
Een wandeling langs de rivier Yeşilırmak in Amasya.
Log in om te liken en te beoordelen
Deze route verbindt beide oevers van de Yeşilırmak-vallei in één wandeling van een halve dag. Amasya, gelegen op een diepe vallei gevormd door de Yeşilırmak, is een knooppunt van wegen die de kust van de Zwarte Zee verbinden met andere delen van Anatolië. De geschiedenis van de stad is te lezen aan beide oevers van deze vallei. De route begint bij het Amasya Museum aan de zuidelijke oever. Het museum introduceert de verschillende periodes die u later onderweg zult tegenkomen, van de Kalkolitische periode tot de Ottomaanse tijd. De stenen objecten in de tuin bieden een overzicht van de geschiedenis, van de Hittieten tot de Ottomanen. Na het museum steekt u de rivier over en komt u aan de noordelijke oever, aan de voet van de Harşena Berg. Volgens het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea is deze 272 meter hoge kalksteenformatie aan de noordelijke oever bekend als de Harşena Berg. Dezelfde bron vermeldt dat delen van de Hellenistische muren, monumentale reservoirs uit de 1e eeuw voor Christus en de Yalıboyu-huizen deel uitmaken van dit gebied. Het noordelijke deel van de route loopt door dit gebied. Hier kunt u via trappen, beginnend bij het treinspoor in de Hatuniye wijk, naar de Koninklijke Grafrotonden klimmen. Deze monumentale rotastructuren, overblijfselen uit de periode dat Pontus hier zijn hoofdstad had, zijn het meest inspannende en lonende deel van de route en zijn daarom in het midden van de wandeling geplaatst, terwijl u nog fris bent. De graven, samen met het Amasya Kasteel, zijn in 2015 opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Na de afdaling komt u aan de rivier en begint u bij de Yalıboyu-huizen, die op de historische stadsmuur zijn gebouwd. Deze huizen, met een houten frame en lemen vulling, stammen voornamelijk uit de 19e eeuw en zijn sinds 1992 beschermd. Zo kunt u tijdens de wandeling overgaan van oude rotarchitectuur naar burgerlijke Ottomaanse architectuur. Ten slotte keert u terug naar de zuidelijke oever en komt u aan bij het Amasya Darüşşifa, gebouwd in 1308-1309. Dit gebouw, tegenwoordig bekend als het Sabuncuoğlu Museum voor de Geschiedenis van Geneeskunde en Chirurgie, sluit de route af met vakmanschap uit de Ilkhanid-periode. De logica van de route is eenvoudig: eerst een overdekte ruimte en context, dan een helling en uitzicht, daarna de rivieroever en tot slot weer een rustige binnenruimte. De wandeling is te voet; controleer de afstanden tussen de bezienswaardigheden op een kaart-app. De aanbevolen tijden zijn 75 minuten in het museum, 60 minuten bij de Koninklijke Grafrotonden, 45 minuten bij de Yalıboyu-huizen en 45 minuten bij het Darüşşifa. Praktische tips zijn ook belangrijk. De officiële website vermeldt dat het museum tijdens de lunch gesloten is; controleer de openingstijden op de officiële website. Omdat er graafwerkzaamheden plaatsv Bronnen:
- Gouverneurschap van Amasya, Amasya Museum, https://www.amasya.gov.tr/amasya-muzesi
- Gouverneurschap van Amasya, Amasya Huizen, https://www.amasya.gov.tr/amasya-evleri
- Cultureel Portaal, Koninklijke Grotten, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/amasya/bezienswaardigheden/kralkaya-mezarlari
- Cultureel Portaal, Huizen aan de kust, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/amasya/bezienswaardigheden/yaliboyu-evler
- KVMGM, Harşena Berg en Pontische Koninklijke Grotten, https://kvmgm.ktb.gov.tr/TR-137900/harsena-dagi-ve-pontus-kral-kaya-mezarlari-amasya-2015.html
- Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Amasya, Koninklijke Grotten, https://amasya.ktb.gov.tr/TR-59519/kral-kaya-mezarlari.html
- TDV Islam Encyclopedie, Amasya Darüşşifası (ziekenhuis), https://islamansiklopedisi.org.tr/amasya-darussifasi
- Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Amasya, Museum voor de Geschiedenis van de Geneeskunde en Chirurgie van Sabuncuoğlu, https://amasya.ktb.gov.tr/tr-59522/sabuncuoglu-tip-ve-cerrahi-tarihi-muzesi.html
Routestops

Het Amasya Museum.
