Aziziye Tabyası

De Aziziye-bastei is een verdedigingsstructuur uit de Ottomaanse periode, gelegen aan de hellingen van de Top Dağı, in het oosten van Erzurum. Het is een van de bekendste bastions van de stad. Volgens de toeristische gids van het Ministerie van Cultuur en Toerisme bevindt de hoofd-bastei zich aan de zuidelijke rand van de Top Dağı, op een hoogte van ongeveer 2068 meter. De constructie werd gebouwd tussen 1867 en 1872, in opdracht van Sultan Abdülaziz en volgens het ontwerp van Fosfor Mustafa Paşa. Het doel was om de weg van Erzurum naar Kars te controleren, die de stad vanuit het oosten benaderde. Tegenwoordig bevindt de Aziziye-bastei, samen met de naburige Mecidiye-bastei, zich binnen de grenzen van het Nene Hatun Historisch Nationaal Park. De verdedigingslinie die Erzurum omringt, is veel uitgebreider dan slechts één structuur. Volgens Culture Portaal bevinden zich 21 bastions rond de stad, op heuvels met een hoog uitzicht. De gids vermeldt dat de eerste bastions dateren uit de Ottomaanse-Perzische oorlogen van de 18e eeuw. Een artikel van Erman Aksoy van Gazi Universiteit meldt dat er 44 bastions zijn geïdentificeerd die bestonden in de 18e en 19e eeuw. De TDV Islam Encyclopedie stelt dat enkele bastions, waaronder Aziziye en Mecidiye, vóór 1877 werden gebouwd, terwijl andere, in het noorden, zuiden en oosten van de stad, later werden gebouwd. Volgens de toeristische gids zijn bij de constructie van deze structuur ook stenen van het Erzurum-kasteel gebruikt, dat op sommige plaatsen was afgebroken. De naam Aziziye verwijst eigenlijk naar drie nabijgelegen structuren. De eerste bastion heeft een U-vormige plattegrond; het westelijke deel bevat commandoposten, terwijl de andere delen bestaan uit gewelfde kamers die worden bereikt via ronde bogen. De oost- en noordmuren zijn gebouwd met zorgvuldig gehakte stenen, terwijl de andere muren zijn opgetrokken uit ruwe stenen. De tweede bastion bevindt zich ongeveer 200 meter ten noorden van de eerste, en bestaat uit een halvemaanvormige aarden wal en twee stenen constructies aan de uiteinden. De derde bastion heeft een regelmatig zeshoekige plattegrond en is gebouwd om de route van de Vank-rivier te controleren, die vanuit de Pasinler-vlakte komt. Deze structuur, met ijskelders in de binnenplaats, heeft basalt in de bogen van de poorten en ramen, donkerbruine stenen in de muren en baksteen in het dak. Culture Portaal beschrijft ook de algemene structuur van de bastions. De kamers, die naast elkaar liggen, zijn bedekt met een dikke laag aarde. Aan de andere kant, in de richting van de mogelijke vijandelijke aanval, bevinden zich binnenplaatsen voor verzameling, opslagplaatsen en ziekenzalen. De breedte van de kamers in de kazernes varieert van 3 tot 4 meter, en de die Het artikel van Aksoy beschrijft hoe de bevolking van de stad rende om deel te nemen aan de gevechten, gewapend met stenen en stokken, nadat het fort was ingenomen. Volgens de toeristische gids bevindt zich voor het fort het Aziziye-monument, dat in 1953 is gebouwd, en het graf van Nene Hatun, die een symbool werd van de verdediging. Nene Hatun ontving in 1955 de titel "Moeder van het Jaar" en overleed hetzelfde jaar in Erzurum. Volgens de TDV Islam Encyclopedie werd de stad, die niet met geweld kon worden veroverd, in januari 1878 overgedragen via een staakt-het-vuren en werd ze vervolgens op 13 juli 1878 opnieuw ontruimd met het Verdrag van Berlijn. Het gebied, dat lange tijd een militair verboden gebied was, werd op 18 mei 2009 aangewezen als een historisch nationaal park van 387 hectare. Elk jaar in november wordt er een herdenkingsmars georganiseerd naar de forten Aziziye en Mecidiye. Volgens het Cultureel Portaal liggen de forten ongeveer drie kilometer van het stadscentrum, in het oosten van de stad, langs de weg naar Kars, en ten noorden van het militaire kamp. Omdat het gebied open is, is het in de zomer aan te raden een hoed te dragen en in de winter warme kleding. Vanaf de omgeving van het monument, met uitzicht naar het westen, heeft men een prachtig panoramisch uitzicht over de hele stad, en in het zuiden de hellingen van Palandöken.