Anavarza Antik Kenti

Anavarza, een oude stad in Cilicië, ligt ongeveer 28 kilometer ten zuiden van het district Kozan, en bevindt zich tegenwoordig binnen de grenzen van de nederzetting Dilekkaya. De stad is gebouwd aan de voet van een rotsachtige berg die als een eiland oprijst uit de vlakte, ongeveer 8 kilometer ten noorden van het punt waar de rivier Sumbas samenvloeit met de rivier Ceyhan. Deze rotsmassa, met een hoogte van ongeveer 200 meter, is een van de meest opvallende landvormen van de vlakte van Çukurova. Volgens een theorie, vermeld in de Turkse Wikipedia, is de naam van de stad, die in oude bronnen voorkomt als Anazarbos en Anazarba, afgeleid van een Oud-Perzisch woord dat "onoverwinnelijk" betekent. Er is weinig bekend over de pre-Romeinse geschiedenis van de stad. Volgens de Turkse Wikipedia werd de nederzetting na een bezoek van keizer Augustus in 19 voor Christus "Caesarea aan de Anazarbus" genoemd. Gedurende de eerste twee eeuwen bleef de stad in de schaduw van Tarsus, de hoofdstad van Cilicië. In 194 opende een periode van bloei voor de stad, toen Septimius Severus haar steun gaf in zijn machtsstrijd, en in 204-205 kreeg Anavarza de titel van "metropolis". Volgens de gids van de gemeente verwierf de stad tot halverwege de 3e eeuw ook drie keer de titel van "neokoros", wat een stad betekent die een tempel voor de keizerlijke cultus huisvestte. In 260 werd de stad aangevallen door de Sassanidische heerser Shapur, en in 408 werd het de hoofdstad van de provincie Cilicia Secunda. Verschillende natuurrampen hebben het lot van de stad meer dan eens veranderd. Na een grote aardbeving in 525 of 526 liet keizer Iustinianus de stad herbouwen en gaf haar de naam Iustinianopolis, maar de oude naam bleef in gebruik. Een tweede aardbeving in 561, gevolgd door een pestepidemie, schokten de stad opnieuw. Volgens de Engelse Wikipedia werd de stad in 796 herbouwd door Harun al-Rashid, versterkt door de Hamdani-heerser Seyfüddevle in de middeleeuwen, en in 962 verwoest door het Byzantijnse leger. In het begin van de 12e eeuw maakte Rupenid-prins Toros hier zijn centrum, en het kasteel werd een van de twee belangrijkste residenties van de dynastie, samen met Sis. In 1374 werd de stad verwoest door Mamelukse legers; vanaf de 16e eeuw hadden de Kozanoğulları invloed in de regio. De wereldberoemde arts en farmacoloog Dioscorides wordt beschouwd als afkomstig uit Anavarza; zijn werk "De Materia Medica" werd eeuwenlang gebruikt als een van de belangrijkste leermiddelen in de geneeskunde. Volgens het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme beslaat het archeologische terrein, met zijn kasteel, mozaïeken, badhuizen, triomfboog, aquaducten, De Engelse Wikipedia vermt aan dat dit de oudste bekende straat met twee rijbanen en kolommen is. Een groot deel van de aquaducten die naar de vlakte leidden, is vernietigd tijdens de aardbeving van 1945; tegenwoordig zijn er slechts verspreide fragmenten over. De graven in de rotswand en de necropolis ten zuiden van de muren zijn ook bezienswaardigheden. De mozaïeken met afbeeldingen van Tethys en vissen, die op de archeologische site zijn gevonden, worden tegenwoordig tentoongesteld in de mozaïekzaal van het museum van Adana. Op de top van de rotsachtige berg bevindt zich het fort van Anavarza, dat volgens bronnen van het ministerie het grootste fort van Çukurova is. In het fort zijn er sporen van restauraties uit de periode van Harun al-Rashid, evenals overblijfselen uit de middeleeuwen, cisternen, gewelfde gangen, torens en nissen. De Turkse Wikipedia vermeldt dat de benedenstad ongeveer 1.500 meter lang is en omringd is door een muur met 20 torens. Binnen het fort bevinden zich ook overblijfselen van religieuze gebouwen uit de middeleeuwen. De schrijver Yaşar Kemal heeft een deel van zijn roman "İnce Memed" laten plaatsvinden in Anavarza, en zijn roman "Yılanı Öldürseler" speelt zich af in de rotsachtige omgeving van Anavarza. De archeologische site is een open gebied en er is weinig schaduw in de vlakte; neem een hoed, water en comfortabele schoenen mee. De vroege ochtenduren zijn zowel koel als ideaal voor het licht op de westelijke kant van de rots. Het is logisch om uw bezoek te beginnen bij de Ala Kapı (Grote Poort) en vervolgens over de hoofdstraat te wandelen, waarna u verder kunt naar de rotsgraven en de voet van het fort. De weg naar het fort is steil en rotsachtig; probeer de beklimming alleen met een goede conditie en bij droog weer. Het is een goede tijd om te bezoeken in het voorjaar, wanneer de vlakte groen is, of in de herfst, wanneer de zomerhitte is afgenomen. Volgens het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme is het mogelijk om met bussen naar Kozan te reizen; met uw eigen auto naar Dilekkaya rijden is flexibeler. Controleer bij het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme voor de meest actuele informatie over de bezoekvoorwaarden.