Kendini Köpek Sanan Adam

Het sprookje is tegenwoordig een onzichtbare taal, verborgen in het ritme van het dagelijks leven. We nemen dat sprookje zo vanzelfsprekend, dat het na verloop van tijd lijkt alsof alles een onderdeel is van onze eigen realiteit.

We zijn nog steeds verbaasd over de realisatie dat de "realiteit" die ten grondslag ligt aan onze gedachten, percepties en gedragingen, soms slechts een sprookje is dat ons is bijgebracht.
We lijken te proberen te zwemmen in de "foute levensstijl" waar Adorno over sprak; want in de omgeving waarin we ons bevinden, is er een stroming die de authenticiteit van ons eigen bestaan in twijfel trekt. Deze stroming is een illusie – maar zo diepgaand dat het soms lijkt alsof het onmogelijk is om erin te bewegen en je erin te vinden.

Wat moeten we dan doen? Hoe kunnen we onderscheid maken tussen goed en fout? Waar vinden we de waarheid? In die momenten waarop we het gevoel hebben verdwaald te zijn in al die verwarring, ligt het antwoord misschien wel op de meest eenvoudige plek: in solidariteit. Zelfs in de meest basale vorm kan solidariteit, met slechts één gebaar, ons ertoe aanzetten om onze eigen perspectieven te verdiepen en meer vrijheid in ons leven te creëren.
Wij willen met ons publiek graag dit soort delicate en onschuldige momenten van solidariteit delen, en de impact die ze hebben.