Als we naar het leven kijken als een toneelstuk, dan zijn wij een volk dat voortdurend zijn teksten vergeet, maar wel wereldberoemd is in improvisatie.

Terwijl ik de dunne lijn tussen tragedie en komedie ontdekte, realiseerde ik me dat de ware filosofie verborgen zat in de onwankelbare vastberadenheid van de buurtwinkelier die zei: "We hebben niets kapots."

Yusuf Sarıkaya transformeert in deze voorstelling de meest alledaagse momenten van het dagelijks leven tot filosofische kwesties.

We zijn niet op zoek naar een antwoord op de vraag "Waarom zijn we hier?", maar we proberen juist te begrijpen "Waarom zijn we hier en waarom lachen we nog steeds?".

We combineren de bekende ironie van het Turkse volk met de absurditeit van het bestaan, en transformeren de sombere repetitie van het leven in een vrolijk spektakel.

Het is misschien wel de eerlijkste manier om de wereld te begrijpen, om naar onze eigen tragedies te kijken alsof we er een buitenstaander naar zouden kijken. Een beetje Plato, en een beetje "onze broer Hüseyin"...

In deze eenmanshow, waar ernst en komedie, en filosofie en het alledaagse elkaar ontmoeten, laten we samen de ware ironie ontdekken die zich achter de schermen afspeelt.