De zuidelijke kust van de baai, van Narlıdere tot Barbaros.

Begin uw wandeling bij het westelijkste station van de M1 metro, Narlıdere Kaymakamlık. De metro bereikte dit station in maart 2024, en er zijn vier stations in de gemeentegrenzen. Dit betekent dat Narlıdere nu een kustplaats is die rechtstreeks bereikbaar is vanuit Konak. Terwijl u van het station naar Sahilevleri loopt, ziet u hoe het landschap van de gemeente afdaalt naar de baai. Het centrum van de gemeente ligt behoorlijk hoog boven de zee, terwijl de kust een vlakke strook is. Wanneer u de kust bereikt, bevindt u zich op een voetpad dat in twee fases is aangelegd als onderdeel van het İzmir-kustontwerpproject en dat, volgens bronnen, meer dan tweeënhalf kilometer lang is. Begin uw wandeling aan de oostkant en loop naar het westen, zodat de ochtendzon achter u blijft. Langs het pad staan banken van natuursteen en beton. Als u geen haast heeft, kunt u op een van deze banken zitten en het uitzicht op Karşıyaka en Çiğli aan de overkant van de baai bewonderen. Er zijn vier vissteigerplaatsen gebouwd voor mensen die de zee van dichtbij willen bekijken. In de ochtend ziet u hier vaak vissers. Ook bevindt zich op deze kust een terras met een houten uitstraling, vergelijkbaar met dat in Bostanlı. Omdat het 's ochtends vaak leeg is, is het een goede plek om foto's te maken. Let op de plantenkeuze, want de beplanting is bestand tegen de zoute zeelucht en de wind. Naast altijdgroene bomen zoals ceders, acacia's, meidoorn en laurier, zijn er kleurrijke struiken zoals lavendel, violen, bougainvillea en gaura gebruikt. Het Baku Park bevindt zich ook in dit kustgebied en biedt moderne speelgroepen voor gezinnen met kinderen. Er zijn ook werken van de İzmir Sculpting Workshop langs de kust geplaatst; het zoeken naar deze werken voegt een extra doel toe aan uw wandeling. Voor fietsers is er een kilometerlang fietspad en een BİSİM-station langs de kust. In de gemeente zijn in totaal vier BİSİM-stations. U kunt een fiets huren voor een korte tocht en de route helemaal naar het einde en terug fietsen. In Limanreis, aan de westkant van de gemeente, is een openbaar strand met een blauwe vlag gepland, omdat de analyses van het zeewater positief zijn. Als u van plan bent om te zwemmen, controleer dan vooraf de actuele situatie van het strand. Terwijl u wandelt, kunt u ook nadenken over de geschiedenis van de gemeente. Volgens bronnen gaven de Romeinen dit gebied de naam Akhilleion, wat in de Luwische taal "waterdoorgang" betekent, en de smalste plek van de baai bevond zich tegenover deze kust. Het Sancakburnu-kasteel, dat in 1666 werd gebouwd op bevel van Köprülü Mehmed Paşa, controleerde deze smalle doorgang. Het kasteel bevindt zich tegenwoordig in de buurt van Balçova, in een militair gebied. Het wordt gezegd dat de naam van de gemeente afkomstig is van de granaatbomen rond de Ali Onbaşı-beek, en Narlıdere staat nog steeds bekend om zijn citrus Na een uur wandelen, neem een ESHOT-bus die langs de kustweg naar het westen rijdt om naar Güzelbahçe te gaan. Als u verder wilt reizen met de boot, vergeet dan niet dat er IZDENIZ-veerboten vertrekken vanaf de pier van Güzelbahçe. Bron: TGRT Haber, het kustproject van Narlıdere; Wikipedia, Narlıdere.

Begin uw route in Yalı Mahallesi, bij de pier; als u met de veerboot bent aangekomen, bent u daar al. Yalı is de drukste wijk van het district en dit deel van de kust is het centrum van het dagelijks leven in Güzelbahçe, met de vissershaven, de vismarkt en de vernieuwde boulevard. De economie van het district is gebaseerd op visserij en landbouw, dus het is een uniek moment om 's ochtends of in de vroege middag de aankomst van de boten in de haven te zien. Rondom de haven bevindt zich de vismarkt; een goede plek om rond te kijken en te ontdekken welke vissoorten er in welk seizoen worden aangeboden.

