds 1970 worden er systematische opgravingen uitgevoerd. In 2012 werd de archeologische site opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Volgens muze.gov.tr is de archeologische site dagelijks geopend; raadpleeg de website voor de openingstijden en voorwaarden. Het is aan
Reacties
Laden...