De eerste stop van de route is het Amasya Museum, en het is logisch om hier te beginnen met een wandeling in de tuin. Het museum bevindt zich in het centrum van de stad, aan de overkant van de Yeşilırmak, tegenover de Koninklijke Grafrotsen. Volgens de website van het gouverneurschap is het museum opgericht als een opslagplaats voor een beperkt aantal archeologische objecten en mummies. Het oprichtingsjaar wordt in verschillende bronnen anders vermeld, dus het is het veiligst om te zeggen dat het in de jaren 1920 is opgericht. Naarmate de collectie groeide, werd deze eerst verplaatst naar een ander historisch gebouw, en op 22 maart 1977 naar het huidige gebouw. Het museum werd op 14 juni 1980 voor het publiek geopend.
De collectie omvat objecten uit de Kalkolitische periode tot de Ottomaanse periode. De website van het gouverneurschap vermeldt archeologische en etnografische objecten, evenals munten, zegels, manuscripten en een collectie mummies. Op dezelfde pagina wordt het totale aantal objecten geschat op meer dan twintigduizend. Het is een goed idee om eerst de tuin te verkennen voordat u de zalen ingaat, en daarna terug te keren naar het gebouw. De openluchttentoonstelling bevindt zich in de tuin aan de westkant van het gebouw. Hier worden stenen objecten tentoongesteld uit de Hittitische, Hellenistische, Romeinse, Byzantijnse, Ilkhanid, Seltsjoekse en Ottomaanse periodes. Om de inscripties, reliëfs en decoraties op de stenen goed te kunnen zien, is het aan te raden om ze in het zijlicht te bekijken, bijvoorbeeld 's ochtends of in de namiddag. Probeer de opeenvolgende beschavingen te onderscheiden door de periodelabel bij elk object te lezen.
De ligging van Amasya op een kruispunt is een van de redenen voor deze diversiteit. Volgens het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea is de zuidelijke helling van de Harşena-berg bewoond geweest door tientallen beschavingen, van de vroege Bronstijd tot het einde van de Ottomaanse periode. Daarom kunt u het museum beschouwen als een soort geheugen van de stad. In een apart gebouw in de tuin bevindt zich een collectie van acht mummies; volgens de website van het gouverneurschap behoorden deze aan personen die werkten tijdens het Ilkhanid-regime in de 14e eeuw. Vraag de medewerkers bij de ingang naar de regels voor het maken van foto's.
De vitrines in de zalen bevatten kleine, maar interessante objecten, zoals munten, zegels en manuscripten; neem hier de tijd. De etnografische objecten verzamelen voorwerpen die betrekking hebben op het leven in de regio, en vormen een goede voorbereiding op een bezoek aan de huizen aan de kust. Het is nuttig om de zalen in chronologische volgorde te bezoeken, omdat dit u helpt om de Pontische gebouwen die u zult zien in hun historische context te plaatsen. Op de officiële website wordt vermeld dat het museum tijdens de lunchpauze gesloten is; controleer de openingstijden op de officiële website. Informatie over de toegangsprijs en de geldigheid van ka

Koningsgraven.
Het tweede punt is de Koninklijke Grottencomplex, uitgehouwen in de zuidelijke helling van de berg Harşena. Vanaf de helling, die te bereiken is via trappen die beginnen bij het treinspoor in de wijk Hatuniye, biedt de Culturele Poort dit als beschrijving. Let goed op uw omgeving terwijl u de omgeving verkent. De klim brengt u naar de grotten en biedt een uitzicht over de stad. Neem even de tijd om uit te rusten en kijk dan naar de vallei eronder.
Amasya is gebouwd in een diepe vallei, gevormd door de rivier Yeşilırmak. Volgens het Algemeen Directoraat voor Cultureel Erfgoed en Musea, wordt de 272 meter hoge, kegelvormige kalksteenmassa die aan de noordkant van de vallei oprijst, de berg Harşena genoemd. De grotten zijn uitgehouwen in deze kalksteenrotsen, die als een rechte muur omhoog rijzen. De structuren dateren uit de periode van de koningen van Pontus, die Amasya vanaf het begin van de 3e eeuw voor Christus tot hoofdstad maakten. Bronnen geven verschillende, maar vergelijkbare datums voor het begin van de hoofdstad: 302 en 301 voor Christus. De stichter van het Koninkrijk Pontus was Mithridates I Ktistes; de grotten worden toegeschreven aan vijf koningen, waaronder Mithridates en Pharnakes I.
