Van Güdül naar Beypazarı: de Kirmir-vallei.

Na 90 kilometer vanuit Ankara, via Ayaş, bereikt u een klein stadje net ten noorden van Kirmir. De geschiedenis van Güdül gaat terug tot 3000 voor Christus; de grotten in de Kirmir-vallei getuigen van de aanwezigheid van de Hettieten, en de huidige stad werd naar verluidt gesticht door de Seltsjoekse emir Güdül Bey na 1071. In 2016 werd de stad erkend als Cittaslow, de 18e "trage stad" van Turkije en de eerste van Ankara. U kunt de voordelen van deze status ervaren in de markt, waar traditionele ambachten zoals het maken van geroosterde kikkererwten en messen nog steeds worden beoefend, en in de oude huizen van Güdül, die zich in het historische centrum bevinden.

Parkeer de auto in het centrum en maak een wandeling van een uur door de markt en de straten met de oude huizen. Dit is de ideale plek voor ontbijt en een lunch voor de rest van de reis, aangezien er verderop minder winkels zijn. Lokale gerechten zijn onder meer "kapama", "tirit" en "höşmerim"; u kunt er ook aan denken om hier 's avonds te dineren. In juni wordt het Kersenfestival gehouden, en in juli het "Kapama"-festival. Tijdens die weekenden is het druk in de stad, dus kom vroeg.

Het district ligt op 720 meter hoogte en heeft een continentaal klimaat; de winters zijn streng, de zomers heet en droog. Naast de Kirmir-rivier stromen ook de Suvari- en İlhan-rivieren door het district. Volgens de website van het district zijn in het door de rivier gevormde delta-gebied onder meer de soorten angut, sakarca en balıkçıl te zien. Van hieruit zijn Beypazarı 33 km en Ayaş 32 km. Wanneer u de stad verlaat, ziet u dat de weg naar het noorden leidt, richting de İnönü-grotten en Yeşilöz. De tweede en derde bestemmingen van uw reis liggen langs die weg.

Bron: Ankara İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü; Cittaslow Türkiye; Güdül Belediyesi; Güdül Kaymakamlığı.

Op de weg van Güdül richting Yeşilöz, net ten noorden van het dorp, neemt u de afslag naar de regio Kirmir. Aan de overkant van de rivier rijst een vulkanische rotswand op, die is uitgehold. Hier vindt u verdiepingen met kamers, verbonden door in de rots uitgehakte trappen, en kruizen bij de ingangen. Volgens bronnen was dit in de Byzantijnse periode een nederzetting van een gemeenschap; de grote uitsparing in het midden wordt beschouwd als de plaats van aanbidding van de gemeenschap. Sommige bronnen vermelden dat de grotten ook in de periode van de Hettieten werden gebruikt; volgens het districtbestuur van Güdül is er een aaneengesloten bewoningsgeschiedenis in het gebied die teruggaat tot 2000 voor Christus. Door de erosie van de rivier over de eeuwen heen zijn de onderste verdiepingen bloot komen te liggen, terwijl de trappen van de bovenste verdiepingen in de lucht lijken te zweven. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme beschouwt deze grotten als een van de historische grotten van Ankara en wijst op de overeenkomsten met de grotten van Ürgüp-Göreme.

Het gebied is een beschermd natuurgebied van de eerste graad. Volgens de gids van de gemeente bevinden zich in de omgeving ook endemische planten en soorten die op de rode lijst van de IUCN staan. Een gebied van 3,82 hectare is in 2020 aangewezen als een strikt beschermd gebied door een besluit van de president. Omdat de rots zacht is, is het uithakken relatief eenvoudig, maar om diezelfde reden is het ook fragiel; raak de muren niet aan en graaf er niet in. De trappen naar de bovenste verdiepingen zijn steil en versleten, en er is nergens een leuning. Families met kinderen kunnen het beste de onderste verdiepingen bezoeken; als u hoger wilt, zorg er dan voor dat de zool van uw schoenen niet glad is.

Aan de oever van de rivier bevindt zich een picknickplaats; in het weekend is het druk met mensen uit Ankara, maar doordeweeks 's ochtends is het rustig. Een uur is voldoende; de echte natuurpauze vindt plaats bij de volgende halte, 23 kilometer verderop op de weg.

Bron: Districtbestuur van Güdül; Gemeente Güdül; Ministerie van Cultuur en Toerisme; Cultureel Inventaris.

Van İnönü vertrekt u via de dorpen Yeşilöz en Sorgun omhoog; het stuwmeer ligt 23 km van het centrum van Güdül. De weg klimt langs de voet van de Bolu-bergen, waarbij de steppe plaatsmaakt voor een dennenbos. Het Sorgun Natuurpark beslaat ongeveer 54 hectare; aan de noord- en oostzijde grenst het aan het water, aan de zuidzijde aan een dennenbos, en aan de westzijde aan uitgestrekte weides. Het park wordt beheerd door de gemeente Ankara en beschikt over een controlepost, toiletten en een restaurant. De toegestane activiteiten zijn: picknicken, kamperen met tenten en caravans, verblijf in bungalows, genieten van het uitzicht, wandelen en hardlopen, en het observeren van planten en vogels.

