İclal Aydın, maar niet, ondanks.

In het centrum van het decor bevindt zich het werkkamer van İclal Aydın...

In deze kamer zijn tientallen romans geschreven, duizenden boeken gelezen, en er staan beelden, schilderijen en foto's.

Het verhaal dat hij vertelt lijkt in eerste instantie persoonlijk, maar naarmate je het bekijkt, ontdek je waardevolle emoties die verborgen liggen in het collectieve geheugen van ons land.

Terwijl Iclal Aydın spreekt, herinnert ze zich de schoonheden die overal in het land te vinden zijn, en we worden geconfronteerd met de dingen die vergeten zijn.

We realiseren ons dat het leven dat ons als een "nieuwe wereld" wordt opgelegd, in werkelijkheid bedoeld is om de dingen te doen vergeten die we in ons geheugen hebben opgeslagen.

Soms vullen tranen onze ogen, soms weer klinken er lachsalvo's.

En in deze voorstelling, ondanks alles, herinneren we elkaar en onszelf.

Omdat de waarden die ons verbinden niet verdwijnen, maar zich blijven ontwikkelen, net als een "eeuwige boom" waarvan de wortels diep in de grond zitten en die voortdurend nieuwe takken laat groeien.

Maar niet, ondanks.

Monodrama.

Geschreven en gespeeld door.

İCLAL AYDIN

"Ik neem de lessen die ik uit het verleden heb geleerd mee naar de toekomst..."

Ik ben de erfgoedkoerier.

Iclal Aydın brengt op het podium niet alleen de taal van het theater, maar ook verhalen, poëzie, muziek en beeldende kunst samen.

Een reis van Oost-Anatolië naar Cappadocië, van Cappadocië naar de Egeïsche regio, naar de andere kant van het water, achter de bergen, naar de hoofdstad en vervolgens naar Istanbul...

Een Turks verhaal, soms melancholisch, soms vol lachbuien, over een grootmoeder die in haar geboortestreek overlijdt, en haar kleindochter die zich nergens thuis voelt.

Maar nee, juist daardoor wordt ons herinnerd dat het mogelijk is om opnieuw samen te komen, om nieuwe hoop te vinden en om te groeien, ondanks de uitdagingen in liefde, hoop en de menselijke strijd.

İclal Aydın zegt: "Wij zijn de kinderen van dit land, ondanks de strijd die we in onze genen voeren." En ze spreekt haar publiek aan, waarmee ze al 30 jaar samen een weg heeft afgelegd:

"Ik ben een erfgoedbezorger."

Maar eigenlijk... zijn we niet allemaal wel een soort erfgenaam?

Als het verdriet van de één niet een bron van troost kan zijn voor de ander, wat is dan de betekenis van al deze gebeurtenissen?

Productie. Setart Booking & Vişne Production.

Leeftijdsgrens: 12 jaar en ouder.

Eenakter, eenpersoonsvoorstelling.