De grafkamers zijn gescheiden door galerijen die in de hoofdrots zijn uitgehouwen, in de vorm van een U. Hierdoor lijkt elke kamer een los blok te zijn, losgebroken van de omliggende gangen en de hoofdrots. De kamers, met hun gewelfde plafonds, en de gangen die ze omringen, creëren een unieke architectuur met hun ronde gewelfvormige geometrie. Het directoraat merkt op dat de Griekse invloed, die kenmerkend was voor de architectuur, volledig verdwenen is in grafnummer 5, en dat er een nieuwe, lokale stijl is ontstaan. Grafnummer 5 wordt toegeschreven aan Pharnakes I en heeft een afmeting van 15x8x6 meter. Volgens dezelfde bron is dit de laatste rotsgraf uit de periode van het Koninkrijk Pontus. Een tweede koninklijke begraafplaats van de dynastie is tot nu toe niet gevonden, en deze traditie is ook niet voortgezet in Sinope (Sinop), de tweede hoofdstad.
Over het aantal rotsgraven langs de vallei van de Yeşilırmak geven bronnen verschillende cijfers. Er wordt gesproken van meer dan twintig graven, waarvan slechts een klein aantal bewaard is gebleven. De graven, samen met het kasteel van Amasya, zijn in 2015 opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Het directoraat vermeldt ook dat er op dezelfde helling resten zijn van Hellenistische muren en monumentale reservoirs uit de 1e eeuw voor Christus, die deel uitmaken van hetzelfde complex.
Let op de helling op de smalle openingen, de in de rots uitgehakte oppervlakken en de verhoudingen in de gevels. Gebruik de grootte van een mens als referentie om de schaal te begrijpen. Omdat de helling naar het zuiden gericht is, versterkt het licht in de ochtend en middag de

Huizen aan de kust van Amasya.
De derde halte zijn de huizen aan de noordelijke oever van de Yeşilırmak, de zogenaamde "Yalıboyu Evleri". Dit gedeelte van de wandeling loopt langs de rivier. Het "Kültür Portalı" gebied bevindt zich in Bahçeleriçi, aan de Büyük Ağa Caddesi, en wordt beschouwd als een onderdeel van het stadscentrum aan de rivieroever. Zodra u de trap afdaalt, kunt u stoppen aan de rivieroever en de huizen eerst van veraf bekijken. De huizen staan op de historische stadsmuur, wat een kenmerk is dat direct opvalt en uniek is voor Amasya. De constructiemethode is een combinatie van "hımış" en "Bağdad" technieken, wat betekent dat er muren zijn gemaakt van houten latten met daartussen leem. De website van het gouverneurschap vermeldt dat de meeste huizen uit de 19e eeuw stammen en dat ze sinds 5 mei 1992 beschermd zijn.
De daken zijn van het type "kırma" (hellend) of "beşik" (zadelvormig) en zijn bedekt met geglazuurde dakpannen. De huizen staan dicht op elkaar en zijn één of twee verdiepingen hoog, met een kelder. In sommige huizen bevindt zich op de eerste verdieping, en in andere op de tweede verdieping, een soort balkon, genaamd "şahniş". De tweede verdiepingen zijn uitgebouwd en hebben balkons; dit zorgt voor symmetrie in het ontwerp en vergroot de leefruimte. Bij de huizen die op de stadsmuur staan, worden deze uitbouwsels ondersteund door houten consoles, dus het is een goede oefening om naar deze houten ondersteuningen te kijken. Dankzij deze uitbouwsels zijn de bovenste verdiepingen lichter en hebben ze meer ramen.
De ramen zijn meestal van het type "giyotin" (schuiframen) en zijn gegroepeerd in sets van drie. Voor de ramen bevinden zich houten roosters die voorkomen dat mensen van buitenaf naar binnen kunnen kijken. De meeste huizen hebben een binnenplaats en een tuin; in de binnenplaats bevinden zich vaak een waterput en een open haard. Het dagelijks leven vindt plaats in de kamers rond de woonkamer. In de kamers bevinden zich meestal een open haard, een kast voor zoetigheden, een kledingkast, planken en een bank. In de meeste huizen is geen aparte badkamer; in sommige kamers zijn grote kledingkasten ingericht als badkamer.
