Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye
Van de medreses van Süleymaniye naar de straten van Vefa.
Cultureel

Van de medreses van Süleymaniye naar de straten van Vefa.

Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Wanneer men aan Süleymaniye denkt, valt het oog vaak op de koepel van de moskee; maar wat deze plek werkelijk bijzonder maakt, is de kleine stad die zich rondom de moskee heeft ontwikkeld.

Fatih, İstanbul
Cultureel
Radar Editör
24 september 2026

Over de reis

Bij de naam Süleymaniye denk je direct aan de koepel van de moskee; maar wat deze heuvel werkelijk bijzonder maakt, is de kleine stad die rondom de moskee is gebouwd. Volgens de TDV Islam Encyclopedie beslaat het complex een groot gebied met medresen (islamitische scholen), een onderwijsinstelling, mausolea en een netwerk van straatjes die ze met elkaar verbinden. Vanuit de verte valt de aanwezigheid van het complex niet direct op, vanwege de dominantie van de koepel. Deze tocht beschrijft niet zozeer de moskee zelf, maar eerder de omliggende medresen, de rijen winkels, het graf van de architect en de straatjes die zich naar het westen uitstrekken naar de wijk Vefa. Uiteindelijk kom je bij een winkel die sinds 1876 boza (een traditionele Turkse drank) verkoopt.

De makkelijkste manier om er te komen is met de metro. Stap uit bij het station Vezneciler-Universiteit van Istanbul op de lijn Yenikapı-Hacıosman en loop vervolgens achter het hoofdgebouw van de Universiteit van Istanbul naar Süleymaniye. Volgens de TDV is het complex gebouwd op een deel van het gebied dat vroeger de "Oude Paleizen" omvatte, dat zich uitstrekt van Beyazıt naar Vefa; tegenwoordig bevindt zich ook de universiteitscampus op hetzelfde terrein. Reizigers die met de tram komen, kunnen uitstappen bij het station Laleli-Universiteit van Istanbul en in dezelfde richting verder lopen. De hellingen zijn kort maar steil, dus draag comfortabele schoenen. Een stad op een heuvel

De fundamenten van het complex, gebouwd door Mimar Sinan in opdracht van Sultan Süleyman, werden volgens de TDV Islam Encyclopedie in 1550 gelegd; de encyclopedie vermeldt dat 13 juni 1550 als de officiële datum van de eerste steenlegging kan worden beschouwd. De hoofdkoepel werd op 16 augustus 1557 voltooid en de moskee werd op 15 oktober 1557, op een vrijdag, geopend. Het complex besloeg ongeveer zes hectare en omvatte medresen van verschillende niveaus, een theologische school, een medische school en een ziekenhuis, een school voor het reciteren van de Koran, een basisschool, een weeshuis, een herberg, een hammam (Turks bad), het graf van de architect en tal van winkels. Evliya Çelebi schrijft dat het hele complex bedekt was met "duizend koepels" en dat er 3000 mensen werkten. De encyclopedie beschrijft ook hoe de heuvel eruit zag toen de moskee werd geopend. Süleymaniye, met zijn verspreide complexgebouwen, huizen met terracotta daken die niet hoger dan drie verdiepingen zijn en de olijfbomen, stonden er. Het is belangrijk om deze uitstraling te behouden. De wijk Süleymaniye werd in 1980-1981 beschermd en in 1985 werd het opgenomen in de UNESCO Werelderfgoedlijst als een van de vier historische gebieden van Istanbul. Als u de binnenplaats van de moskee wilt bezoeken, vermijd dan de gebedstijden; draag kleding die uw sch Deze twee gebouwen zijn in fases gebouwd op een hellend terrein, waarbij de koepels geleidelijk naar beneden aflopen. Volgens TDV bevinden zich in de kelder van beide medreses kleine medreses met een rij kamers, die bekend staan als de "Mülazimler Medresesi". Vanaf de tuin aan de noordoostkant van de moskee is, achter de loodbedekte koepels, de Gouden Hoorn en de overkant te zien; hier begrijpt men waarom deze plek zo zorgvuldig is gekozen. Aan de westkant van het complex, in de hoek tussen het gastenverblijf en de medische school, bevindt zich een ziekenhuis. Volgens TDV bestaat het ziekenhuis uit twee rechthoekige binnenplaatsen met een rij kamers en een overdekte galerij; in het midden van de achterste binnenplaats bevindt zich een vijver. De medische school strekt zich ook uit aan de westkant van de moskee, ten noorden van de Sani Medrese, in een rij kamers. Het feit dat de opleiding tot arts en de behandeling van patiënten in hetzelfde complex plaatsvonden, transformeerde Süleymaniye van een plaats van aanbidding tot een soort dorpscentrum. De winkels en het graf van de architect.

