Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Een wandeling langs de rivier Yeşilırmak in Amasya.
Cultureel4 Halte

Een wandeling langs de rivier Yeşilırmak in Amasya.

34
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Deze route verbindt beide oevers van de Yeşilırmak-vallei in één wandeling van een halve dag. Amasya, gelegen op een diepe vallei gevormd door de Yeşilırmak, is een knooppunt van wegen die de kust van de Zwarte Zee verbinden met andere delen van Anatolië. De geschiedenis van de stad is te lezen aan beide oevers van deze vallei. De route begint bij het Amasya Museum aan de zuidelijke oever. Het museum introduceert de verschillende periodes die u later onderweg zult tegenkomen, van de Kalkolitische periode tot de Ottomaanse tijd. De stenen objecten in de tuin bieden een overzicht van de geschiedenis, van de Hittieten tot de Ottomanen. Na het museum steekt u de rivier over en komt u aan de noordelijke oever, aan de voet van de Harşena Berg. Volgens het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea is deze 272 meter hoge kalksteenformatie aan de noordelijke oever bekend als de Harşena Berg. Dezelfde bron vermeldt dat delen van de Hellenistische muren, monumentale reservoirs uit de 1e eeuw voor Christus en de Yalıboyu-huizen deel uitmaken van dit gebied. Het noordelijke deel van de route loopt door dit gebied. Hier kunt u via trappen, beginnend bij het treinspoor in de Hatuniye wijk, naar de Koninklijke Grafrotonden klimmen. Deze monumentale rotastructuren, overblijfselen uit de periode dat Pontus hier zijn hoofdstad had, zijn het meest inspannende en lonende deel van de route en zijn daarom in het midden van de wandeling geplaatst, terwijl u nog fris bent. De graven, samen met het Amasya Kasteel, zijn in 2015 opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Na de afdaling komt u aan de rivier en begint u bij de Yalıboyu-huizen, die op de historische stadsmuur zijn gebouwd. Deze huizen, met een houten frame en lemen vulling, stammen voornamelijk uit de 19e eeuw en zijn sinds 1992 beschermd. Zo kunt u tijdens de wandeling overgaan van oude rotarchitectuur naar burgerlijke Ottomaanse architectuur. Ten slotte keert u terug naar de zuidelijke oever en komt u aan bij het Amasya Darüşşifa, gebouwd in 1308-1309. Dit gebouw, tegenwoordig bekend als het Sabuncuoğlu Museum voor de Geschiedenis van Geneeskunde en Chirurgie, sluit de route af met vakmanschap uit de Ilkhanid-periode. De logica van de route is eenvoudig: eerst een overdekte ruimte en context, dan een helling en uitzicht, daarna de rivieroever en tot slot weer een rustige binnenruimte. De wandeling is te voet; controleer de afstanden tussen de bezienswaardigheden op een kaart-app. De aanbevolen tijden zijn 75 minuten in het museum, 60 minuten bij de Koninklijke Grafrotonden, 45 minuten bij de Yalıboyu-huizen en 45 minuten bij het Darüşşifa. Praktische tips zijn ook belangrijk. De officiële website vermeldt dat het museum tijdens de lunch gesloten is; controleer de openingstijden op de officiële website. Omdat er graafwerkzaamheden plaatsv Bronnen:

Amasya Merkez, Amasya
Cultureel
4 Halte
~3 u 45 min op locaties
Lopen ~1,2 km · 21 min
Totaal ~4 u 6 min
6 november 2026

Routestops

1
Amasya Müzesi

Het Amasya Museum.

~1 u 15 min hier
Üçler, Mustafa Kemal Paşa Caddesi No:91, Amasya Merkez

De eerste stop van de route is het Amasya Museum, en het is logisch om hier te beginnen met een wandeling in de tuin. Het museum bevindt zich in het centrum van de stad, aan de overkant van de Yeşilırmak, tegenover de Koninklijke Grafrotsen. Volgens de website van het gouverneurschap is het museum opgericht als een opslagplaats voor een beperkt aantal archeologische objecten en mummies. Het oprichtingsjaar wordt in verschillende bronnen anders vermeld, dus het is het veiligst om te zeggen dat het in de jaren 1920 is opgericht. Naarmate de collectie groeide, werd deze eerst verplaatst naar een ander historisch gebouw, en op 22 maart 1977 naar het huidige gebouw. Het museum werd op 14 juni 1980 voor het publiek geopend.

