Eşrefoğlu Camii

De Eşrefoğlu-moskee, gelegen in de wijk İçerişehir, in het noorden van Beyşehir, bevindt zich op ongeveer 100 meter van het meer. Het is een monument uit de periode van de beylikheden en wordt beschouwd als een van de grootste houten gebouwen in Anatolië. Volgens het Cultureel Portaal en de Islamitische Encyclopedie is het gebouwd tussen 1296 en 1299. Het werd gebouwd in opdracht van Seyfeddin Süleyman Bey, de stichter van het Eşrefoğlu-beylik, en tijdens deze periode werd Beyşehir het centrum van het beylik. Op de inscriptie boven de hoofdingang staan de data 1296-97, terwijl een tweede inscriptie, gemaakt van tegels, de data 1299-1300 vermeldt. De TDV (Turks Dagboek van Islamitische Studies) stelt dat het gebouw daarom minstens drie jaar heeft geduurd om te voltooien. Uit de stichtingsinscriptie blijkt dat het gebouw onderdeel was van een complex, bestaande uit een herberg en een dubbel badhuis. In 2023 werd het gebouw opgenomen in de UNESCO-werelderfgoedlijst, niet als individueel monument, maar als onderdeel van een groep van vijf gebouwen met de naam "Middeleeuwse houten hypostyl-moskeeën van Anatolië". Deze groep omvat ook de Ulu-moskee van Afyon, de Aslanhane-moskee, de Mahmut Bey-moskee en de Ulu-moskee van Sivrihisar. De TDV beschrijft de Eşrefoğlu-moskee als het meest geavanceerde en grootste voorbeeld van houten gebouwen met kolommen en platte daken. Van buitenaf oogt het gebouw solide en eenvoudig. De gevel is gemaakt van gehouwen steen, terwijl de andere muren zijn opgetrokken uit ruw gesteente. Volgens de TDV is de noordoostelijke hoek van het gebouw in een hoek van 45 graden afgesneden; de gevel is aangepast aan de oude hoofdstraat van de stad. De hoofdingang bevindt zich in deze afgebroken hoek, en de decoraties vertonen grote overeenkomsten met de poorten van de Gök Medrese en de Çifte Minareli Medrese in Sivas. Sommige onderzoekers verbinden de architect van het gebouw met Kaluyan, die wordt beschouwd als de architect van de İnce Minareli Medrese in Konya. Aan de voet van de minaret bevindt zich een kleine zuil met een waterreservoir, gemaakt van een oud sarcofaag. De belangrijkste indruk van het interieur wordt veroorzaakt door de houten kolommen. Het platte houten plafond wordt ondersteund door balken die rusten op consoles boven de kolommen. Het aantal kolommen varieert in verschillende bronnen; het Cultureel Portaal noemt meer dan veertig, terwijl Wikipedia en de TDV hogere aantallen vermelden. De TDV stelt dat de kolommen in zes rijen zijn geplaatst en ongeveer 7,5 meter hoog zijn. Voor de kolommen is cederhout gebruikt, en volgens de overlevering werd het hout zes maanden in water gelegd voordat het werd gebruikt. De kolomkoppen, consoles en balken zijn versierd met kalligrafie, gemaakt met plantaardige kleurstoffen, waarvan een deel tegenwoord Het minbar (preekstoel), de deuren en de ramen zijn gemaakt van walnoot en zijn bewerkt met de zogenaamde "kündekari"-techniek, waarbij de onderdelen zonder spijkers of lijm in elkaar worden gevlochten. Uit de inscripties aan weerszijden van de boog blijkt dat de naam van de houtbewerker Isa is. Enkele originele raamvleugels worden tegenwoordig tentoongesteld in het Museum voor Stenen en Houten Objecten van de İnce Minareli Medrese in Konya. Het gebouw is vandaag de dag zowel open voor bezoekers als voor religieuze bijeenkomsten, dus een bezoek moet buiten de gebedsuren worden gepland. Binnenin is het gebruikelijk om schoenen uit te doen; vrouwen worden verzocht hun hoofd te bedekken, en iedereen wordt verzocht kleding te dragen die de schouders en knieën bedekt. Binnenin moet men stil zijn en foto's maken zonder de aanwezigen te storen. Loop tussen de zuilen en kijk omhoog naar het plafond; de decoraties en de schaduwen die het zonlicht op de balken creëert, zijn hier het beste te zien. Het gebouw ligt in het centrum van de stad, op loopafstand van het meer en de Taşköprü. Vanaf Konya kunt u met de bus naar Beyşehir reizen.