Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye
De vulkanen en dolines van Karapınar.
Cultureel

De vulkanen en dolines van Karapınar.

Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Aan de oostelijke rand van de Konya-vlakte begint de aarde een andere taal te spreken. Tussen de vlakke velden doemen plotseling zwarte asheuvels, ronde kraters en diepe, duizelingwekkende grotten op.

Karapınar, Konya
Cultureel
Radar Editör
19 oktober 2026

Over de reis

In het oostelijke deel van de Konya-vlakte begint de aarde een andere taal te spreken. Tussen de vlakke velden doemen plotseling zwarte asheuvels, ronde kraters en diepe groeven op die duizelingwekkende diepten bereiken. Karapınar is een district gevormd door uitgedoofde vulkanen aan de ene kant en door gesteenten die ondergronds oplossen aan de andere kant. Deze reis is een dagtocht van Konya naar Karapınar, gewijd aan vulkanische kraters, sinkgatenmeren en de sporen van een jarenlange strijd met de wind. Het is belangrijk om te weten dat de meeste van de meren, die een van de meest bekende kenmerken van dit landschap vormen, de afgelopen jaren aanzienlijk zijn opgedroogd. Deze reis negeert dit niet, maar probeert u juist te helpen de droge vlaktes te begrijpen. De oostelijke poort van de vlakte.

Volgens de Turkse Wikipedia ligt Karapınar 94 kilometer ten oosten van het districtscentrum, langs de weg Konya-Adana, op een gemiddelde hoogte van 994 meter boven zeeniveau. Met een oppervlakte van 2.623 vierkante kilometer is het een van de grootste districten van Konya. Historisch gezien was de nederzetting een belangrijk tussenstation tussen Ulukışla, Ereğli en Konya. In de 16e eeuw kreeg het de naam Sultaniye toen hier een caravanserai werd gebouwd, en in 1934 kreeg het zijn huidige naam. De website van de gemeente Karapınar benadrukt dat het district zich bevindt op het kruispunt van belangrijke handelsroutes. De bodem van de vlakte is ook opmerkelijk: volgens de Turkse Wikipedia bestaat tot zestig procent van de bodem van Karapınar uit kalksteen. Deze kalksteen is de sleutel tot het verhaal van de sinkgaten die u zult zien. Terwijl u het district nadert, vallen de uitgestrekte velden met zonnepanelen langs de weg op. Volgens de Turkse Wikipedia bevindt zich in Karapınar het grootste zonne-energiecentrale van Turkije. De heldere lucht en de vlakke vlakte maken dit gebied aantrekkelijk voor zowel landbouwers als investeerders in energie, maar de droogte maakt het waterprobleem een belangrijk onderwerp.

Hoe u er komt:
Van Konya naar Karapınar is het ongeveer anderhalf uur rijden via de snelweg Konya-Adana. Het is mogelijk om met intercitybussen naar het districtscentrum te reizen, maar de kraters en sinkgaten liggen kilometers van elkaar verwijderd en er is geen openbaar vervoer naar de meeste van hen; voor deze reis is een privéauto bijna onmisbaar. Volgens de website van de gemeente Karapınar ligt het Meke-meer 8 kilometer van het districtscentrum en 2 kilometer van de weg Karapınar-Ereğli, terwijl het Acıgöl-meer zich 10 kilometer ten oosten van het district bevindt. De sinkgaten liggen in de tegenovergestelde richting, in het noordwesten: volgens de gemeente liggen het Çıralı-meer 31 kilometer en het Meyil-meer 35 kilometer verwijderd. Daarom is het een goed idee om de dag in twee delen te verdelen: eerst de kraters in het oosten en vervolgens de sinkgaten in het noordwesten Het onthouden van deze leeftijd creëert een interessante link: de kegel in het midden van Meke is ongeveer tegelijkertijd ontstaan met de periode waarin de eerste huizen in Çatalhöyük werden gebouwd. Het is niet de bedoeling van dit artikel om Meke in detail te beschrijven, maar het is belangrijk om de huidige situatie te kennen. Wikipedia in het Engels meldt dat de capaciteit van het meer in 2012 al zestig procent was afgenomen in twintig jaar, dat het bijna volledig opdroogde na de droogte van 2014, en dat bijna honderd vogelsoorten die er voorheen voorkwamen, tegen 2015 naar andere plaatsen waren vertrokken. Volgens nieuwsberichten is er in de zomer slechts een handvol water over in het meer, dat voorheen twaalf meter diep was, en dat water is rood gekleurd door micro-organismen. De gemeente Karapınar meldt dat de zwarte en paarse vulkanische as die het meer omringen, tegenwoordig worden gebruikt als grondstof voor het maken van bakstenen en betonblokken, en dat de omgeving meer dan vier kilometer beslaat. Probeer, terwijl u vanaf het pad langs de kraterrand kijkt, de witte zoutkorsten, de oude waterlijn en de donkere hellingen van de kegel te onderscheiden; het verleden niveau van het meer is in deze lijnen te lezen. Acıgöl is een zoutwatermeer.

