Topkapı Sarayı – “Glimlachende Iftar”

Verteller:
“Er werd gezegd dat er tijdens de Ramadan nachten een verborgen tafel in het Topkapı-paleis werd gedekt. Alleen degenen zonder trots in hun hart konden zich bij deze tafel voegen.”

Verteller:
“Op een nacht, terwijl de leerling Hasan in de keuken van het paleis werkte, hoorde hij dit verhaal en werd nieuwsgierig. ‘Ik wil die tafel ook zien,’ zei hij.”

Verteller:
“Terwijl Hasan door de binnenplaats van het paleis liep, zag hij een arme man die het koud had en hij deed zijn eigen jas uit en gaf deze aan hem. Vervolgens deelde hij het enige brood dat hij nog had met een vogel.”

Verteller:
“Op dat moment verlichtte een donkere hoek van de tuin. Er stond een enorme tafel… maar het voedsel bestond slechts uit een bord dadels, een beetje soep en brood.”

Hasan (verbaasd):
“Is dit de verborgen tafel?”

Wijze Stem (diep):
“Ja, kind. Want de tafel wordt niet verrijkt door voedsel… maar door intenties.”

Verteller:
“Vanaf die dag begreep Hasan dat goedheid niet uit het paleis kwam, maar uit het hart.”