Kız Kulesi – “De Wensdragende Ramadanwind”

Verteller (met een zachte, warme stem):
“In het midden van de Bosporus stond een toren die alleen leek, maar in werkelijkheid duizenden verhalen in haar hart droeg… De Maidentoren. Terwijl de eerste avond van de Ramadan naderde, leken zelfs de wateren rondom de toren nog rustiger.”

Verteller:
“In de toren woonde een klein meisje genaamd Leyla. Haar vader was de bewaker van de toren, daarom zagen zij en haar vader elke Ramadan als eerste het licht dat over de zee gleed tijdens het iftar. Leyla was deze avond erg opgewonden. Want ze herinnerde zich een gerucht dat ze al jaren had gehoord:
‘Op de eerste nacht van de Ramadan hoort het licht dat op de top van de toren verschijnt, de wens van een kind met een zuiver hart.’”

Verteller:
“Leyla rende snel de trappen van de toren op. Toen ze de top bereikte, raakte de zon voor de laatste keer het water aan. Het kleine meisje legde haar handen op haar hart en sloot haar ogen.”

Leyla (met een kinderlijke stem, bijna fluisterend):
“Allah… In deze Ramadan bid ik niet alleen voor mezelf… dat niemand alleen mag zijn.”

Verteller:
“Op dat moment verscheen er een dun licht op de top van de toren. Zelfs de wind stopte plotseling. Het licht cirkelde om Leyla heen en gleed toen over de zee.”

Leyla (verbaasd):
“Papa! Papa! Het licht heeft mijn wens gehoord!”

Verteller:
“Toen het iftar-gebed begon te klinken, gebeurde er iets buitengewoons rondom de toren. De vissersboten op zee, de mensen aan de overkant… iedereen zag tegelijkertijd dat stralende licht aan de hemel. Het leek alsof heel Istanbul even stil stond, alsof ze samen aan dezelfde tafel zaten.”

Verteller:
“Die avond kwam er een onverwachte gast naar de toren. Een oude vrouw klopte met een kleine mand in haar hand op de deur.”

Vrouw (met een zachte, grootmoederlijke stem):
“Is mijn dochter Leyla hier? Elk jaar iftar ik alleen tijdens de Ramadan… Maar vanavond heeft mijn hart me hierheen geleid.”

Verteller:
“Leyla rende blij naar de deur. Haar vader breidde de tafel uit, de wind die van de zee kwam droeg de geur van dadels met zich mee. Die nacht maakten ze samen iftar… En Leyla merkte iets op:
Het licht van haar wens had niet alleen de lucht verlicht, maar ook een ander hart.”

Verteller (met een rustige, zachte finale toon):
“Zo was de Ramadan in Istanbul… Een licht, een gebed, een tafel… en op een totaal onverwacht moment kwamen harten samen.
Sinds die dag, wanneer de Ramadan aanbreekt, stijgt hetzelfde licht van de top van de Maidentoren. Men zegt dat…
Dat licht is het licht van delen.
En iedereen met een zuiver hart zal dat licht zeker zien.”