Aydos Kalesi

Het kasteel van Aydos, gelegen op een uitloper van de Aydos-heuvel in Sultanbeyli, bevindt zich op 325 meter boven zeeniveau. Het is een Byzantijns fort, ook bekend als het "Geitenkasteel", en wordt samen met de omliggende gebieden beschermd als een archeologisch gebied van het eerste belang. Volgens de website van de gemeente bevindt het kasteel zich ongeveer 36 kilometer ten oosten van het centrum van Istanbul en ongeveer 8 kilometer ten noorden van de Zee van Marmara. De naam is afgeleid van het Griekse woord "Aetos", wat "arend" betekent, en is in de loop der tijd lichtelijk aangepast. Men denkt dat de bouw van het kasteel in de 11e of 12e eeuw is begonnen, en dat het in de 13e en 14e eeuw zijn definitieve vorm heeft gekregen door latere toevoegingen. Het grootste deel van de opgravingen toont resten uit deze laatste fase, en daarom wordt aangenomen dat dit de periode was waarin het kasteel het meest in gebruik was. Tijdens dezelfde opgravingen werden twee stenen bijlen uit de vroege bronstijd en tal van vuurstenen gevonden, wat aantoont dat de heuvel al veel eerder in gebruik was. In de Byzantijnse periode diende het kasteel als een controlepost voor de handelsroute van Constantinopel naar Anatolië en als het centrum van het graafschap Aydos, dat de omliggende gebieden bestuurde. Tussen 1326 en 1328 kwam een groot deel van de schiereiland van Kocaeli onder Ottomaans gezag, en de grens tussen de twee staten kwam te liggen tussen Aetos en het huidige Pendik. Volgens de geschiedenis van Aşıkpaşazade gaf Orhan Gazi de opdracht aan Abdurrahman Gazi, Akça Koca en Konur Alp om het kasteel in te nemen; de Ottomaanse troepen veroverden eerst het kasteel van Semendra, dat zich nu bevindt in de regio Samandıra, en belegerden vervolgens Aydos. Volgens een verhaal, dat wordt verteld in dezelfde bron en in latere eeuwen door veel schrijvers is herhaald, gooide de dochter van de graaf een brief, vastgebonden aan een steen, naar de belegeraars, en hielp zo bij het inname van het kasteel. Een miniatuur in het "Osmanname" uit 1558 toont dit tafereel, met een afbeelding van de dochter die haar lange haar over de muren liet hangen. De historicus Halil İnalcık definieerde het kasteel als "de plaats waar de verovering van Istanbul begon." Hoca Sadeddin Efendi schrijft dat na de verovering van İzmit in 1337 het kasteel overbodig was geworden en dat Orhan Gazi het liet slopen. Het kasteel, met een oppervlakte van ongeveer 26.000 vierkante meter, is in lagen gebouwd, met een binnenmuur en een buitenmuur om de verdediging te versterken. Volgens de restauratiepagina van de gemeente zijn er vandaag de dag twaalf torens overgebleven, waarvan zes in de binnenmuur en zes in de buitenmuur. De torens, die een hal Bij de opgravingen zijn, naast muren en torens, ook poorten, watersystemen, twee reservoirs, verblijfsruimtes en een structuur die vermoedelijk een graanschuur was, ontdekt. De capaciteit van het reservoir in het noorden is geschat op ongeveer 300 kubieke meter, en dat van het reservoir in het oosten op ongeveer 450 kubieke meter. In een lang gebouw ten noordoosten van het fort zijn resten van verkoolde tarwe en erwten gevonden, wat suggereert dat dit de opslagplaats van het fort was. Ook zijn de fundamenten van een structuur met drie nissen, daterend uit de periode van het late Byzantijnse Rijk, blootgelegd, en het is vastgesteld dat de marmeren materialen afkomstig zijn van het eiland Marmara. Een goede volgorde voor een bezoek is om te beginnen bij de ingang, vervolgens naar de grote poorttoren, daarna naar het reservoir in het noorden en tot slot naar de resten van de opslagplaats. Dankzij de dominante ligging op de heuvel is vanaf de muren een groot deel van de vallei te zien; vergeet niet om bij helder weer in de richting van de Zee van Marmara te kijken. De tijdens de opgraving en restauratie gevonden kolomvoeten, profielstenen, boogfragmenten en reliëfplaten worden tentoongesteld in het promotie- en expositieruimte van het fort, namelijk het Aydos Museum. In de zaal zijn ook video's die de geschiedenis van het fort illustreren, en foto's van het twaalf jaar durende restauratieproces. Volgens de aankondiging van de gemeente is het museum gratis en gesloten op maandag; controleer de actuele openingstijden op de officiële website van het fort. Blijf tijdens uw bezoek op de aangegeven paden en klim niet op de muren, aangezien de muren onder archeologische bescherming staan. De wind op de heuvel is sterker dan aan de kust; de heldere dagen in het voorjaar en de herfst zijn de beste tijd voor een wandeling en om foto's te maken. De metroverbinding M5, die in mei 2026 in gebruik werd genomen, verbindt Sultanbeyli met het spoorwegnet; u kunt met de bus of taxi vanaf de stations Sultanbeyli en Hasanpaşa naar het fort reizen. Het Aydosbos, dat het fort omringt, en de Aydosheuvel, het hoogste punt van Anatolië, zijn een goede aanvulling op uw bezoek als u de tijd wilt verlengen.