Anastasius Suru (Uzun Duvar)

De Anastasiussmuur was een lange verdedigingslinie die tijdens de Byzantijnse periode werd aangelegd om Constantinopel te beschermen tegen aanvallen vanuit Thracië. Hij strekte zich uit van de Zwarte Zee tot de Zee van Marmara. Bronnen uit de zesde eeuw en latere bronnen noemen hem de "Lange Muur". De naam "muur" is afgeleid van de Byzantijnse keizer Anastasius I, die van 491 tot 518 regeerde. Volgens bronnen liet de keizer de muur tussen 507 en 512 bouwen of vernieuwen; het kantoor van de gouverneur van Çatalca geeft de jaren 507 tot 511 als de bouwtijd. Engelse bronnen vermelden ook dat er bewijs is van een eerdere versterking op deze locatie, tijdens de regering van keizer Leo I in 469 en tijdens de regering van Zenon in 478. Volgens Prokopios, die in de zesde eeuw schreef, lag de muur ongeveer 65 kilometer van de stad en was hij te lang, te snel gebouwd en daardoor niet sterk genoeg, en vereiste hij een groot militair contingent om te worden verdedigd. Bronnen geven verschillende cijfers voor de lengte van de muur. Wikipedia in het Engels stelt dat de muur oorspronkelijk ongeveer 56 kilometer lang was. De berekening van Feridun Dirimtekin geeft een lengte van ongeveer 52 kilometer. Het kantoor van de gouverneur van Çatalca geeft een lengte van 45 kilometer, waarvan 22 kilometer nog steeds bestaat. De muur begint aan de kust van de Zwarte Zee, bij het plaatsje Evcik İskelesi, loopt een korte afstand naar het westen, draait vervolgens naar het zuidwesten en bereikt Hisartepe. Vandaar gaat hij langs de buurt van Karacaköy, kruist verschillende beken en daalt af langs de weg tussen Kurfallı en Gümüşpınar. De lijn die door Kurfallı loopt, gaat verder ten westen van het dorp Fener en bereikt de kust van de Zee van Marmara, ten westen van Silivri, bij de Kaap Karınca. Engelse bronnen vermelden dat de resten van de muur tegenwoordig te zien zijn bij de kruising Gümüşpınar in Karacaköy, bij Hisartepe in Yalıköy, bij Pınarca in İhsaniye en in het dorp Kurfallı. De muur was 3,3 meter dik en meer dan 5 meter hoog. De buitenkant was bekleed met gebeitelde stenen, terwijl de binnenkant was opgevuld met puin dat was verbonden met mortel. Verschillende technieken en materialen op sommige plaatsen worden beschouwd als sporen van reparaties die in latere periodes zijn uitgevoerd. Op de lijn bevonden zich torens, poorten, forten, grachten en een militaire weg. Omdat het niet mogelijk was om constant soldaten op de muur te stationeren, werden er kampen en kazernes achter de muur geplaatst; het kamp in de buurt van Karacaköy was ongeveer 250 meter bij 300 meter. Op de plaatsen waar de muur toegang bood, bevonden zich rechthoekige poortverdedigingen, en men kon alleen via kleine binnenplaatsen naar binnen. De lokale bevolking gaf deze poortconstructies, die torens hadden in de hoeken, In de bronnen wordt vermeld dat de constructie in de betreffende eeuw begon, terwijl Turkse bronnen aangeven dat de restauraties tot in de 10e of 11e eeuw voortduurden. In de loop der eeuwen zijn de meeste stenen van de muur gebruikt in nieuwe constructies in omliggende dorpen. Evliya Çelebi beschrijft in zijn reisverslagen dat langs de route van Silivri naar Terkos nog steeds delen van de muren, funderingen en grachten te zien waren, en dat de gebouwen en herbergen van de omliggende dorpen met stenen van deze muur waren gebouwd. De poortverdedigingen, die in 1898 nog in goede staat waren volgens de Duitse onderzoeker Schuchhardt, zijn later verdwenen. Het best bewaarde deel van de muur bevindt zich tegenwoordig in de noordelijke, beboste gebieden. Om de muur te bekijken, is een geplande excursie nodig, omdat het grootste deel van de ruïnes zich in het bos bevindt en niet gemakkelijk bereikbaar is vanaf de dorpswegen. De meest voor de hand liggende startpunten, zoals aangegeven in de bronnen, zijn de gebieden rond Karacaköy en Gümüşpınar. Hier is de gevel van de muur, gebouwd van grote blokken steen, zichtbaar tussen de dichte begroeiing. Omdat de ruïnes een historisch monument zijn dat beschermd moet worden, is het belangrijk om niet op de muur te klimmen en de stenen niet te beschadigen. Het is mogelijk om met de bus naar het centrum van Çatalca te reizen en vanaf daar de lijnen naar de dorpen te nemen, maar om de ruïnes te bereiken is vaak transport en een wandeling nodig. Voor de beboste gebieden is het aan te raden om stevige schoenen, water en een offline kaart mee te nemen, en om lange broeken te dragen ter bescherming tegen doornige struiken. De waterleidingen "Kurşun Germe" en "Ballı Germe", die door de gouverneur zijn genoemd, bevinden zich ook in de buurt van Gümüşpınar en kunnen in hetzelfde gebied worden bekeken. In het noorden liggen de zandstranden van Yalıköy en Çilingoz aan de Zwarte Zee, dicht bij de kust waar de muur ooit in zee uitkwam.