Loop vervolgens langs de boulevard die van de haven naar de nachtmarkt loopt. Dit traject van ongeveer een kilometer is vernieuwd in twee fasen en wordt gebruikt als een soort promenade met palmbomen, straatmeubilair, parken en een strand. Langs de weg staan bankjes, waar u kunt zitten en uitkijken over de baai, richting Urla. Er zijn ook kleine parken langs de weg, die u kunt gebruiken als rustplaats, vooral als u met kinderen reist.

In de zomer wordt er elke avond een nachtmarkt gehouden in Yalı Mahallesi; als u uw route in de zomer in omgekeerde richting volgt, is het een goed idee om dit onderdeel van de route voor 's avonds te bewaren. Verder naar het westen, in de wijk Siteler Mahallesi, bevindt zich een openbaar strand dat wordt beheerd door de gemeente. Ook langs de kust van Maltepe kunt u zwemmen. In het district zijn acht stranden, waarvan er één de blauwe vlag heeft. Controleer de actuele status van de stranden bij de gemeente, afhankelijk van het seizoen. De kustlijn van Güzelbahçe loopt van het oosten, in de buurt van Limanreis in Narlıdere, tot het westen, in de buurt van Çamlıçay in Urla. Tijdens deze wandeling ziet u dus slechts een klein deel van de kust van het district.

Het verhaal achter de naam van het district is ook relevant voor dit onderdeel van de route. De oudste naam van Güzelbahçe is Kilizman, en deze naam komt van de oude stad Klazomenai, waarvan de ruïnes te vinden zijn in Urla İskele. In 1936 werd het een bijdistrict van Urla, met de naam Kızılbahçe. In 1957 kreeg het de huidige naam, en in 1993 werd het een zelfstandig district. Er was een periode waarin het samengevoegd was met Narlıdere en de naam Narlıbahçe droeg. Daarom is de link tussen dit startpunt en dit punt niet alleen geografisch.

Voor foto's kunt u teruglopen naar de pier en foto's maken van de kust, waarbij u de lage gebouwen van de wijk en de hellingen op de achtergrond kunt vastleggen. In de middag is het licht fel; de beste tijd om de kleur van de zee vast te leggen is 's ochtends of in de late namiddag. Er zijn veel plaatsen om te zitten rond de pier en langs de boulevard, dus het is een logische plek om een lunchpauze te nemen. In de winter kunt u hier de wind voelen die over de baai waait; het voorjaar en de zomer zijn de beste seizoenen voor een wandeling langs de

De haven van Urla, gelegen aan de rand van de wijk İskele, ten noorden van het centrum van Urla, is een plek met een rijke geschiedenis. Bij aankomst in de haven, bekijk eerst de lage heuvel aan de oostkant van de haven, waar de weg er recht doorheen loopt. Dit is de Limantepe-heuvel. Deze heuvel wordt beschouwd als een van de oudste havens van de Egeïsche Zee, en er zijn sporen van bewoning gevonden die teruggaan tot de kalkolithische periode en tot het einde van de bronstijd. Het gebied werd in 1950 aan de wetenschappelijke wereld gepresenteerd door Ekrem Akurgal en wordt sinds 1992 onder leiding van Hayat Erkanal onderzocht. Naast de opgravingen aan land, worden er ook onderwateronderzoeken uitgevoerd door de Universiteit van Haifa, wat betekent dat een deel van deze haven zich vandaag de dag onder water ligt.

Het opgravingsterrein werkt volgens een eigen schema, dus probeer er niet in te komen. Bekijk de heuvel vanaf de weg en de kust. Bronnen vermelden dat de moderne weg naar de haven van Urla de heuvel van oost naar west doorkruist en dat de vakantiehuisjes aan de kust schade hebben toegebracht aan de heuvel. Met deze informatie in gedachten, is het niet moeilijk om je voor te stellen dat er onder de heuvel, die op het eerste gezicht een gewone wegberm lijkt, duizenden jaren oude muren en huizen liggen. De aanwezigheid van obsidiaan uit het eiland Melos in de kalkolithische lagen, wijst erop dat deze haven al in zeer vroege tijden verbindingen had met de Egeïsche eilanden.

