Taraklı Tarihi Evleri ve Çarşısı

Taraklı is een klein districtscentrum in het zuidoostelijke deel van Sakarya, gelegen in een door bossen omringd dal, waar de Ottomaanse stadsstructuur nog steeds zichtbaar is. Een brochure van de gemeente geeft aan dat het dorp zich op ongeveer 70 kilometer van het centrum van Adapazarı bevindt. Volgens de gemeente Taraklı zijn de huizen gebouwd aan de hellingen van de Hüdirlik Tepesi en de Taraklı Hisarı, en in het dal tussen deze twee heuvels. Een beek stroomt door het midden van het dal, komend vanuit de richting van Göynük. Het districtscentrum ligt op een gemiddelde hoogte van 444 meter boven zeeniveau. De naam van het dorp is afgeleid van een ambacht die al eeuwenlang wordt uitgeoefend. Het promotiplatform GoTürkiye meldt dat Evliya Çelebi in zijn "Seyahatname" schreef dat de inwoners van dit dorp kammen en lepels maakten, vandaar de naam Taraklı. Evliya Çelebi beschrijft verder dat de omliggende bergen bedekt zijn met taxushout en dat de vervaardigde kammen naar verre landen werden verzonden. Wikipedia vermeldt ook andere theorieën over de oorsprong van de naam en beschouwt het verhaal als een volksverklaring. Volgens GoTürkiye werden traditioneel kammen gemaakt van taxus, beuk, perzik en walnoot, waarbij wit, hard taxushout het meest werd gebruikt. Een artikel van Tahsin Turgay en Pınar Erkuş Buyruk van de Universiteit van Sakarya, over de traditionele huizen van Taraklı, beschrijft de geschiedenis van het dorp, die teruggaat van de Bitinia-, Romeinse, Byzantijnse en Seltsjoekse perioden tot de Ottomaanse periode. Taraklı werd tussen 1289 en 1293 onderdeel van het Ottomaanse rijk; de twee waterreservoirs op de Hisar Tepesi zijn veel ouder en dateren waarschijnlijk uit de periode tussen 2000 v.Chr. en 1000 v.Chr. Volgens het artikel floreerde het dorp tijdens de Ottomaanse periode omdat het aan de route van Istanbul naar Ankara lag. Toen deze route zijn belang verloor en het verkeer naar andere routes veranderde, ging de economie van het dorp achteruit. De auteurs benadrukken dat deze stagnatie en de langzame bevolkingsgroei de belangrijkste redenen zijn dat de 19e-eeuwse woningarchitectuur onveranderd is bewaard gebleven tot op de huidige dag. De economie van het dorp was in het verleden gebaseerd op fruitteelt, het maken van lepels en kammen, en tot 1960 ook op zijdenproductie. De huizen van Taraklı zijn meestal twee- of drielaags en gebouwd in een aaneengesloten stijl. De begane grond heeft dikke stenen muren en werd gebruikt als opslagruimte; daarom zijn de gevels aan de straatkant vaak massief. De bovenverdiepingen zijn gebouwd met een houten frame en gevuld met leem, en hebben veel ramen. Op de tweede verdieping bevinden zich uitbouwsels in de vorm van driehoeken of rechthoeken die uitsteken in de straat; bij sommige huizen bevinden zich driehoekige frontons boven deze uitbou In het hart van het dorp bevindt zich de historische Orhan Gazi Bazaar, waar u winkels kunt vinden die houten lepels, kammen en handgemaakte producten verkopen. De plataanboom in de wijk Yusuf Bey, die al zeven eeuwen oud is, is het symbool van het dorp, en ernaast bevindt zich een historische fontein. Volgens de inscriptie van de Hüseyin Ağa-fontein in het centrum van Taraklı is deze gebouwd van natuursteen in de jaren 1734-1735. Het Hacı Atıf Han, gelegen aan de oude weg naar Ankara en Bagdad, is een twee verdiepingen hoog Ottomaans herberg met een U-vormige plattegrond en is gerestaureerd. Onder de historische gebouwen van het dorp bevindt zich ook de Yunus Paşa-moskee, met een koperen koepel, die in 1517 werd voltooid. Vergeet niet om naar de Hisar Tepesi-heuvel te klimmen. De gemeente meldt dat deze heuvel in oude tijden een belangrijke rol speelde in de verdediging van het dorp en dat de cisternen erop het uiterlijk van een fort geven. Vanaf de top kunt u duidelijk zien hoe de dakpannen zich uitstrekken over beide hellingen van de vallei en hoe de beek het dorp in tweeën deelt. Het beste licht voor foto's is 's ochtends en 's avonds; tijdens de middag reflecteren de witgekalkte gevels te veel licht. Taraklı is in 2011 toegetreden tot het internationale netwerk van "Stille Steden" en in 2013 won het de eerste prijs in de wedstrijd "European Destinations of Excellence" (EDEN) voor Turkije. Volgens de Turkse Wikipedia is het dorp in 2022 verwijderd uit de lijst van "Stille Steden"; de pagina van het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme spreekt echter nog steeds over deze titel. Ongeacht de titel, de rustige sfeer en de bewaarde karakteristieken van het dorp blijven behouden. Om Taraklı te bereiken, volgt u de weg die vanuit Geyve in zuidoostelijke richting naar Göynük loopt; het dichtstbijzijnde treinstation is Alifuatpaşa. Het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme meldt dat het dorp het hele jaar door via een verharde weg te bezoeken is. Voor actuele informatie over evenementen en bezoekvoorwaarden voor de historische gebouwen, raadpleeg de website van de gemeente Taraklı.