
Een dag in Bayburt: van de markt naar de vallei van de Çoruh.
Log in om te liken en te beoordelen
Bayburt, een stad gelegen aan een handelsroute die de Zwarte Zee verbond met de Golf van Basra, is eeuwenlang een doorgangspunt geweest voor karavanen, legers en handelaren. Deze route laat de sporen van die tijd zien, beginnend in de bazaar en leidend naar een dorpmuseum met uitzicht op de Çoruh-vallei. De eerste stop is de Ulu Camii (Grote Moskee). Volgens het Cultureel Portaal en het Inventaris van de Cultuur van Oost-Karadeniz, werd dit gebouw in de Seltsjoekse periode gebouwd als een caravanserai en later omgevormd tot een moskee. De route begint dus bij een stenen gebouw dat ooit dienst deed als onderkomen voor reizigers. De tweede stop is de Klokkentoren, die in de vroege jaren van de Republiek werd gebouwd en nog steeds een belangrijk punt is in het centrum van de stad. De derde stop is het Bayburt-kasteel. Dit kasteel, gelegen op een rotsachtige richel in het noorden van de stad, getuigt van een lange geschiedenis, van de Bagratiden tot de Ottomaanse periode. De twintig Arabische inscripties in de torens laten zien dat het kasteel tijdens de Turkse heerschappij meerdere keren is gerestaureerd. Het wordt ook wel Çinimaçin genoemd vanwege de tegels uit de Seltsjoekse periode; tijdens een restauratie die in 2017 begon, zijn deze tegels in hun oorspronkelijke vorm gereproduceerd. Het kasteel is ook de plek die wordt genoemd in de Bamsı Beyrek-verhalen uit de Dede Korkut-verhalen. De route is zorgvuldig samengesteld. Het begint in de levendige bazaar, gaat naar het plein met de klokkentoren om het stadscentrum te bekijken, en eindigt op de kasteelheuvel, waar u een uitzicht op de stad heeft. De eerste drie stops zijn gemakkelijk te voet te bereiken in het stadscentrum. De laatste stop, het Baksı Museum, verandert de sfeer van de route. Het museum bevindt zich in het dorp Bayraktar, op een heuvel met uitzicht op de Çoruh-vallei, en brengt moderne kunst samen met traditioneel handwerk. U kunt er alleen met de auto komen. Hier zijn enkele praktische tips: Controleer de openingstijden en prijzen van het museum op de officiële website. Informeer bij de provinciecultuur- en toerismeafdeling naar de bezoekvoorwaarden voor het kasteel. Respecteer de gebedstijden in de Ulu Camii, wees stil en kleed u gepast. De heuvel waarop het kasteel staat kan open en winderig zijn; draag comfortabele schoenen met een antislipzool en een lichte windjack. Als u de dag vroeg in de ochtend in de bazaar begint, kunt u het kasteel voor de lunch bezoeken en 's middags ontspannen naar het Baksı Museum reizen. Om bij het Baksı Museum te komen, moet u ongeveer 45 kilometer rijden vanaf het stadscentrum. Volgens de website van het gouverneurschap van Bayburt is het museum ontstaan uit het persoonlijke initiatief van Prof. Dr. Hüsamettin Koçan in 2000. Het hoofdgebouw werd in 2010 voltooid en op dezelfde dag geopend. In 2 Bronnen:
- Cultuurportaal, Bayburt Ulu Camii (Grote Moskee), https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bayburt/gezilecekyer/bayburt-ulu-camii
- Cultuurportaal, Bayburt Klokkentoren, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bayburt/gezilecekyer/saat-kulesi745121
- Cultuurportaal, Bayburt Kasteel, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bayburt/gezilecekyer/bayburt-kalesi
- Provinciale Directie Cultuur en Toerisme van Bayburt, Het Bayburt Kasteel krijgt weer tegels, https://bayburt.ktb.gov.tr/TR-273123/bayburt-kalesi-cinilerine-kavusuyor.html
- Inventaris van de Cultuur van Oost-Karadeniz, Ulu Camii (Grote Moskee), https://karadeniz.gov.tr/ulu-camii/
- Inventaris van de Cultuur van Oost-Karadeniz, Klokkentoren, https://karadeniz.gov.tr/saat-kulesi/
- Inventaris van de Cultuur van Oost-Karadeniz, Baksı Museum, https://karadeniz.gov.tr/baksi-muzesi/
- Provinciegouvernement van Bayburt, Baksı Museum, https://www.bayburt.gov.tr/baksi-muzesi
Routestops

Bayburt Grote Moskee.