De collectie omvat objecten uit de Kalkolitische periode tot de Ottomaanse periode. De website van het gouverneurschap vermeldt archeologische en etnografische objecten, evenals munten, zegels, manuscripten en een collectie mummies. Op dezelfde pagina wordt het totale aantal objecten geschat op meer dan twintigduizend. Het is een goed idee om eerst de tuin te verkennen voordat u de zalen ingaat, en daarna terug te keren naar het gebouw. De openluchttentoonstelling bevindt zich in de tuin aan de westkant van het gebouw. Hier worden stenen objecten tentoongesteld uit de Hittitische, Hellenistische, Romeinse, Byzantijnse, Ilkhanid, Seltsjoekse en Ottomaanse periodes. Om de inscripties, reliëfs en decoraties op de stenen goed te kunnen zien, is het aan te raden om ze in het zijlicht te bekijken, bijvoorbeeld 's ochtends of in de namiddag. Probeer de opeenvolgende beschavingen te onderscheiden door de periodelabel bij elk object te lezen.

De ligging van Amasya op een kruispunt is een van de redenen voor deze diversiteit. Volgens het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea is de zuidelijke helling van de Harşena-berg bewoond geweest door tientallen beschavingen, van de vroege Bronstijd tot het einde van de Ottomaanse periode. Daarom kunt u het museum beschouwen als een soort geheugen van de stad. In een apart gebouw in de tuin bevindt zich een collectie van acht mummies; volgens de website van het gouverneurschap behoorden deze aan personen die werkten tijdens het Ilkhanid-regime in de 14e eeuw. Vraag de medewerkers bij de ingang naar de regels voor het maken van foto's.

De vitrines in de zalen bevatten kleine, maar interessante objecten, zoals munten, zegels en manuscripten; neem hier de tijd. De etnografische objecten verzamelen voorwerpen die betrekking hebben op het leven in de regio, en vormen een goede voorbereiding op een bezoek aan de huizen aan de kust. Het is nuttig om de zalen in chronologische volgorde te bezoeken, omdat dit u helpt om de Pontische gebouwen die u zult zien in hun historische context te plaatsen. Op de officiële website wordt vermeld dat het museum tijdens de lunchpauze gesloten is; controleer de openingstijden op de officiële website. Informatie over de toegangsprijs en de geldigheid van ka

