Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Een dag in Kütahya, van Çinidere naar Aizanoi.
Cultureel4 Halte

Een dag in Kütahya, van Çinidere naar Aizanoi.

Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Deze route biedt de mogelijkheid om in één dag drie verschillende aspecten van Kütahya te ontdekken: de traditionele houten architectuur, het stenen en keramische erfgoed uit de Germiyan-periode, en de uitgestrekte antieke stad uit de Romeinse tijd. We beginnen de dag in het centrum van de stad, bij het Kossuth Huis Museum. Dit houten huis, gebouwd in de 18e eeuw, toont het interieur van een traditioneel Kütahya-huis, met kamers, kasten en ingebouwde banken. Het gastenverblijf, vernoemd naar het huis, dateert uit 1850-1851, en de brieven en kledingstukken die in het museum worden tentoongesteld, geven een historisch beeld van die periode. Vervolgens bezoeken we het nabijgelegen Keramiekmuseum. Het imaret (een soort gasthuis) van het complex dat in 1411 werd gebouwd door de laatste Germiyan-heerser, II. Yakup, is nu een museum dat de ontwikkeling van Kütahya- en İznik-keramiek van de 14e eeuw tot heden laat zien. De stenen inscriptie bij de ingang en een kopie van het "Fincancılar Akkoord" uit 1766 laten zien dat keramiek niet alleen een decoratie is, maar ook een georganiseerd vakmanschap. De derde stop is het Kütahya-kasteel, ook wel bekend als Hisar. Dit complex, dat bestaat uit een boven-, binnen- en onderkasteel, werd in de Byzantijnse periode gesticht en is door de eeuwen heen aangevuld met elementen uit de Seltsjoekse, Germiyan en Ottomaanse periodes. De 72 torens die door Evliya Çelebi zijn beschreven, en het gebouw uit 1377-1378 dat toebehoort aan Germiyanoğlu Süleyman Şah, helpen u om de geschiedenis van de stad vanuit een hoger perspectief te begrijpen. Een rode draad die door de route loopt is de link tussen het complex in het Keramiekmuseum en het "Kale-i Bala" (bovenste deel van het kasteel), die beide sporen van de Germiyan-periode vertonen. In de middag reizen we naar Aizanoi, een antieke stad in Çavdarhisar, die de langste stop van de route is. Deze reis wordt per auto gemaakt; raadpleeg een actuele kaart of neem contact op met het provinciebestuur voor informatie over reistijd en afstand. In Aizanoi kunt u gemakkelijk twee uur doorbrengen met het bekijken van de tempel van Zeus op een hoog plateau, het aangrenzende theater en stadion, de zuilengalerij, de ronde "macellum" aan de rivier en de bruggen over de Penkalas. Het archeologische terrein is sinds 2012 opgenomen in de voorlopige lijst van UNESCO Werelderfgoed, en de dag eindigt met het meest indrukwekkende erfgoed van de stad. De logica achter de route is eenvoudig: de bezienswaardigheden in de stad worden eerst bezocht, de wandeling naar het kasteel wordt vóór de middag gedaan, en het meest tijdrovende archeologische terrein wordt voor het einde van de dag bewaard. Het Kossuth Huis en het Keramiekmuseum zijn op maandag ges Ministerie van Cultuur en Toerisme, archeologische site van Aizanoi: https://muze.gov.tr/muze-detay?SectionId=AIZ01&DistId=MRK

Kütahya Merkez, Kütahya
Cultureel
4 Halte
~5 u 45 min op locaties
Reis ~40,1 km · 1 u 18 min
Totaal ~7 u 3 min
6 november 2026

Routestops

1
Kossuth Evi Müzesi (Macar Evi)

Het Kossuth Huis Museum (Het Hongaarse Huis).