De winkels rondom het complex maakten ook deel uit van het plan. Volgens TDV bevindt zich onder de basisschool, de Evvel en Sani medreses en de medische school een rij winkels met een gewelfd plafond, die profiteert van de helling van het terrein en bekend staat als de "Tiryaki Çarşısı" (Markt van de verslaafden). Aan de oostkant van de moskee, onder de Darülhadis (theologische school), bevinden zich ook gewelfde winkels, die bekend staan als de "Dökmeciler Çarşısı" (Markt van de ververs). Aan de noordkant van de moskee, in de hoek van een klein driehoekig perceel dat twee straten scheidt, bevindt zich een fontein met een koepel en direct ernaast het graf van Mimar Sinan. Volgens de encyclopedie stierf Sinan ongeveer dertig jaar nadat het complex was voltooid en werd hij begraven binnen de grenzen van het complex dat hij zelf had gebouwd. Het graf lijkt op een tuinkamer, met bogen die een rechthoekig gebied omringen en een schuin dak in alle richtingen. De dichtregel op de muur is van Sai Mustafa Çelebi en eindigt met de regel: "In deze tijd verliet de meester-architect Sinan deze wereld." TDV benadrukt dat het ongebruikelijk is om in een complex de graven van de stichter, zijn vrouw en de architect naast elkaar te vinden. De houten huizen van Süleymaniye.

Terwijl u langs de Süleymaniye Caddesi loopt, kunt u een herenhuis met een houten gevel aantrekken, dat zich op een halve kelder bevindt en bestaat uit een begane grond en twee verdiepingen. Volgens Wikipedia werd het İbrahim Efendi Konağı in de 19e eeuw gebouwd, werd het tussen 1945 en 1950 gesloopt en werd het in de jaren 2010 herbouwd. Omdat de plattegrond van het gebouw niet beschikbaar was, zijn bij de reconstructie typologische studies van De wijk dankt haar naam aan Sheikh Muslihuddin Mustafa Ibnülvefa, die in 1491 overleed. De eerste bouw van de moskee, die in zijn naam werd gebouwd door Sultan Mehmed de Veroveraar, dateert uit 1476, en de moskee werd in 1757 gerestaureerd. Het gebouw werd gesloopt in het begin van de 20e eeuw omdat het dreigde in te storten, maar de wederopbouw vond niet plaats vanwege de Eerste Wereldoorlog. De huidige Sheikh Vefa-moskee werd tussen 1990 en 1994 herbouwd volgens de beschikbare plannen. Van het complex zijn een mausoleum, delen van de madrasa en een fontein bewaard gebleven. Tijdens een wandeling door de straten van Vefa kunt u ook het gebouw van de Vefa-middelbare school zien. Volgens Wikipedia werd de school in 1872 opgericht als Vefa İdadisi en dankt het zijn naam aan de wijk waarin het zich bevindt. Kirazlı Mescitstraat

In het gedeelte van Vefa dat dicht bij de Bozdoğan-boog ligt, bevindt zich de Kirazlı Mescitstraat. De kleine moskee, die de straat haar naam geeft, dateert volgens het Cultureel Inventarisregister uit de 16e eeuw en staat ook bekend als Süleyman Mescidi of Karcı Süleyman Mescidi. In de omgeving bevindt zich een fontein en een wasplaats met dezelfde naam. In de straat staan huizen met houten gevels; hier kunt u gemakkelijk de oude sfeer van de wijk ervaren. De straat heeft ook een literaire herinnering. Volgens Wikipedia verhuisde de familie van Sait Faik Abasıyanık in 1924 naar Istanbul en woonde ze op nummer 7 in de Kirazlı Mescitstraat, vlakbij de Bozdoğan-boog. Vlakbij de straat bevindt zich de Bozdoğan-boog. Volgens TDV loopt de boog door de vallei tussen de derde en vierde heuvel van de stad en zorgde voor de afvoer van water van buitenaf naar de hoofdwaterbassin in Beyazıt. De exacte details over de eerste bouw zijn onzeker; het wordt over het algemeen aangenomen dat het werd gebouwd tijdens de regering van de Romeinse keizer Valens (364-378), en daarom wordt het ook wel de Valens-waterboog genoemd. Vefa Bozacısı

De laatste bestemming van de wandeling is Vefa Bozacısı. Volgens Wikipedia werd het bedrijf in 1876 opgericht. De broers Sadık en İbrahim, afkomstig uit Prizren, verkochten eerst salep, şıra en boza in de wijk Zeyrek, en later, nadat ze een winkel in Vefa hadden gekocht, zetten ze het bedrijf voort. De volgende generaties hebben het bedrijf voortgezet onder dezelfde naam. Boza is een winterdrank gemaakt van gerst, water en suiker, en volgens Wikipedia is het seizoen van september midden tot mei. Als u de wandeling op een koude dag maakt, is er geen betere plek om hem te beëindigen. Suggestie voor een wandeling

Verlaat Vezneciler en loop via de achterkant van de universiteit naar de Süleymaniye Caddesi. Bekijk het İbrahim Efendi- Vrijdag tijdens de middagprayers is de moskee erg druk; het is rustiger om de complexen doordeweeks 's ochtends te bezoeken. De beste tijd om boza te drinken is in de herfst en winter.

Praktische tips:

  • De Süleymaniye-bibliotheek is een onderzoeksbibliotheek; houd u aan de stilte en de regels.
  • Bezoek de moskee buiten de gebedstijden en draag gepaste kleding.
  • De straten in de omgeving zijn heuvelachtig en sommige trottoirs zijn smal.
  • Süleymaniye en Vefa zijn levendige wijken; toon respect voor de privacy van de bewoners wanneer u foto's maakt voor de huizen.

Bronnen:

Locatie - Van de medreses van Süleymaniye naar de straten van Vefa.

Reisinformatie
StadFatih, İstanbul
TypeCultureel
Datum24 september 2026
BronRadar Editör
Radar TürkiyeAuteurRadar TürkiyeBron bezoekenRoutebeschrijving