Het Amasya Museum is gevestigd in een modern gebouw aan de Mustafa Kemal Paşa Caddesi, aan de zuidelijke oever van de Yeşilırmak. De geschiedenis van het museum gaat terug tot een museumdepot dat in 1925 werd opgericht. Hoewel er kleine verschillen zijn in de officiële bronnen over het exacte jaar van oprichting, is het veilig om te zeggen dat het museum in de jaren '20 is opgericht. De eerste collectie bestond uit een klein aantal archeologische objecten, gehuisvest in twee kamers van het medrese-gebouw dat deel uitmaakte van het complex van Bayezid II. Naarmate de collectie groeide, werd deze in 1962 verplaatst naar de Gök Medrese, en in 1977 naar het huidige gebouw. Het museum, na een renovatie, werd op 14 juni 1980 voor het publiek geopend. Volgens de website van de provincie omvat de collectie tegenwoordig meer dan 23.000 objecten, waaronder archeologische en etnografische artefacten, munten, zegels en manuscripten. De website van het Cultureel Portaal beschrijft een rijke chronologie die begint in de late Neolithische en vroege Kalkolithische periodes en zich uitstrekt tot de Ottomaanse periode. Deze periode omvat onder andere de Bronstijd, de Hittitische, Urartiaanse, Frigische, Scytische, Perzische, Hellenistische, Romeinse, Byzantijnse en Seltsjoekse periodes. De bronnen noemen verschillende beschavingen; houd daarom de tijdsperiode in gedachten in plaats van het totale aantal. Het museum wordt vaak beschreven als een complex van drie delen, samen met het Hazeranlar Mansion en de Koninklijke Grafheuvels. Het Hazeranlar Mansion lijkt op de officiële website gesloten te zijn, dus neem het niet op in uw reisplan. De Koninklijke Grafheuvels zijn een aparte bezienswaardigheid in de stad, en het is raadzaam om vooraf de actuele status te controleren. Een van de meest bekende objecten in het museum is het bronzen beeldje van de Hittitische stormgod Tešup. Het beeldje werd in 1962 gevonden op de Mesken Höyük, in het dorp Doğantepe, op een diepte van vier meter. Het is 21,5 centimeter hoog, weegt 1340 gram en is gemaakt met behulp van een giettechniek. De armen, benen en het deel onder de rok zijn niet bewaard gebleven. Het godheidbeeld heeft een conische, puntige kroon; het gezicht heeft dikke wenkbrauwen, amandelvormige ogen en een lichte glimlach. De oogkassen zijn tegenwoordig leeg, maar het wordt aangenomen dat ze oorspronkelijk gevuld waren met kostbare stenen, zoals lapis lazuli. Het object wordt geassocieerd met de oude naam van Doğantepe, Hakmiş, en wordt tentoongesteld in een speciale vitrine. Een ander opmerkelijk object is de Elmalı Mozaïek, gevonden tijdens een reddingsopgraving in 2013 in de wijk Küpderesi, nabij het dorp Yavru. Het blijkt dat het gebouw waarin de mozaïek werd gevonden, in de Romeinse tijd werd opgericht als een landhuis. Het museum beschouwt deze mozaï Een marmeren zonnewijzer uit de Ottomaanse periode is een van de charmante stukken in de collectie. In de tuin aan de westkant van het museumgebouw worden stenen objecten uit verschillende periodes, van de Hettitische tot de Ottomaanse tijd, in de open lucht tentoongesteld. Als u eerst de tuin bezoekt, krijgt u de kans om de stenen kunstwerken uit verschillende periodes met elkaar te vergelijken voordat u de zalen binnengaat. Mummificaties uit de Ilkhanid-periode, daterend uit de 14e eeuw, maken ook deel uit van deze collectie; dit zijn objecten die met zorg worden bewaard en getoond, en die vooral van historisch en conserveringsperspectief belangrijk zijn. Omdat verschillende bronnen verschillende informatie geven over de locatie van de mummificaties, is het raadzaam om vooraf bij het museum te informeren over de huidige situatie. In het museum is het toegestaan om foto's te maken met amateurapparatuur. Het museum is gelegen in het stadscentrum en is volgens het Cultuurportaal op loopafstand van alle delen van de stad. De openingstijden, de lunchpauzes en de gesloten dagen kunnen variëren; controleer de actuele informatie op de officiële website. Het is ook nuttig om vooraf de website van het lokale ministerie van Cultuur en Toerisme te raadplegen. Reserveer voldoende tijd voor de zalen; het is aan te raden om apart tijd te besteden aan de secties met Tešup, mozaïeken en sarcofagen. Na uw bezoek aan het museum kunt u naar de oever van de Yeşilırmak rivier lopen en verder wandelen naar andere historische bezienswaardigheden in de stad.
2
Kral Kaya Mezarları

Koningsgraven.

~1 u hier
Hatuniye, 05000 Yuvacık/Amasya Merkez

Het tweede punt is de Koninklijke Grottencomplex, uitgehouwen in de zuidelijke helling van de berg Harşena. Vanaf de helling, die te bereiken is via trappen die beginnen bij het treinspoor in de wijk Hatuniye, biedt de Culturele Poort dit als beschrijving. Let goed op uw omgeving terwijl u de omgeving verkent. De klim brengt u naar de grotten en biedt een uitzicht over de stad. Neem even de tijd om uit te rusten en kijk dan naar de vallei eronder.

Amasya is gebouwd in een diepe vallei, gevormd door de rivier Yeşilırmak. Volgens het Algemeen Directoraat voor Cultureel Erfgoed en Musea, wordt de 272 meter hoge, kegelvormige kalksteenmassa die aan de noordkant van de vallei oprijst, de berg Harşena genoemd. De grotten zijn uitgehouwen in deze kalksteenrotsen, die als een rechte muur omhoog rijzen. De structuren dateren uit de periode van de koningen van Pontus, die Amasya vanaf het begin van de 3e eeuw voor Christus tot hoofdstad maakten. Bronnen geven verschillende, maar vergelijkbare datums voor het begin van de hoofdstad: 302 en 301 voor Christus. De stichter van het Koninkrijk Pontus was Mithridates I Ktistes; de grotten worden toegeschreven aan vijf koningen, waaronder Mithridates en Pharnakes I.