~45 min hier
Börekçiler Mahallesi, Macar Sokak, Kütahya

We beginnen de route met een stop waar u het interieur van de traditionele burgerarchitectuur van Kütahya kunt bewonderen. Het gebouw, bekend bij de lokale bevolking als het "Hongaarse Huis", is een 18e-eeuws huis in Kütahya. Het is gerestaureerd door het Ministerie van Cultuur en Toerisme en werd op 19 september 1982 geopend voor het publiek. Neem even de tijd om de gevel te bekijken, die uitkijkt op de tuin, en let op de verhoudingen van de houten constructie. Het huis heeft twee verdiepingen en zeven kamers. De begane grond is ingericht als ontvangstgedeelte. Op deze verdieping bevinden zich een keuken, een eetkamer, een familiekamer, een herdenkingskamer, een werkkamer en een hoofdzaal. Terwijl u de kamers bezoekt, probeer te begrijpen welke functie elke kamer had. In de kamers vindt u ingebouwde kasten, kledingkasten, een open haard, een gegraveerd theeservies, planken en een bank. Door te kijken hoe de kasten en kledingkasten zijn geplaatst, kunt u de logica van een traditioneel Kütahya-huis beter begrijpen. Elementen zoals het gegraveerde theeservies en de open haard zijn mooie details voor foto's; vraag de museummedewerkers naar de regels voor het maken van foto's. De naam van het huis is afgeleid van Lajos Kossuth, die hier in de jaren 1850 met zijn familie verbleef. Kossuth en zijn gezelschap werden op 16 februari 1850 naar Kütahya gestuurd; er wordt gesproken van een groep van ongeveer 150 vluchtelingen. In de werkkamer kunt u voorbeelden zien van brieven in het Turks die Kossuth zelf in Kütahya heeft geschreven, evenals een gedicht. Volgens de officiële beschrijving van het museum is er in dezelfde periode ook een Turks grammatica boek gemaakt. Naast persoonlijke bezittingen worden er ook Hongaarse kledingstukken uit de 19e eeuw tentoongesteld. De etnografische objecten geven een beeld van de alledaagse voorwerpen in een traditioneel Kütahya-huis. Door deze twee groepen objecten naast elkaar te bekijken, kunt u zich een beeld vormen van de inrichting van een gastenverblijf. Een ander aspect van het bezoek is de interstedelijke relatie: dit verblijf wordt beschouwd als het begin van de stedenband tussen Kütahya en de stad Pécs in Hongarije. Het museum is gesloten op maandag; bezoek muze.gov.tr voor de openingstijden en toegangsvoorwaarden. Als u vroeg in de ochtend komt, kunt u de kamers rustig en zonder haast bekijken. Vijfenveertig minuten is voldoende om de kamers te bekijken en even in de werkkamer te blijven. Na uw bezoek kunt u even pauzeren in de tuin en u voorbereiden op de volgende bestemming. Het Tegelmuseum bevindt zich in het centrum van de stad, op loopafstand. De overgang van de warme textuur van hout naar de wereld van steen en tegels bepaalt het ritme van de route.

Bron: muze.gov.tr Kossuth Huis, KVMGM Kütahya Museumdirectie.