Als u verder naar het oosten reist vanaf Meke, komt u bij Acıgöl. De gemeente Karapınar meldt dat het meer zich uitstrekt over een gebied van ongeveer 1.750 meter bij 1.250 meter, en dat het water een kenmerkende bittere en zoute smaak heeft, voornamelijk door een hoog gehalte aan magnesiumsulfaat. De gemeente heeft in 2024 een drijvend zwembad op het meer aangelegd; de wandelpaden langs de kust en de reflecties op het oppervlak bij zonsopgang en zonsondergang trekken fotografen aan. Acıgöl, samen met Meke, is het duo dat het beste de diversiteit van het vulkanische gebied laat zien: de ene is veranderd in een droge zoutvlakte, de andere is nog steeds een kratermeer met water en kleur.

De tweede helft van de dag is gewijd aan de dolines. Wikipedia in het Turks definieert een doline als een karstisch landschap dat ontstaat wanneer het plafond van ondergrondse holtes, veroorzaakt door grondwater in oplosbare gesteenten zoals kalksteen, instort. Het proces verloopt als volgt: grondwater combineert met koolstofdioxide en vormt koolzuur, dat de kalksteen geleidelijk oplost en ondergrondse grotten creëert. Na verloop van tijd stort de grond boven de grot in. Culture Portal meldt dat de diepte van de dolines kan variëren van enkele meters tot enkele honderden meters, dat sommige eruitzien als cilinders en de bodem zichtbaar is, en dat andere openen naar een grot en zeer diep kunnen zijn. Deze formaties bevinden zich op een bijzondere locatie. Volgens Wikipedia in het Turks vormt de Obruk-plateau een barrière tussen het Tuz Gölü-bekken, op ongeveer 950 meter hoogte, en de Konya-vlakte, op ongeveer 1.000 meter hoogte. Het Konya- De sinkgatenmeren in het noordwesten

Volgens de promotie van de gemeente Karapınar is het Çıralı-meer een sinkgat met een diameter van ongeveer 250 meter en een diepte van 80 meter, omgeven door hoge kliffen. Op de kliffen bevinden zich grotten en holtes. De gemeente meldt dat het meer, dat ooit gevuld was met water, in de afgelopen jaren volledig is opgedroogd als gevolg van een daling van het grondwaterpeil. Het nabijgelegen Meyil-meer ligt ongeveer 60 meter onder het maaiveld en heeft een gemiddelde diameter van 368 meter, waardoor het een van de meest opvallende sinkgaten in de regio is. Ook dit sinkgat is in een proces van uitdroging. Als je aan de rand van deze twee sinkgaten staat en naar beneden kijkt, kun je de omvang van een instorting van een grotplafond in de meest concrete vorm zien. Het waterprobleem is een integraal onderdeel van dit landschap. Volgens lokale getuigenissen die in het nieuws worden gemeld, zijn er in het gesloten Konya-bekken honderdduizenden waterputten aangelegd. De uitdroging van Meke wordt toegeschreven aan het opnemen van grondwater voor landbouwdoeleinden. De uitgedroogde beddingen van de sinkgaten zijn als openluchtlessen die laten zien hoe het water in de vlakte niet van de oppervlakte, maar van onder de grond wordt verbruikt. De strijd tegen het zand

Een andere kant van Karapınar is de wind. De gemeente Karapınar meldt dat in 1959 een groot milieubeleidsplan is gestart om winderosie in de regio te voorkomen. Op een gebied van 130.000 hectare werden eerst rietenschermen gebruikt om te voorkomen dat de wind de grond wegvoerde, waarna bebossing werd ingezet. Volgens de Turkse Wikipedia is dit project, gericht op de zandduinen van Karapınar, in 1962 gestart door het Directoraat-Generaal voor Bodemwater op een gebied van 13.000 hectare en in 1999 voltooid. Het wordt beschouwd als een van de meest succesvolle projecten ter wereld. Hoewel de startdatum in verschillende bronnen anders wordt vermeld, beschrijven beide bronnen hetzelfde gebied. Als je langs de rand van het erosiegebied rijdt, kun je de rijen bomen zien die tegen de wind zijn geplant, en de zandduinen die hier en daar nog zichtbaar zijn. Deze groene stroken herinneren aan hoe de vlakte ooit worstelde met het zand dat door de wind werd verplaatst. Op de terugweg

Als je bij het terugrijden naar Konya de noordelijke route kiest, kun je de dag afsluiten bij de Kızören-sinkgat langs de weg Konya-Aksaray. Volgens de Turkse Wikipedia is dit sinkgat ongeveer 300 meter breed en 145 meter diep, en is het een van de meest bekende in de regio. De wijk Obruk, die behoort tot Karatay, is ook naar dit sinkgat vernoemd. Zo krijg je de mogelijkheid om een vergelijking te maken tussen de uitgedroogde kraters en sinkgaten in het zuiden, en een sinkgat dat nog water bevat. Seizoen en tijdstip

Het klimaat van Karapınar is van het Het Meke-meer is sinds 2005 een Ramsar-gebied en een beschermd natuurmonument. Blijf op de paden en loop niet op de zoutkorst. Er is bijna geen schaduw in de vlakte, dus neem voldoende water mee. De openingstijden van faciliteiten zoals zwembaden kunnen variëren, dus controleer de actuele informatie op de website van de gemeente.

Bronnen:

Locatie - De vulkanen en dolines van Karapınar.

Reisinformatie
StadKarapınar, Konya
TypeCultureel
Datum19 oktober 2026
BronRadar Editör
Radar TürkiyeAuteurRadar TürkiyeBron bezoekenRoutebeschrijving