De grafkamers zijn gescheiden door galerijen die in de hoofdrots zijn uitgehouwen, in de vorm van een U. Hierdoor lijkt elke kamer een los blok te zijn, losgebroken van de omliggende gangen en de hoofdrots. De kamers, met hun gewelfde plafonds, en de gangen die ze omringen, creëren een unieke architectuur met hun ronde gewelfvormige geometrie. Het directoraat merkt op dat de Griekse invloed, die kenmerkend was voor de architectuur, volledig verdwenen is in grafnummer 5, en dat er een nieuwe, lokale stijl is ontstaan. Grafnummer 5 wordt toegeschreven aan Pharnakes I en heeft een afmeting van 15x8x6 meter. Volgens dezelfde bron is dit de laatste rotsgraf uit de periode van het Koninkrijk Pontus. Een tweede koninklijke begraafplaats van de dynastie is tot nu toe niet gevonden, en deze traditie is ook niet voortgezet in Sinope (Sinop), de tweede hoofdstad.

Over het aantal rotsgraven langs de vallei van de Yeşilırmak geven bronnen verschillende cijfers. Er wordt gesproken van meer dan twintig graven, waarvan slechts een klein aantal bewaard is gebleven. De graven, samen met het kasteel van Amasya, zijn in 2015 opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Het directoraat vermeldt ook dat er op dezelfde helling resten zijn van Hellenistische muren en monumentale reservoirs uit de 1e eeuw voor Christus, die deel uitmaken van hetzelfde complex.

Let op de helling op de smalle openingen, de in de rots uitgehakte oppervlakken en de verhoudingen in de gevels. Gebruik de grootte van een mens als referentie om de schaal te begrijpen. Omdat de helling naar het zuiden gericht is, versterkt het licht in de ochtend en middag de

De Koninklijke Grafgrotten, gelegen aan de zuidelijke helling van de Harşena-berg, ten noorden van Amasya, zijn monumentale grafkamers die zijn uitgehouwen in kalksteenrotsen. Ze werden gebouwd tijdens de hellenistische periode, toen het koninkrijk Pontus Amaseia als hoofdstad gebruikte. Bronnen zijn het niet eens over het exacte jaar van de stichting van de hoofdstad, maar het is zeker dat Amaseia vanaf het begin van de 3e eeuw voor Christus het centrum van het koninkrijk was. Volgens het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea werd het koninkrijk gesticht door Mithridates I, een Perzische satraap, in Amaseia. De grafmonumenten worden toegeschreven aan de eerste vijf koningen, van Mithridates I Ktistes tot Pharnakes I. Een pagina gewijd aan het gouvernement vermeldt dat de oude schrijver Strabo stelde dat deze grafmonumenten toebehoorden aan de koningen. Aangezien de verdedigings- en bewoningsgeschiedenis van het fort op een aparte pagina wordt beschreven, richten we ons hier op de architectuur van de grafmonumenten en de dynastie. De grafkamers zijn gescheiden door U-vormige galerijen die in de hoofdrots zijn uitgehouwen. Hierdoor lijkt elke kamer een losstaand blok steen te zijn, omgeven door gangen waar men langs kan lopen. De bovenkanten zijn gewelfd, en de plafonds zijn versierd met ronde gewelfbogen. Volgens het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea variëren de hoogtes van 8 tot 15 meter. Grafmonument nummer 5 wordt toegeschreven aan Pharnakes I en heeft afmetingen van 15 x 8 x 6 meter. Volgens dezelfde bron is de Griekse invloed op de architectuur in Amaseia minder uitgesproken dan in andere regio's van Anatolië. Deze invloed verdwijnt volledig in grafmonument nummer 5, waardoor een nieuwe, kenmerkende stijl ontstaat. Dezelfde pagina vermeldt dat de traditie van de rotstombes in Amaseia met dit monument eindigde, en dat deze traditie niet werd voortgezet in Sinope, de tweede hoofdstad. Tot op heden is er geen tweede koninklijke grafsite ontdekt. Volgens het Cultureel Portaal zijn er ongeveer 21 rotstombes van verschillende groottes langs de Yeşilırmak-vallei. Het gouvernement meldt dat er ongeveer 25 rotstombes in de vallei zijn. Gezien het verschil tussen deze twee cijfers, is het het veiligst om te stellen dat er meer dan twintig rotstombes zijn. Slechts een klein aantal van deze is bewaard gebleven. Op de pagina van het gouvernement wordt ook vermeld dat er in de omgeving van het "Paleis van de Meisjes" twee bijzondere Ottomaanse badhuizen uit de 15e eeuw zijn. In het gebied bevinden zich ook monumentale reservoirs uit de 1e eeuw voor Christus en hellenistische muren. De Harşena-berg en de Koninklijke Grafgrotten van Pontus zijn in 2015 opgenomen in de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. Het directoraat-generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea benadrukt dat de Harşena-berg samen met de Yeşilırmak-vallei een samenhang Het aanraken of beklimmen van de rotswanden is zowel vanuit veiligheidsoogpunt als ter bescherming van het gebied ongeschikt. Controleer voorafgaand aan uw bezoek de toegankelijkheid van het gebied en de regels voor toegang via de website van de lokale cultuur- en toerismeafdeling. Omdat de helling de hele dag in de zon ligt, is het licht 's ochtends vroeg en laat in de middag zachter, wat gunstiger is voor het maken van foto's. Beneden aan de kust liggen de historische huizen van Yalıboyu; vanaf de top kunt u de daken van de huizen en de bocht van de rivier tegelijkertijd zien. Een groothoeklens is handig om de hele helling in beeld te brengen, in plaats van slechts één graf. Beschouw de graven in combinatie met het fort; het fort is een verdedigings- en woonstructuur, terwijl dit gebied een monumentaal architectonisch complex is van de dynastie. Om drukte te vermijden, kom vroeg in de ochtend en geef voorrang aan mensen die u op de smalle trappen tegenkomen.
3
Amasya Yalıboyu Evleri