Het Kossuth Huis Museum, een Turks huis uit de 18e eeuw, is gelegen in de wijk Börekçiler Mahallesi, in de Macar Sokak, in het centrum van Kütahya. Het is ook bekend als het Macar Huis. Het huis is gerestaureerd door het Ministerie van Cultuur en Toerisme en werd op 19 september 1982 geopend als museum. Tegenwoordig is het een onderdeel van de afdeling Musea van Kütahya. Het museum is ingericht ter nagedachtenis aan het feit dat de Hongaarse staatsman en advocaat Lajos Kossuth (1802-1894) samen met zijn familie in dit huis verbleef in de jaren 1850-1851. Volgens officiële museumteksten heeft Kossuth de conceptgrondwet voor Hongarië opgesteld tijdens zijn verblijf in dit huis in Kütahya. Kossuth en een groep van ongeveer 150 mensen verlieten Hongarië in augustus 1849 en reisden eerst naar Vidin en vervolgens naar Şumnu. De Ottomaanse autoriteiten besloten deze groep, die ze als veiliger beschouwden, naar Kütahya te sturen. De groep werd op 16 februari 1850 naar Kütahya gebracht en verbleef daar ongeveer anderhalf jaar. Gouverneur Süleyman Bey verwelkomde de gasten, en de familie Kossuth werd geplaatst in dit landhuis uit de 18e eeuw. Tijdens zijn verblijf in Kütahya heeft Kossuth ook een Turks grammatica boek geschreven, dat hij begon in Şumnu. In de museumtekst wordt ook vermeld dat Kossuth brieven naar functionarissen van verschillende landen vanuit Kütahya heeft gestuurd. Dankzij dit verblijf is een stedenband tussen Kütahya en de stad Pécs in Hongarije opgericht en verder ontwikkeld. Het gebouw is een voorbeeld van de burgerarchitectuur van Kütahya. Het is een houten gebouw met twee verdiepingen en zeven kamers, met uitzicht op de tuin. De begane grond is het representatieve gedeelte van het huis. Op deze verdieping bevinden zich een keuken, een eetkamer, een familiekamer, een herdenkingskamer, een werkkamer en een hoofdkamer. In de kamers bevinden zich ingebouwde kasten, kledingkasten, een open haard, een gegraveerd theeservies, planken en een bank. Deze inrichting laat zien hoe de leefruimte in een traditioneel huis in Kütahya werd ingericht met vaste meubels. In het museum worden persoonlijke bezittingen van Kossuth, brieven die hij schreef tijdens zijn verblijf in Kütahya en Hongaarse kleding uit de 19e eeuw tentoongesteld. Daarnaast zijn er ook etnografische objecten die kenmerkend zijn voor een klassiek huis in Kütahya. In de werkkamer kunnen bezoekers voorbeelden van brieven in het Turks zien, geschreven door Kossuth zelf, evenals een gedicht. Door de twee collecties naast elkaar te bekijken, is het mogelijk om een beeld te krijgen van het dagelijks leven van een buitenlandse gast in een stad in Anatolië, in de context van een huis. Een goede start van het bezoek is om eerst vanuit de tuin naar de buitenkant van het huis te kijken Controleer de meest recente informatie op de museumpagina museum.gov.tr. Op diezelfde pagina wordt vermeld dat het museum op maandag gesloten is. Omdat het museum zich in het centrum van Kütahya ligt, kan het gemakkelijk worden opgenomen in een stadsverkenning. De officiële website noemt ook andere musea in de buurt, zoals het Kütahya Tegel Museum en de archeologische site van Aizanoi. Een bezoek aan het Tegel Museum in combinatie met dit museum biedt de mogelijkheid om in een halve dag kennis te maken met de burgerarchitectuur en de tegeltraditie van de stad.
2
Kütahya Çini Müzesi

Kütahya Tegel Museum.

~1 u hier
Paşamsultan Mah. Gediz Caddesi No:4 43050 Kütahya

Het Tegelmuseum bevindt zich in het gebouw van de Germiyan-complex, naast de Ulu-moskee. Dit complex werd in 1411 gebouwd door de laatste Germiyan-heerser, II. Yakup Çelebi. Het complex bestond uit een gastenverblijf, een theologische school, een gebedsruimte, een bibliotheek en een hammam. Het gedeelte dat nu het museum is, omvat het gastenverblijf en het mausoleum. Het ministerie heeft het gebouw gerestaureerd en het museum werd in 1999 geopend voor het publiek. Begin uw bezoek bij de stenen inscriptie bij de ingang. De inscriptie bestaat uit 39 regels en is in het Turks geschreven in Arabische letters. Hierin worden de locaties die zijn geschonken, de inkomsten van het stichtingsfonds, de salarissen van de werknemers en de manier waarop bezoekers van de theologische school behandeld moeten worden, beschreven. Omdat de theologische school in de jaren '60 is afgebroken, is deze inscriptie het belangrijkste document om de geschiedenis van het complex te begrijpen. Na het betreden van het gebouw komt u in de centrale ruimte met een koepel en een waterbassin. Vanuit deze centrale ruimte leiden drie koepelgewelven en twee kamers. Het massieve marmeren waterbassin, bekend als de "Hemelse Fontein", bevindt zich in het midden van deze ruimte. Sta onder de koepel en observeer de symmetrie van de ruimte en de openingen van de gewelven. De vitrines zijn chronologisch gerangschikt en bevatten voorbeelden van tegels die zijn geproduceerd in Kütahya en İznik vanaf de 14e eeuw tot heden. U kunt hier architectonische elementen, tegelinscripties, vazen, schalen, panelen en huishoudelijke artikelen van tegels zien. Door de vitrines in de juiste volgorde te bekijken, kunt u gemakkelijk zien hoe de patronen en kleuren in de loop van de tijd zijn veranderd. In het mausoleum bevindt zich het betegelde graf van II. Yakup. Beschouw dit als een puur architectonisch element en bestudeer de stenen details en de tegelbekleding. Het museum beschouwt dit graf als het vroegste voorbeeld van Kütahya-tegels in een architectonisch gebouw. In het museum wordt een kopie van het "Fincancılar Anlaşması" (Overeenkomst van de Koffiezetters) uit 1766 tentoongesteld. Het origineel bevindt zich in de Nationale Bibliotheek van Ankara. Dit document registreert een overeenkomst die dat jaar werd gesloten tussen de ambachtslieden en werkgevers van 24 tegel- en koffiezetterij ateliers in Kütahya en de gouverneur. De vermelding van de salarissen en het aantal ateliers is een waardevolle bron die inzicht geeft in de organisatie van het vak in die tijd. Houd er rekening mee dat er reflecties kunnen zijn op de glasplaten van de vitrines; verander de hoek om betere foto's te maken. Het museum is gesloten op maandag. Ga naar muze.gov.tr voor de openingstijden en toegangsvoorwaarden. Een uur is voldoende om rustig rond te wandelen en de inscriptie, de centrale ruimte, het graf en de vitrines te