Begin uw route in het hart van de stad, bij de Ulu Camii moskee. Het gebouw bevindt zich in de wijk Camikebir, aan de Zahire Hal Caddesi. Volgens het Cultureel Portaal en het Cultureel Inventaris van Oost-Karadeniz, werd dit gebouw in de Seltsjoekse periode gebouwd als een caravanserai en later omgevormd tot een moskee. Het is daarom een goed beginpunt om het gebouw niet alleen als een moskee, maar als een groot stenen gebouw te beschouwen dat ooit een functie had in de stad. Van buitenaf valt het rechthoekige ontwerp en de gevel van natuursteen op. Volgens het inventaris is het gebouw gebouwd met een massieve constructiemethode. Richt uw aandacht eerst naar de minaret in de noordoostelijke hoek. De minaret is van het klassieke Seltsjoekse type, met bakstenen en heeft één balkon. De tegels die zich ooit in de nissen van de achthoekige tamboer bevonden, zijn tegenwoordig grotendeels beschadigd. De plantmotieven op de tegels in de rand onder het balkon zijn nog steeds zichtbaar. Het licht van de ochtend of namiddag accentueert de kleuren van de baksteen en de tegels. Let op het verkeer tijdens het fotograferen in de smalle straatjes. De recente toevoeging aan de oostelijke kant, waar de gelovigen zich verzamelen, is later aangebouwd en is onlangs afgesloten met glas. Hier bevinden zich twee ingangen en een inscriptie in een hoge, spitsboogvormige nis. De datum op de inscriptie wordt, volgens bronnen, beschouwd als een datum van een restauratie, en mag niet worden gelezen als het oorspronkelijke bouwjaar van het gebouw. Het gebouw is een vaak gerestaureerd gebouw, waarvan wordt aangenomen dat het dateert uit de periode van II. Gıyaseddin Mesud (1282-1298). Volgens het rapport van de provincie is het gebouw in de tweede helft van de 20e eeuw herbouwd, waarbij het oorspronkelijke ontwerp is behouden. De minaret, de twee poorten en een deel van de versierde trompen voor de nis zijn originele onderdelen. Het is daarom een interessante observatie om te proberen het originele en het recent toegevoegde te onderscheiden. Bij het betreden van het gebouw, respecteer de gebruikelijke etiquette: toon respect voor de gebedstijden, wees stil en draag kleding die uw schouders en knieën bedekt. Maak geen foto's van mensen zonder toestemming. De hoofdingang naar de gebedsruimte bevindt zich aan de oostkant en bestaat uit twee eenvoudige houten deuren met stenen omlijstingen. Het interieur bestaat uit drie delen, die van elkaar gescheiden zijn door massieve stenen zuilen. De zuilen zijn verbonden door boogvormige openingen. Boven het middelste deel bevindt zich een koepel, die rust op een achthoekige basis met versierde hoeken. Een trap met twee treden, aan de oostkant van de galerij voor de vrouwen, leidt naar de galerij, die wordt ondersteund door houten pilaren. De nis is gemaakt van gladde stenen en is vrij eenvoudig; de houten preekstoel is ook eenvoudig versierd.

De Klokkentoren van Bayburt.