Huizen aan de kust van Amasya.

~45 min hier
Bahçeleriçi, Büyük Ağa Cd. No:1, 05200 Amasya Merkez/Amasya

De derde halte zijn de huizen aan de noordelijke oever van de Yeşilırmak, de zogenaamde "Yalıboyu Evleri". Dit gedeelte van de wandeling loopt langs de rivier. Het "Kültür Portalı" gebied bevindt zich in Bahçeleriçi, aan de Büyük Ağa Caddesi, en wordt beschouwd als een onderdeel van het stadscentrum aan de rivieroever. Zodra u de trap afdaalt, kunt u stoppen aan de rivieroever en de huizen eerst van veraf bekijken. De huizen staan op de historische stadsmuur, wat een kenmerk is dat direct opvalt en uniek is voor Amasya. De constructiemethode is een combinatie van "hımış" en "Bağdad" technieken, wat betekent dat er muren zijn gemaakt van houten latten met daartussen leem. De website van het gouverneurschap vermeldt dat de meeste huizen uit de 19e eeuw stammen en dat ze sinds 5 mei 1992 beschermd zijn.

De daken zijn van het type "kırma" (hellend) of "beşik" (zadelvormig) en zijn bedekt met geglazuurde dakpannen. De huizen staan dicht op elkaar en zijn één of twee verdiepingen hoog, met een kelder. In sommige huizen bevindt zich op de eerste verdieping, en in andere op de tweede verdieping, een soort balkon, genaamd "şahniş". De tweede verdiepingen zijn uitgebouwd en hebben balkons; dit zorgt voor symmetrie in het ontwerp en vergroot de leefruimte. Bij de huizen die op de stadsmuur staan, worden deze uitbouwsels ondersteund door houten consoles, dus het is een goede oefening om naar deze houten ondersteuningen te kijken. Dankzij deze uitbouwsels zijn de bovenste verdiepingen lichter en hebben ze meer ramen.

De ramen zijn meestal van het type "giyotin" (schuiframen) en zijn gegroepeerd in sets van drie. Voor de ramen bevinden zich houten roosters die voorkomen dat mensen van buitenaf naar binnen kunnen kijken. De meeste huizen hebben een binnenplaats en een tuin; in de binnenplaats bevinden zich vaak een waterput en een open haard. Het dagelijks leven vindt plaats in de kamers rond de woonkamer. In de kamers bevinden zich meestal een open haard, een kast voor zoetigheden, een kledingkast, planken en een bank. In de meeste huizen is geen aparte badkamer; in sommige kamers zijn grote kledingkasten ingericht als badkamer.