Het Kütahya Tegel Museum bevindt zich in het centrum van de stad, in de wijk Paşamsultan, naast de Ulu Moskee. Het museumgebouw is een overblijfsel van een complex gebouwd door de Germiyan-dynastie. Germiyan Bey II. Yakup Çelebi regeerde van 1387 tot 1429 en liet dit complex in 1411 bouwen. Het complex bestond uit een gastenverblijf, een theologische school, een gebedsruimte, een bibliotheek en een badhuis. Het gedeelte dat tegenwoordig als museum wordt gebruikt, is het gastenverblijf en het mausoleum van het complex. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme heeft het gebouw gerestaureerd en in 1999 als tegeltmuseum geopend. Volgens de Algemene Directie voor Cultureel Erfgoed en Musea is de openingsdatum 5 maart 1999. Begin uw bezoek door de architectuur van het gebouw te bekijken. Het heeft een koepel en een waterbassin in het midden, en is verbonden met drie koepelvormige galerijen en twee kamers. Vanwege het massieve marmeren waterbassin in het midden, wordt het gebouw ook wel bekend als de "Hemelse Fontein". Aan de linkerkant van de ingang van het museum bevindt zich de stichtingssteen van het complex. Deze steen behoorde oorspronkelijk tot de theologische school, die later is gesloopt; bronnen geven aan dat de school in de jaren 1960 is afgebroken. De stenen steen bestaat uit 39 regels en is in het Turks geschreven met Arabische letters. De tekst vermeldt de locaties die zijn geschonken, de inkomsten van de stichting, de salarissen die aan de werknemers worden betaald en hoe bezoekers van de theologische school moeten worden behandeld. Daarom is de steen een document waarmee u de stichtingsstructuur van de Germiyan-periode kunt bestuderen. Bekijk de grootte van de steen en de opstelling van de regels van dichtbij en van veraf. Het mausoleum is gebouwd met gesneden stenen. Hier bevindt zich de betegelde kist van II. Yakup Bey; de kist is een voorbeeld van het gebruik van tegels als architectonisch element. In de vitrines van het museum worden chronologisch tegels uit Kütahya en İznik tentoongesteld, variërend van de 14e eeuw tot heden. U kunt de verandering in kleur, patroon en vorm door de eeuwen heen volgen. Let bij het bekijken van de architectonische elementen op hoe de tegels als bekleding op de muren van de gebouwen zijn gebruikt. Besteed aandacht aan de compositie en de kleurovergangen in de patronen op de borden, vazen en panelen. Het gedeelte met huishoudelijke artikelen laat zien dat tegels niet alleen een decoratie zijn, maar ook deel uitmaken van het dagelijks leven. Volgens de provinciale directie voor cultuur en toerisme kunnen bezoekers de tekst van een overeenkomst van 13 juli 1766 bekijken, die is ondertekend tussen meesters en leerlingen van aardewerkfabrieken. Volgens de Algemene Directie voor Cultureel Erfgoed en Musea is deze "Overeenkomst van de Aardewerkmakers" ges Raadpleeg bij de ingang de medewerkers voor informatie over de regels met betrekking tot het maken van foto's en het meenemen van spullen. Het museum is op maandagen gesloten; deze informatie is ook te vinden op de website muze.gov.tr. Controleer de openingstijden en de voorwaarden voor bezoek voor uw bezoek via de website muze.gov.tr, aangezien deze kunnen veranderen. Het museum is gemakkelijk te vinden omdat het zich in het stadscentrum ligt, vlakbij de Ulu Cami moskee. De website muze.gov.tr vermeldt ook andere musea in de buurt, waaronder het Kossuth Huis Museum. Het museum is gemakkelijk in te passen in een dagtocht, samen met andere historische gebouwen in de omgeving.
3
Kütahya Kalesi (Hisar)