De Klokkentoren staat in de wijk Şeyhhayran, aan de Unutulmaz Caddesi, in het centrum van de stad. Volgens het "Oost-Zwarte Zee Cultureel Inventaris" vervult de toren nog steeds een belangrijke rol als herkenningspunt voor Bayburt. Ga naar de rand van het plein en bekijk eerst de algemene proporties van de toren. De toren is gebouwd van natuursteen met een metselwerkconstructie. Hij staat op een cirkelvormige basis. Het inventaris vermeldt dat er een overgang is van de basis naar de toren. Aan de bovenkant van de toren bevindt zich een balkon, en daar bovenop het klokgedeelte. Het klokgedeelte heeft vier boogvormige openingen en vier klokken. Omdat de klokken in alle richtingen wijzen, kunt u de toren zien vanaf elke straat die op het plein uitkomt. Dit is ook handig om uw richting in de stad te bepalen. De hoogte van de toren vanaf de grond is 21 meter. De bouw begon op 30 oktober 1923 en de toren werd voltooid op 29 oktober 1924. Volgens het "Cultureel Portaal" werden de klokken voor het eerst in bedrijf gesteld op 29 oktober 1924. Dezelfde bron meldt dat de toren is gebaseerd op klokkentorens die Bayburt-burgers in verschillende regio's zagen tijdens de Nationale Beweging. Dit is een goed uitgangspunt om na te denken over het leven in de stad tijdens de eerste jaren van de Republiek terwijl u naar de toren kijkt. Dezelfde pagina vermeldt dat de toren qua architectuur lijkt op de klokkentoren van Çorum. Verschillende bronnen gebruiken verschillende beschrijvingen van de vorm van de toren; het portaal noemt het achthoekig, terwijl het inventaris het beschrijft als cilindrisch. Het is gemakkelijk en leuk om dit zelf te vergelijken. U kunt de toren vinden in de officiële registers onder het inventarisnummer TR.ANT.69.097.048. In de namiddag, wanneer het licht schuin valt, worden de stenen oppervlakken duidelijker zichtbaar. Maak een foto van een beetje afstand, zodat de boogvormige openingen en de klokken in beeld komen. Als u een geschikte plek vindt, neem dan even de tijd om het dagelijkse leven op het plein te observeren. Dit korte verblijf is bedoeld om even te pauzeren, omdat het belangrijkste deel van de wandeling naar het kasteel leidt. Als u naar het noorden kijkt, ziet u een rotsachtige richel die boven de stad uittorent. Omdat het kasteel op een verhoging ligt, let op uw water en uw schoenen. Ga vervolgens richting het kasteel, naar de richel in het noorden van de stad.
Bron: Cultureel Portaal, Oost-Zwarte Zee Cultureel Inventaris.

Bayburt Kasteel.
Het fort van Bayburt, gelegen in het noorden van de stad, staat op steile rotsen en het adres op de officiële website is Halfikale Mahallesi. Controleer vooraf bij de provinciale dienst voor cultuur en toerisme of het fort open is en welke delen bezocht kunnen worden. Het is niet bekend wie het fort precies heeft gebouwd. Er wordt gesproken over het bestaan ervan tijdens de periode van de Bagratiden (885-1044). Het fort heeft onder Romeinse, Armeense, Byzantijnse, Arabische en Komnenos heerschappij gestaan. Het fort lag aan een handelsroute die de Zwarte Zee verbond met de Golf van Basra, wat het een strategisch belang gaf. Let bij het naderen van de muren op de poorten en de torens die uitkijken op de stad. De twintig Arabische inscripties die zich op de torens bevinden, wijzen erop dat het fort tijdens de Ottomaanse periode meerdere keren is gerestaureerd. Zeventien van deze inscripties dateren uit de tijd van Tuğrul Şah, de zoon van II. Kılıçarslan en heerser van Erzurum. De inscripties suggereren dat het fort bijna volledig is herbouwd ter bescherming tegen aanvallen vanuit het Trabzonse Rijk. Onder de heerschappij van de Akkoyunlu's kwam het fort in 1514 in Ottomaanse handen. Er is een inscriptie uit de tijd van Sultan Süleyman, terwijl de andere twee inscripties onleesbaar zijn. Tijdens de Russisch-Turkse oorlog van 1828-1829 werd het fort zwaar beschadigd. In 1647 bezocht Evliya Çelebi Bayburt en schreef dat er een wijk met 300 huizen binnen het fort lag. Door je voor te stellen hoe deze wijk eruit zag terwijl je door de muren loopt, kun je een beter beeld krijgen van het gebied, dat tegenwoordig relatief eenvoudig lijkt. Tijdens de periode van de Seltsjoeken van Anatolië werd het fort ook wel bekend als Çinimaçin Kalesi, vanwege de tegels die er werden aangebracht. De tegels zijn in de loop der tijd verdwenen; in 2017 zijn restauratie- en opgravingen begonnen, waarbij tegels in verschillende kleuren en maten zijn gereproduceerd en op hun oorspronkelijke plaats zijn geplaatst. Volgens de provinciale dienst voor cultuur en toerisme zijn de reproducties gebaseerd op een fragment van 10 vierkante centimeter van het oppervlak van de muur, op tegels en op keramiekfragmenten die tijdens de opgraving zijn gevonden. Voor de productie is gekozen voor İznik. Neem voor de actuele status van de werkzaamheden contact op met de provinciale dienst voor cultuur en toerisme. Let bij het bekijken van de tegels op de verschillen in kleur, patroon en grootte; het is interessant om de nieuwe reproducties te onderscheiden van de originele oppervlakken. Volgens het Cultureel Portaal is het fort van Bayburt het fort waar Bamsı Beyrek vertrok in het verhaal van Bamsı Beyrek uit de Dede Korkut-verhalen. We bespreken deze literaire link in een apart blogartikel. Vanuit een hoger gelegen punt heb je mogelijk de kans om in één oogopslag de markt, de toren en de indeling van de stad te zien. De wind kan

Baksı Museum.