Dit is een levendige woonwijk. Het is niet altijd mogelijk om de huizen van binnen te bekijken, dus het is belangrijk om ze van buitenaf te observeren en respect te tonen voor de privacy van de bewoners bij het maken van foto's. Raak de houten roosters en gevels niet aan. Op rustige ochtenden kan het wateroppervlak de reflectie van de huizen weergeven, wat een goede gelegenheid biedt voor het maken van foto's. De helling van de Koninklijke Grafroton ligt direct achter de huizen; u kunt proberen om beide in één foto te laten zien door een hoek te zoeken aan de overkant van de rivier. Het directoraat-generaal voor cultureel erfgoed en musea beschouwt de huizen als onderdeel van het geheel dat wordt gevormd door de riv

De huizen langs de kust van Amasya, bekend als de "Yalıboyu Evleri", zijn traditionele woningen die zich bevinden aan de noordelijke oever van de rivier Yeşilırmak, bovenop de historische stadsmuren. Het is geen enkel gebouw, maar een aaneenschakeling van woningen die zich langs de kustlijn uitstrekken en een van de meest herkenbare beelden van Amasya vormen. Volgens de provinciegouverneur dateren de huizen voornamelijk uit de 19e eeuw. De huizen zijn beschermd en geregistreerd via besluit nummer 2364 van de Ankara Cultuur- en Natuurgoedbeschermingsraad, gedateerd 5 mei 1992. De Directie voor Cultureel Erfgoed en Musea beschouwt de Yalıboyu Evleri als onderdeel van het gebied dat ook de Harşena Berg en de Koninklijke Rotstekeningen omvat. De constructiemethode is een combinatie van "himış" (een soort houten frame) en "bağdad" (met leemvulling). De daken zijn schuin of zadeldakvormig en bedekt met geglazuurde dakpannen. De huizen zijn gebouwd in een aaneengesloten stijl, met een kelder en één of twee verdiepingen. In sommige huizen bevindt zich op de eerste verdieping, en in andere op de tweede verdieping, een balkon, bekend als een "şahniş". De tweede verdiepingen steken uit en hebben balkons. Dankzij deze uitbouw ontstaat er symmetrie in de plattegrond van het huis en wordt de binnenruimte vergroot. De provinciegouverneur merkt op dat dit vooral duidelijk zichtbaar is bij de huizen die direct op de stadsmuren staan, en dat de uitbouwen worden ondersteund door consoles. De uitbouwen op de bovenste verdiepingen maken meer ramen mogelijk; de ramen zijn van het schuiftype en zijn gegroepeerd in drietallen. De houten hekwerken voor de ramen voorkomen dat men van buitenaf naar binnen kan kijken. De meeste huizen hebben een binnenplaats en een tuin; de waterput en de open haard zijn de meest opvallende elementen op de binnenplaats. Bij de woningen met een "haremlik selamlık" (gescheiden leefruimtes voor mannen en vrouwen) bevindt zich de tuin in het midden, waardoor het huis een gesloten uitstraling heeft. In sommige huizen wordt deze geslotenheid versterkt door een hoge tuinmuur. Het dagelijks leven vindt plaats in kamers die zich rondom een salon of een "hayat" bevinden. De kamers bevatten meestal functionele elementen zoals een open haard, een drankdispenser, een kast, planken en een bank. Behalve in een paar gevallen is er geen aparte wasruimte; in sommige kamers zijn grote kasten aangepast voor dit doel. Het huidige gebruik van de huizen varieert per gebouw; het is niet in elk huis mogelijk om naar binnen te gaan, dus ga niet zonder toestemming een privé-eigendom betreden. In officiële documenten wordt het adres vermeld als Büyük Ağa Caddesi. Het beste uitzichtpunt is de overkant van de rivier; alleen vanaf daar is de opeenvolging van de huizen op de stadsmuren volledig te zien. Vanaf de overkant kunt u ook het kasteel en de grafkamers in de rotsen in De combinatie van de rotsgraven en de huizen toont de Hellenistische en Ottomaanse lagen van de stad naast elkaar. Om de twee lagen te onderscheiden, let op het gebruik van hout en leem in de huizen, en op de stenen details in de rotsgraven. Vergeet niet dat de huizen beschermd zijn; raak de gevels niet aan en vermijd gedrag dat de gebouwen aan de kust kan beschadigen. Controleer voor uw bezoek de meest recente aankondigingen van de provinciale directie voor Cultuur en Toerisme van Amasya.
4
Amasya Darüşşifası (Sabuncuoğlu Tıp ve Cerrahi Tarihi Müzesi)