Kütahya Kasteel (Hisar)

~1 u 30 min hier

Het Kütahya-kasteel, ook wel bekend als Hisar, bevindt zich op een helling en torent uit boven de stad. De muren die het kasteel vormen, zijn gebouwd in de Byzantijnse periode; hoewel bronnen de geschiedenis van deze muren aan verschillende eeuwen toeschrijven, is het meest correct om te verwijzen naar de Byzantijnse periode. In de daaropvolgende eeuwen hebben de Seltsjoeken, de Germiyanoğulları en de Ottomanen het gebouw onderhouden en uitgebreid met renovaties en toevoegingen. Het kasteel bestaat uit drie delen: het bovenste kasteel, het binnenste kasteel en het onderste kasteel. Draag comfortabele schoenen, aangezien er een wandeling over de helling nodig is. Het eerste wat u zult zien, zijn de torens. Deze zijn regelmatig geplaatst en in de muren zijn lagen van ruwsteen, gebeitelde stenen en bakstenen te zien. Evliya Çelebi beschrijft het kasteel als zijnde met 72 torens; dit is zijn vermelding, en u hoeft niet te proberen ze allemaal te tellen. Volgens de beschrijving van Evliya had het bovenste kasteel drie poorten. De poort die naar het oosten keek, had drie ijzeren deuren en aan weerszijden bevonden zich witte marmeren leeuwen. Controleer ter plaatse hoeveel van deze beschrijving nog herkenbaar is. Het binnenste kasteel wordt beschreven als een cirkelvormig gebied dat is aangelegd aan de westelijke hoek van het bovenste kasteel. Onder de torens aan de westkant bevinden zich afgronden; wees voorzichtig in de buurt van de randen. In het bovenste kasteel bevindt zich de Kale-i Bala-moskee, ook wel bekend als de Orta Hisar-moskee. Volgens de inscriptie op de stenen poort is het gebouw gebouwd in 1377-1378 door Germiyanoğlu Süleyman Şah. Architectonisch gezien kunt u ruwstenen muren zien, en aan de hoeken zijn gebeitelde stenen te zien, met twee rijen houten balken tussen de gebeitelde stenen in de minaret. De moskee in het onderste kasteel, de Aşağı Kale-moskee, is een klein gebouw met een zeshoekige plattegrond en is volledig gemaakt van baksteen. Onder het gebouw bevindt zich een stenen waterinstallatie; het wordt vermoed dat deze is gebouwd om water te kunnen opslaan tijdens belegeringen. Volgens Evliya is het onderste kasteel gebouwd om te voorzien in de waterbehoefte en wordt het toegeschreven aan de periode van Fatih Sultan Mehmed. In het kasteel bevinden zich twee fonteinen en twee moskeeën. Er is ook een rustplaats en een uitkijkpunt dat in de republikeinse periode is gebouwd en dat kan worden gebruikt om een pauze te nemen met uitzicht op de stad. Bekijk het uitzicht op Kütahya vanaf het kasteel; de gouverneur beschrijft dit als een groen landschap overdag en een lichtgevend landschap 's avonds. De uren vlak voor zonsondergang zijn ideaal voor het licht, en in de winter geeft de sneeuw het kasteel een ander uiterlijk. Het kasteel is eig

