Şairin Kayığı

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een verteller die zichzelf niet beschrijft als een "gewone bootman," maar als "een metgezel van dichters." Deze boot transporteert geen passagiers naar de overkant in de gebruikelijke zin; in plaats daarvan brengt hij de grote namen van de Turkse poëzie (Can Yücel, Edip Cansever, İlhan Berk, İsmet Özel, Tomris Uyar, Ece Ayhan, Nilgün Marmara, Ülkü Tamer en Sezai Karakoç) samen aan dezelfde tafel. De passagiers hebben geen bagage, maar wel onvoltooide regels en de herinneringen aan hun jeugd die ze bij zich dragen. Gedurende het verhaal bespreken deze dichters, elk op hun eigen unieke manier, wat poëzie is, het leven, de dood, hun vaders, de eenzaamheid en het vaderland. Uiteindelijk realiseert de verteller dat hij eigenlijk geen bootman is, maar de "luisteraar" van deze mensen die herinneringen levend houden, en hij beëindigt het verhaal door de lege stoel aan tafel aan het publiek (de lezer) over te dragen.