Het Amasya Darüşşifası (Museum voor de Geschiedenis van de Geneeskunde en Chirurgie van Sabuncuoğlu).

~45 min hier
Pirinççi, Atatürk Cd. No:15, 05200 Merkez Amasya

De laatste bestemming is het Amasya Darüşşifası, tegenwoordig bekend als het Museum voor Medische en Chirurgische Geschiedenis van Sabuncuoğlu. Volgens de TDV Islam Encyclopedie is het gebouw gebouwd langs een straat die parallel loopt aan de Yeşilırmak, en is het gebouwd volgens een medrese-ontwerp. Een Arabische inscriptie boven de hoofdingang geeft aan dat het gebouw is gebouwd in 1308-1309. Volgens de inscriptie zijn de opdrachtgevers Anber b. Abdullah, een slaaf van de vrouw van de Ilkhanid-heerser Olcaytu Khan, en Ahmed Bey, een emir van Anatolië. Er is geen informatie bekend over de architect. Het stichtingsdocument is niet bewaard gebleven, maar het is bekend dat het in 1312 is opgesteld.

Het gebouw heeft een oppervlakte van 33,60 x 25,60 meter en is georiënteerd van oost naar west. Het ontwerp bestaat uit een rechthoekige binnenplaats met twee rijen galerijen en een hoofdingang. De hoofdingang is van binnen 7,10 x 5,70 meter en heeft een puntboog die uitkomt op de binnenplaats. Kijk eerst naar de westelijke gevel, die aan de straat grenst. Deze gevel is gebouwd van regelmatig gezaagd steen. De portaal is een derde hoger dan de gevel en steekt uit. Aan beide zijden van het portaal bevinden zich grote ramen, en in de hoeken staan cilindrische torens. De hoofdingang heeft een gebogen boog, is aan beide zijden geprofileerd, en de ingang is verbonden met de gevel door een nis van 2 meter diep.

Volgens de provinciecultuur- en toerismeafdeling is de westelijke gevel van groot artistiek belang. Op dezelfde pagina staat dat er een reliëf van een knielende figuur in de bovenkant van de deur zit. De kapitelen van de kolommen die de galerijen dragen in de binnenplaats zijn divers, met motieven van zeesterren, muqarnas en profielen. De lange zalen achter de galerijen zijn 4,65 x 14,10 meter en zijn overdekt met een tongewelf. Bakstenen puntbogen ondersteunen deze tongewelven. In de buitenmuren is een onregelmatig stenen metselwerk te zien, terwijl in de bogen die de openingen afdichten baksteen wordt gebruikt; let op het verschil in materialen.

Zoals vermeld in de inscriptie, heeft het gebouw in het algemeen als ziekenhuis gefungeerd. Volgens het artikel in de TDV Encyclopedie wordt het gebouw als "bimarhane" (ziekenhuis) beschouwd, wat voortkomt uit de gedachte dat er alleen patiënten met psychische aandoeningen werden behandeld. Uit het werk "Mücerrebname" van Sabuncuoğlu Şerefeddin, de auteur van "Cerrahiyye-i İlhaniyye", blijkt dat hij hier als arts en chirurg werkte. Volgens de provincieafdeling bevindt zich in het museum een "Sabuncuoğlu Zaal" waar medische en chirurgische instrumenten uit tien verschillende specialismen worden tentoongesteld; deze instrumenten zijn gemaakt op basis van tekeningen uit het werk. De "Sabuncuoğlu Kliniek",