Het Kütahya-kasteel, ook bekend als Hisar, is een historische omwalling die bovenop een heuvel in de stad staat. Het kasteel bevindt zich binnen de grenzen van het centrum van Kütahya en is een van de meest genoemde gebouwen in de geschiedenis van de stad. Een tekst van het provinciaal culturele toerismebureau, gepubliceerd op het Cultureel Portaal, meldt dat het gebied al sinds de oudheid bewoond is. De muren zijn gebouwd in de Byzantijnse periode; gezien de verschillende bronnen over het bouwjaar, is het het meest correct om het simpelweg als een Byzantijns bouwwerk te beschrijven. Na de Byzantijnse periode is het kasteel op zijn beurt gebruikt door de Seltsjoeken, de Germiyanoğulları en de Ottomanen, die het hebben uitgebreid en gerestaureerd, waardoor het zijn huidige uiterlijk heeft gekregen. Het kasteel bestaat uit drie delen: het bovenste kasteel, het binnenste kasteel en het onderste kasteel. De torens zijn met zeer regelmatige tussenpozen geplaatst, en in de muren is een combinatie van ruw en gehouwen steen te zien, afgewisseld met rijen baksteen. Evliya Çelebi noemt het Kütahya-kasteel in zijn reisverslag, en bronnen vermelden dat het volgens zijn aantekeningen 72 torens had. Volgens de beschrijving van Evliya Çelebi had het bovenste kasteel drie poorten. De poort die naar het oosten keek, leidde naar de markt en bestond uit drie lagen ijzeren deuren. Aan beide zijden van de poort bevonden zich beelden van leeuwen, gemaakt van wit marmer. Via de tweede poort kon men naar het onderste kasteel. Het binnenste kasteel bevindt zich in de westelijke hoek van het bovenste kasteel, en volgens dezelfde beschrijving keek de poort ervan naar het oosten. Volgens deze beschrijving bevond zich in het binnenste kasteel een moskee, de woningen van de commandant en zijn personeel, twee graanschuren en ongeveer acht huizen. In dezelfde beschrijving wordt vermeld dat de torens aan de westkant stevig waren, maar dat de onderkant ervan zich boven een afgrond lag. Een tekst van het gouverneurschap stelt dat het onderste kasteel gebouwd is in de tijd van Fatih Sultan Mehmed. Volgens de aantekeningen van Evliya Çelebi is het onderste, nieuwe kasteel gebouwd om de waterbehoefte van de stad te voorzien. Bronnen spreken over het bovenste kasteel als "enorm", wat suggereert dat het tijdens de tijd van de Germiyanoğulları is versterkt. De Orta Hisar-moskee, die zich in het bovenste kasteel bevindt, wordt ook wel Kale-i Bala genoemd. Uit een inscriptie op de stenen poort blijkt dat deze moskee gebouwd is door Germiyanoğlu Süleyman Şah in de jaren 1377-1378. Het gebouw is gemaakt van ruw steen, met hoeken van gehouwen steen, en is bedekt met dakpannen. In de fundering van de minaret zijn twee rijen houten balken geplaatst tussen de gladde gehouwen stenen; dit is een detail dat de aandacht van liefhebbers Bekijk hoe de stenen en bakstenen aan de buitenkant van de muren in de loop der tijd zijn veranderd; hier zijn de sporen van verschillende restauratieperiodes te zien. Draag comfortabele schoenen, aangezien de grond hellend kan zijn en er op sommige plaatsen stenen kunnen liggen. De tekst van het gouverneurskantoor beschrijft hoe het fort er in elk seizoen en op elk moment van de dag anders uitziet: groen in de zomer, wit in de winter, en 's avonds een uitzicht op de lichtjes van de stad. Voor foto's zijn de late middagen en de zonsondergang ideaal. Het fort is bereikbaar via de snelweg; informatie over het openbaar vervoer binnen de stad kunt u verkrijgen bij de gemeente. Controleer voor uw bezoek de openingstijden en eventuele beperkingen bij de provinciale dienst voor cultuur en toerisme van Kütahya, of op de website van het gouverneurskantoor. Een bezoek aan het fort kan gecombineerd worden met een bezoek aan het Museum van Faience en het Kossuth Huis Museum, waardoor u verschillende periodes van de stad in één dag kunt ervaren.
4
Aizanoi Antik Kenti (Örenyeri)

Aizanoi, een oude stad (archeologische site).