Dit is de langste stop van de dag; reserveer hier minstens twee uur. Het is mogelijk om rond het stuwmeer te wandelen; de paden in het bos leiden naar de bergweiden. Vroeg in de ochtend en 's avonds is het ideaal om vogels te spotten, terwijl de middagzon het prettig maakt om in de schaduw van de dennen te zitten. In de zomer en tijdens de schoolvakanties is het in het weekend druk; als u rust zoekt, kom dan doordeweeks. Volgens de regionale directie is het park het hele jaar door geopend, maar de drukte is het grootst tussen juni en september; houd rekening met het strenge winterklimaat en de sneeuw.

Er is een tweede route naar deze plek: vanaf het 60e kilometer van de weg Ankara-Istanbul, neem de afslag richting Güdül en ga via de dorpen Çeltikçi, Kurumcu, Hüyük en Kınık. Omdat onze route via Güdül loopt, zult u op de terugweg dezelfde weg nemen en verder reizen naar Beypazarı. Voor wie met een tent of caravan wil kamperen, is dit een toegestane activiteit. Dagbezoekers die na het middaguur vertrekken, kunnen nog voor het donker aankomen in Beypazarı.

Bron: Ministerie van Landbouw en Bosbouw, Regio 9; Kantongouvernement van Güdül.

Van Güdül naar Beypazarı zijn het 33 kilometer. Vlak voordat u het stadje bereikt, slaat u af in de richting van Karaşar; 3 kilometer ten noorden van het centrum komt u bij de plek genaamd Rüstempaşa, waar de weg de Inözü-val ingaat. De Inözü-rivier heeft hier een smalle en diepe kloof uitgesleten door een rotsachtige barrière. Beide hellingen van de vallei, die ongeveer 700 meter hoog is, zijn steile rotswanden. Kijk naar de westelijke helling; u ziet daar grotten die op elkaar gestapeld lijken, als een meerlaags gebouw. Volgens het districtbestuur van Beypazarı zijn dit grotten die in oude tijden als woningen zijn uitgehouwen. Sommige van de grotten aan de voet van de helling worden beschouwd als grafmonumenten en rituele plaatsen uit de vroege Byzantijnse periode. De meeste grotten liggen hoog, dus het is moeilijk en onnodig om er te klimmen; het is voldoende om vanaf de bodem van de vallei te kijken. De rotstomben en uitgehouwen plaatsen zijn beschermde archeologische sites, terwijl de wijngaarden en tuinen aan de voet van de vallei als natuurlijke sites worden beschermd.

De vallei is een belangrijk vogelgebied van Beypazarı. Meer dan vijftig soorten vogels broeden hier. Grote vogels zoals de zwarte ooievaar en de Egyptische gier leven in de rotsen, terwijl de rotsduif en de dodaars zich lager bevinden. Het voorjaar en het vroege najaar zijn de beste periodes voor observatie; neem een verrekijker mee. Er zijn picknickplaatsen tussen de boomgaarden, populieren en wijngaarden; in het weekend komen families hier graag.

Maak een wandeling van een uur langs de bodem van de vallei en keer dan terug; de weg leidt verder naar dorpen, maar u hoeft niet zo ver te gaan. De terugweg naar het centrum via de weg naar Karaşar duurt slechts vijf minuten. Parkeer de auto in de buurt van de markt en verken de omgeving te voet.

Bron: Districtbestuur van Beypazarı; Gemeente Beypazarı; Wikipedia.

De afsluiting van de route is de historische bazaar van Beypazarı. De stad, die in de oudheid Lagania heette, werd na een bezoek van de Byzantijnse keizer Anastasius omgedoopt tot Anastasiopolis. Tijdens de Seltsjoekse periode was het een belangrijk handelscentrum op de handelsroute tussen Istanbul en Bagdad. Volgens de gemeente zijn er ongeveer 3.500 huizen uit de Ottomaanse periode, met twee of drie verdiepingen, gelegen rondom de bazaar. Deze historische stedelijke structuur is in 2020 opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. De straten Alaaddin, İmaret Meydanı en de winkels met handwerk vormen de kern van de bazaar; zilverwerk en koperbewerking, bekend als "telkari", worden hier nog steeds beoefend.

Na een dag wandelen in de vallei, is het voldoende om hier een avondmaal te nuttigen en een korte rondleiding te maken, ongeveer negentig minuten. De straten van de bazaar zijn smal en voetgangersvriendelijk, parkeer uw auto dus buiten de bazaar. Als u de binnenkant van de huizen wilt bekijken, zijn er gebouwen die door de gemeente zijn omgevormd tot musea; controleer de openingstijden op de website van de gemeente. De deuren, ramen en balkons van de huizen zijn op een manier geplaatst die het licht van de buren niet blokkeert; let hierop tijdens uw wandeling, dit is een van de mooiste aspecten van de bazaar. Als u de huizen van bovenaf wilt bekijken, kunt u naar Hıdırlık Tepesi, een uitkijkpunt op ongeveer 15 minuten lopen van de bazaar, dat door de gemeente is ingericht als een panoramaterras; dit is het hoogste punt van de regio en biedt het beste uitzicht bij zonsondergang.

Ons reisverslag, waarin we Beypazarı, de huizen, het zilverwerk en de baklava in detail beschrijven, is ook beschikbaar; we herhalen hier niet dezelfde informatie. Dit is de laatste stop van de route, na de twee dorpen van Kirmir. De terugweg naar Ankara is 98 km; neem niet de route via Güdül, de weg via Ayaş is korter.

Bron: Gemeente Beypazarı; Wikipedia.