Het Amasya Darüşşifası is een ziekenhuiscomplex, gebouwd volgens een madrasa-ontwerp, gelegen aan een straat die parallel loopt aan de Yeşilırmak. Volgens de TDV Islam Encyclopedie plaatst de Arabische inscriptie op de portaal de constructie in de periode 1308-1309. Volgens de inscriptie is het gebouwd door Anber b. Abdullah, een slaaf van İlduş Hatun, de vrouw van de Ilkhanid-heerser Olcaytu Khan, en door de Anatolische emir Ahmed Bey. Er is geen informatie bekend over de architect. Het is bekend dat de stichtingsakte, die niet bewaard is gebleven, in 1312 werd opgesteld. Het complex beslaat een oppervlakte van 33,60 x 25,60 meter en is georiënteerd met de lange zijde in oost-west richting. Het ontwerp bestaat uit een rechthoekige binnenplaats omringd door twee rijen galerijen en de ruimtes erachter. De entreegalerij en de hoofdgalerij tegenover elkaar vormen samen een complex met twee galerijen rond een binnenplaats. De hoofdgalerij is van binnen 7,10 x 5,70 meter, heeft een puntboog die uitkomt op de binnenplaats en is bedekt met een tongewelf. De hoekruimtes aan weerszijden van de galerij zijn 6,10 x 7,80 meter en zijn afgedekt met een kruisgewelf. De galerijen aan beide zijden van de binnenplaats zijn opgebouwd met puntbogen van gladde stenen en rusten op kolommen met verschillende vormen van muqarnas en profielkapitelen. De lange zalen achter de galerijen zijn 4,65 x 14,10 meter en zijn bedekt met een lange, kruisgewelfte die wordt ondersteund door bakstenen puntbogen. Deze zalen hebben ramen aan de buitenkant. De westelijke gevel kijkt uit op de straat en behoudt nog steeds zijn monumentale uitstraling; de gevel is opgebouwd van gladde stenen. De portaal is een derde hoger dan de gevel en steekt uit. Aan beide zijden van de portaal bevinden zich grote ramen, en de gevel wordt aan de zijkanten begrensd door cilindrische hoektorens. Deze symmetrische opzet verbindt de entreegevel met de traditie van de Anatolische Seljuk-architectuur. De ruimte achter de portaal is 4,10 x 6,50 meter; de opening met een gebogen boog is verbonden met de gevel door een nis van twee meter diep. De provincie Amasya, afdeling Cultuur en Toerisme, benadrukt dat de voorzijde artistiek waardevol is en noemt de geometrische bladornamenten en de muqarnas-kapitelen. Dezelfde bron schrijft dat er een reliëf van een knielende mens in de boogsteen van de deur is en beschrijft dit als een kenmerkend detail van het gebouw. Bij de ingang, kijk omhoog en bekijk dit reliëf. De oost-, west- en noordgevels zijn opgebouwd met willekeurige stenen en worden ondersteund door steunpilaren; daarom is de meest indrukwekkende gevel de westelijke gevel. Het artikel in de TDV In het museum bevindt zich de Sabuncuoğlu-zaal, waar medische instrumenten en chirurgische apparatuur uit verschillende specialismen worden tentoongesteld, evenals methoden van behandeling. De Sabuncuoğlu-kliniek is een aparte ruimte die chirurgische operaties en behandelingen in detail beschrijft. In de Zaal voor Muziektherapie kunt u gedetailleerde informatie vinden over de belangrijkste muziekinstrumenten die in die tijd werden gebruikt voor muziektherapie, evenals over de Turkse muziekstukken die werden toegepast in de behandeling. Het museum bevindt zich in het centrum van de stad, tegenover het gouverneurspaleis, en ligt op 50 meter van een parkeerplaats voor toeristenbussen. Volgens een artikel uit 1991 is het gebouw gerestaureerd, zijn er groene zones aangelegd rondom en is het open voor het publiek. Controleer de website van de lokale afdeling voor cultuur en toerisme voor de actuele openingstijden en het werkschema. Bekijk eerst de gevel van buitenaf, ga dan de binnenplaats op en vergelijk de kapitelen van de zuilen; de diversiteit van de kapitelen valt direct op.

Reacties

0/1000

Laden...

Routekaart

Route-informatie
StadAmasya Merkez, Amasya
TypeCultureel
Halte4
Datum6 november 2026
Radar TürkiyeAuteurRadar TürkiyeRoute starten