~2 u 30 min hier
Aizanoi Örenyeri, Çavdarhisar, Kütahya

Aizanoi is een archeologische site in het district Çavdarhisar en is de langste stop op de route. De stad ligt in het centrale Anatolische plateau, op ongeveer 1085 meter boven zeeniveau. De bekende geschiedenis van de stad gaat terug tot ongeveer 3000 voor Christus. Het kwam onder Romeinse heerschappij in 133 voor Christus en beleefde zijn meest welvarende periode tussen ongeveer 50 en 250 na Christus. Begin met een bezoek aan de tempel van Zeus, die zich op een hoger gelegen plateau bevindt. De tempel heeft een zeldzame indeling met twee cellen en galerijen met zuilen. De oorspronkelijke constructie was 9,30 meter hoog en werd ondersteund door massieve zuilen. Op de voorzijde van de gevel bevindt zich een afbeelding van Zeus, terwijl de achterkant een reliëf van Kybele toont; beschouw deze als puur decoratief. In de middeleeuwen werd het tempelplein omgebouwd tot een fort, en in de 13e eeuw gebruikten de Tataren van Çavdar dit als basis, vandaar de naam Çavdarhisar. Er zijn afbeeldingen van ruiters, boogschutters en muzikanten op de architectonische elementen. Na de tempel kunt u het nabijgelegen theater en het stadion bezoeken. Volgens de provincie wordt het theater geplaatst voor 15.000 personen en het stadion voor 13.500 personen. De twee badhuizen binnen het complex, bekend om hun mozaïeken, geven een goed beeld van het dagelijks leven in de stad. Volg de zuilengalerij, de twee agora's, het gymnasium en de poorten om de indeling van de stad te begrijpen. Interessant is dat er tijdens de meest welvarende periode van de stad geen stadsmuren waren, wat een belangrijk detail is om de structuur van de nederzetting te begrijpen. Het macellum, een rond gebouw aan de rivier, dateert uit de tweede helft van de 2e eeuw. Hier werden vlees, gevogelte, gebak, granen, olijfolie, zeldzame groenten en fruit, en vooral verse en bewerkte karper met de saus "garum" verkocht. Van de vijf bruggen over de rivier Penkalas (ook bekend als Kocaçay) zijn er nog twee bewaard gebleven; probeer er in ieder geval één van dichtbij te bekijken. De oude dijken en waterwegen geven inzicht in de landbouw- en overstromingsbeschermingssystemen van de stad. Aizanoi was een stad met de status "Neokoros", wat privileges zoals investeringsprioriteit en belastingvrijstelling met zich meebracht. In de vroege Byzantijnse periode was het een bisschopszetel, maar verloor het na de 7e eeuw aan belang. De stad werd in 1824 opnieuw ontdekt door Europese reizigers. De eerste opgravingen vonden plaats in de jaren 1920, en sinds 1970 worden er systematische opgravingen uitgevoerd. In 2012 werd de archeologische site opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Volgens muze.gov.tr is de archeologische site dagelijks geopend; raadpleeg de website voor de openingstijden en voorwaarden. Het is aan