Het Baksı Museum bevindt zich in het dorp Bayraktar, op een heuvel met uitzicht op de Çoruh-vallei. Volgens de provincie Bayburt presenteert het museum moderne kunst en traditionele ambachten onder één dak. Controleer de openingstijden en prijzen op de officiële website van het museum. Bij aankomst, verlaat eerst het gebouw en bekijk de omgeving. De Oost-Zwarte Zee Cultuurinventaris beschrijft het gebouw als een interessant voorbeeld van moderne architectuur, perfect in harmonie met de omgeving, en een iconisch element van de regio. Het museum beslaat een oppervlakte van ongeveer 40 hectare. Volgens de informatie van de provincie omvat het terrein tentoonstellingszalen, een depotmuseum, ateliers, een conferentiezaal en een bibliotheek. Begin uw bezoek met de hoofdtentoonstellingszalen. Let bij het bekijken van de moderne kunstwerken op hoe de traditionele ambachten op dezelfde manier worden gepresenteerd. Het verhaal achter de oprichting van het museum is net zo belangrijk als de kunst zelf; het is ook een sociaal project. Het idee ontstond in 2000 bij de kunstenaar en academicus Prof. Dr. Hüsamettin Koçan, geboren in Bayburt. Om dit idee te realiseren, werd in 2005 een culturele stichting opgericht. Het hoofdgebouw van het museum werd in 2010 voltooid en op dezelfde dag geopend. In 2012 opende het Depotmuseum, de tweede tentoonstellingsruimte, haar deuren voor kunstliefhebbers. Bezoek zeker het Depotmuseum; zoals de naam al doet vermoeden, biedt het een intensievere tentoonstellingsopstelling. Let op de ateliers en productie-eenheden, omdat het museum deze heeft opgericht als onderdeel van zijn economische doelstellingen. Volgens officiële bronnen voert het museum onderzoek uit om de traditionele cultuur te behouden en door te geven aan toekomstige generaties. Het voert met name projecten uit om de werkgelegenheid van vrouwen te bevorderen. Dezelfde bronnen vermelden ook dat getalenteerde kinderen in de regio worden geïdentificeerd en met beurzen worden ondersteund. Vergeet niet dat het museum wordt beschouwd als een poging om oplossingen te vinden voor de problemen die voortkomen uit emigratie en het verdwijnen van tradities. Verken ook het dorp. Volgens de informatie van de provincie is er een plan om het dorp te herontwerpen als een voorbeeld van een traditioneel dorp, in overeenstemming met de aanbevelingen van experts. Bekijk de vallei vanaf de terrassen en wandelpaden; het beste zicht is vaak 's middags. Vraag de medewerkers naar de regels voor het maken van foto's in de tentoonstellingszalen. Zoek een rustige plek in of rond het museum om te ontspannen en uw bezoek te overdenken. Omdat u met de auto reist, plan uw vertrektijd op basis van het daglicht.
Bron: Provincie Bayburt, Oost-Zwarte Zee Cultuurinventaris.
Reacties
Laden...