Vervolgens, ga naar het noorden, naar de weg die naar het Karantina-eiland leidt. Het eiland ligt direct tegenover de wijk İskele en herbergt een deel van de ruïnes van de oude stad Klazomenai. De inwoners van Klazomenai vluchtten naar dit eiland uit angst voor de Perzen. Volgens bronnen werd het eiland voor het eerst met het vasteland verbonden tijdens het bewind van Alexander de Grote. De oude weg is in de loop der tijd verdwenen, en de huidige dijk is in 1955 aangelegd. De naam van het eiland komt van de quarantainefaciliteiten die de Fransen in 1865 bouwden. Deze faciliteiten werden tot het einde van de Eerste Wereldoorlog gebruikt om epidemieën te bestrijden. Het Karantina-eiland is een van de weinige overgebleven quarantaine-eilanden ter wereld.

De volgende fase in de geschiedenis van het eiland is ook interessant. In de jaren 1950 werd er een Instituut voor Zee en Zon gebouwd, en in de jaren 1960 een ziekenhuis voor bot- en gewrichtsaandoeningen. In 1986 werd het omgevormd tot het Staatsziekenhuis van Urla, en in 2014 verhuisde het ziekenhuis naar een nieuw gebouw buiten het eiland. Tegenwoordig is het eiland een beschermd gebied en wordt het in feite beheerd door het Ministerie van Volksgezondheid. Vraag van tevoren of het toegankelijk is, maar het is voldoende om het eiland vanaf de weg en

Wanneer u Barbaros bereikt, parkeer uw auto aan de ingang van het dorp en loop de straten in; dit dorp verkent u het beste te voet. Tot 2014 had het dorp de status van een gemeente, maar tegenwoordig is het een wijk van Urla. Volgens de bewoners is het een nederzetting van ongeveer zevenhonderd jaar oud. De oude naam was Sıradam; in een lijst van dorpen uit 1928 staat het vermeld als Barbaros, een dorp dat behoort tot de wijk Barbaros van het district Çeşme. In de volkstelling van 1940 had het dorp 507 inwoners, en in 1955 werd het beschouwd als een van de dorpen die onder Urla vielen.

Begin op het dorpsplein; dit plein is het ontmoetingspunt van het dorp, en de heuvels achter het plein leiden naar de landbouwgebieden. Ga vervolgens de straten in en zoek naar de "oyuklar". "Oyuk" betekent in de lokale taal "spook", en sinds 2016 worden er overal in het dorp kleurrijke spooks tentoongesteld. Het eerste jaar maakten de inwoners van het dorp ongeveer vierhonderd spooks in de ateliers; op dat moment had het dorp 416 inwoners, dus elke inwoner kreeg een spook. Omdat de spooks door de hitte en kou beschadigd raken, worden ze elk jaar vernieuwd, dus bij elk bezoek zult u andere gezichten zien.

De spooks hebben een doel: de aandacht vestigen op de landbouw. Het "Oyuk Festival" is gestart als een gezamenlijke inspanning om de landbouw in het dorp te stimuleren, het dorp te promoten, inkomsten te genereren voor de inwoners en migratie tegen te gaan. Aan het eerste festival namen zesduizend mensen deel, en het festival wordt elk jaar aan het einde van de zomer gehouden. De geschiedenis van het toerisme in het dorp gaat nog verder terug; van de tweede helft van de jaren zeventig tot 1998 verkochten de vrouwen van het dorp handwerk aan bezoekers die kwamen kijken naar volksdansvoorstellingen die één dag per week werden georganiseerd.

Op 17 oktober 2025 werd Barbaros opgenomen in de lijst van beste toeristische dorpen van de Wereldorganisatie voor Toerisme van de Verenigde Naties. Sindsdien is het aantal bezoekers, zowel nationaal als internationaal, toegenomen, dus de straten zijn in het weekend en tijdens festivals druk. De drukste seizoenen in het dorp zijn de lente en de herfst; als u een rustig bezoek wilt, kies dan een doordeweekse dag.

Tegenwoordig zijn er ambachtelijke ateliers in het dorp, en de meeste bedrijven worden gerund door vrouwen. Er worden ook evenementen georganiseerd, zoals een openluchtbioscoop, een vrouwenkoor en een ritmeworkshop, allemaal als een gezamenlijke inspanning. Omdat de agenda variabel is, is het raadzaam om voor uw bezoek de actuele aankondigingen te raadplegen. Het bijwonen van een van de ateliers is de beste manier om te zien hoe de spooks worden gemaakt of om de ambachten van het dorp van dichtbij te bekijken. In het dorp zijn ook plaatsen waar u lokale gerechten kunt eten; u kunt uw dag afsluiten met een lunch of diner hier.

Wanneer u foto