De oude stad Aizanoi, gelegen in het district Çavdarhisar van Kütahya, is een Romeinse stad die aan beide oevers van de rivier Penkalas (Kocaçay) is gebouwd. Het ligt in het centrale Anatolische plateau, op een hoogte van 1085 meter boven zeeniveau. Het is een archeologische site die onder het beheer van het museum van Kütahya valt en bevindt zich in het centrum van het district. In 2012 werd het gebied opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. De bekende geschiedenis van de stad strekt zich uit tot ongeveer 3000 voor Christus, zoals blijkt uit opgravingen. Tijdens de Hellenistische periode was het gebied afwisselend onderhevig aan Pergamon en Bithynia, en in 133 voor Christus kwam het onder Romeinse heerschappij. De stad, die floreerde door de teelt van graan, de productie van wijn en wol, beleefde zijn hoogtijdagen in de 2e eeuw na Christus en werd in die periode verrijkt met vele gebouwen. Volgens informatie van het museum had de stad, zelfs in zijn meest glorieuze periode, geen omwalling. In de vroege Byzantijnse periode was het een bisschopszetel, maar vanaf de 7e eeuw verloor het zijn belang. Het tempelcomplex werd in de middeleeuwen omgevormd tot een fort, en in de 13e eeuw werd het door de Tataren van Çavdar als basis gebruikt, wat de naam "Çavdarhisar" aan het district gaf. De oude ruïnes werden in 1824 opnieuw ontdekt door Europese reizigers en werden bestudeerd in de jaren 1830 en 1840. Het Duitse Archeologisch Instituut voerde de eerste opgravingen uit in de jaren 1920, en sinds 1970 worden de opgravingen elk jaar systematisch voortgezet. Officiële bronnen beschouwen Aizanoi als een tijdgenoot van steden als Efeze, Pergamon en Side. Het belangrijkste monument, de tempel van Zeus, bevindt zich in het centrum van het gebied, aan de westelijke oever van de rivier, en bevindt zich op een verhoging, omringd door zuilengalerijen, met afmetingen van 130,5 bij 112 meter. De tempel is gebouwd met zuilen in Ionische en Korinthische stijl. Onder de tempel bevindt zich een overdekte ruimte, waartoe een trap leidt die tot aan het dak reikt. De akroteren (versieringen op de bovenkant van het dak) zijn bijzonder interessant; in de westelijke gevel bevindt zich een buste van Kybele tussen akantbladeren, terwijl in de oostelijke gevel een buste van Zeus te zien is. De inscripties op de muren van de voorste galerij prijzen keizer Hadrianus en Apuleius, die belangrijke diensten voor de stad heeft verricht; om deze reden wordt het gebouw geassocieerd met de periode van Hadrianus. Hoewel de precieze bouwjaren in verschillende bronnen verschillen, is het belangrijk om te onthouden dat het waarschijnlijk in de 2e eeuw is gebouwd. Ten noordoosten van de tempel bevinden zich een theater en een stadion, die aan elkaar grenzen. Het theater Op de muren staan prijslijsten van goederen die in de keizerlijke markten werden verkocht, en deze inscripties zijn gekoppeld aan de prijs- en loonregeling van keizer Diocletianus in het jaar 301. Officiële bronnen beschrijven het gebouw ook als een beursgebouw. Ten noordoosten van het macellum (marktgebouw) loopt een colonnade met winkels en galerijen, die via een brug verbonden is met de tempel van Zeus. Bij de constructie van de straat zijn ook architectonische elementen van een afgebroken tempel gebruikt. Over de rivier lagen in de oudheid vijf bruggen die de oevers met elkaar verbonden; waarvan er één van hout was en bestemd voor voetgangers, en vier van steen met bogen. Slechts twee van deze bruggen zijn bewaard gebleven. Aan de oostelijke oever van de rivier bevindt zich een rond gebouw met 16 zuilen, monumentale graven van stadsbestuurders en een necropolis. Tot de overblijfselen behoren ook twee agora's (markten), een gymnasium, poortgebouwen, een oud stuwmeer en waterkanalen. Het is logisch om het bezoek te beginnen bij het tempelcomplex, en vervolgens door te lopen naar het theater en het stadion, het badhuis, het macellum en de colonnade, om het bezoek af te sluiten bij de bruggen. Het gebied is groot en open; in de zomer is het aan te raden om een hoed en water mee te nemen, en in de koelere seizoenen een extra laag kleding tegen de wind. In de vroege ochtend en laat in de middag is het licht gunstiger om de details van de reliëfs op de gebouwen beter te zien. Omdat er graafwerkzaamheden plaatsvinden, kunnen sommige delen gesloten zijn voor bezoekers vanwege werkzaamheden en bescherming. Controleer de actuele openingstijden en toegangsprijzen op de website muze.gov.tr. Informeer vooraf naar de mogelijkheden om van het centrum van Kütahya naar Çavdarhisar te reizen, inclusief openbaar vervoer.

Reacties

0/1000

Laden...

Routekaart

Route-informatie
StadKütahya Merkez, Kütahya
TypeCultureel
Halte4
Datum6 november 2026
Radar TürkiyeAuteurRadar TürkiyeRoute starten