Teşekkür Ederim Kızım

"Het gedicht over fruit..."

Iedereen zal een gedicht voorlezen over zijn favoriete fruit. Aardbeien, pruimen, kersen, appels, watermeloen.

Waarom ben ik een watermeloen geworden, mijnheer/mevrouw? Waarom kon ik geen aardbei worden? Misschien had ik liever een appel willen zijn.

"Waarom ben ik de watermeloen geworden?"



Toen Yasemin als kind deze vraag stelde, werd ze jaren later geconfronteerd met een vergelijkbare ironie in haar leven:

Terwijl Yasemin zich voorbereidt op de lichtopname op het podium, ontvouwt zich een verhaal. Deze reis, die begint in haar jeugd, waar ze worstelde met het zijn van het middelste kind, en doorgaat van baanklassessessies tot de rebellie van de tienerjaren, en van haar dromen tot haar liefdes, is een zoektocht naar haar eigen stem, terwijl ze zich omringt door de stemmen van anderen. Ze zoekt opnieuw naar de sporen van moed, in de echo van de stem van haar moeder.

Zalgt Yasemin, die worstelt met haar verleden, haar familie, haar geloof en haar verlangen om te bestaan, erin om haar angsten te overwinnen en haar ware zelf te laten zien, of zal ze voor altijd in de schaduw blijven?

Dit eenpersoonsstuk brengt het verhaal van een vrouw die worstelt met de wonden die het leven heeft toegebracht, en die streeft ernaar haar eigen stem en kracht te vinden.

Is er een manier om alles wat we verloren hebben terug te vinden?



Schrijver.
Çağla Yağmur Doğan.
Gamze Güler.

Beheerder.
Şevval Öztay.

Spelend.
Çağla Yağmur Doğan.

Decor- en verlichtingsontwerp.
Wanhopig.

Assistent-regisseur.
Ahmet Kahvecioğlu.

Bewegingsontwerp.
Müge Gülgün.

Kostuumontwerp.
Emre Donmaz

Geluid ontwerp.
Arın Kamiloğlu.

Productiebeheerder.
Dilek Tora.

Decoratieontwerp.
Beyda is gekomen.

Lichtoperator.
Anıl Yıldırım.

Visuele communicatieontwerp.
Mehmet Eroğlu

Creatief bureau.
Meco Studio.

Productie.
No27 Collectief.