Dit is een levendige woonwijk. Het is niet altijd mogelijk om de huizen van binnen te bekijken, dus het is belangrijk om ze van buitenaf te observeren en respect te tonen voor de privacy van de bewoners bij het maken van foto's. Raak de houten roosters en gevels niet aan. Op rustige ochtenden kan het wateroppervlak de reflectie van de huizen weergeven, wat een goede gelegenheid biedt voor het maken van foto's. De helling van de Koninklijke Grafroton ligt direct achter de huizen; u kunt proberen om beide in één foto te laten zien door een hoek te zoeken aan de overkant van de rivier. Het directoraat-generaal voor cultureel erfgoed en musea beschouwt de huizen als onderdeel van het geheel dat wordt gevormd door de riv

Het Amasya Darüşşifası (Museum voor de Geschiedenis van de Geneeskunde en Chirurgie van Sabuncuoğlu).
De laatste bestemming is het Amasya Darüşşifası, tegenwoordig bekend als het Museum voor Medische en Chirurgische Geschiedenis van Sabuncuoğlu. Volgens de TDV Islam Encyclopedie is het gebouw gebouwd langs een straat die parallel loopt aan de Yeşilırmak, en is het gebouwd volgens een medrese-ontwerp. Een Arabische inscriptie boven de hoofdingang geeft aan dat het gebouw is gebouwd in 1308-1309. Volgens de inscriptie zijn de opdrachtgevers Anber b. Abdullah, een slaaf van de vrouw van de Ilkhanid-heerser Olcaytu Khan, en Ahmed Bey, een emir van Anatolië. Er is geen informatie bekend over de architect. Het stichtingsdocument is niet bewaard gebleven, maar het is bekend dat het in 1312 is opgesteld.
Het gebouw heeft een oppervlakte van 33,60 x 25,60 meter en is georiënteerd van oost naar west. Het ontwerp bestaat uit een rechthoekige binnenplaats met twee rijen galerijen en een hoofdingang. De hoofdingang is van binnen 7,10 x 5,70 meter en heeft een puntboog die uitkomt op de binnenplaats. Kijk eerst naar de westelijke gevel, die aan de straat grenst. Deze gevel is gebouwd van regelmatig gezaagd steen. De portaal is een derde hoger dan de gevel en steekt uit. Aan beide zijden van het portaal bevinden zich grote ramen, en in de hoeken staan cilindrische torens. De hoofdingang heeft een gebogen boog, is aan beide zijden geprofileerd, en de ingang is verbonden met de gevel door een nis van 2 meter diep.
Volgens de provinciecultuur- en toerismeafdeling is de westelijke gevel van groot artistiek belang. Op dezelfde pagina staat dat er een reliëf van een knielende figuur in de bovenkant van de deur zit. De kapitelen van de kolommen die de galerijen dragen in de binnenplaats zijn divers, met motieven van zeesterren, muqarnas en profielen. De lange zalen achter de galerijen zijn 4,65 x 14,10 meter en zijn overdekt met een tongewelf. Bakstenen puntbogen ondersteunen deze tongewelven. In de buitenmuren is een onregelmatig stenen metselwerk te zien, terwijl in de bogen die de openingen afdichten baksteen wordt gebruikt; let op het verschil in materialen.
Zoals vermeld in de inscriptie, heeft het gebouw in het algemeen als ziekenhuis gefungeerd. Volgens het artikel in de TDV Encyclopedie wordt het gebouw als "bimarhane" (ziekenhuis) beschouwd, wat voortkomt uit de gedachte dat er alleen patiënten met psychische aandoeningen werden behandeld. Uit het werk "Mücerrebname" van Sabuncuoğlu Şerefeddin, de auteur van "Cerrahiyye-i İlhaniyye", blijkt dat hij hier als arts en chirurg werkte. Volgens de provincieafdeling bevindt zich in het museum een "Sabuncuoğlu Zaal" waar medische en chirurgische instrumenten uit tien verschillende specialismen worden tentoongesteld; deze instrumenten zijn gemaakt op basis van tekeningen uit het werk. De "Sabuncuoğlu Kliniek",
Reacties
Laden...
