Hayat

Na haar dood, samen met het kind in haar buik, bevindt Hayat zich in een soort tussenwereld, waar ze Pandora, Medusa en Lamia ontmoet. Deze drie vrouwen, die ooit gestraft, vervloekt en tot monsters gemaakt werden, hebben door de eeuwen heen de taal van de verhalen over zichzelf geleerd; bewust of onbewust zijn ze veranderd in dragers van hetzelfde systeem. Voor hun oordelen confronteert Hayat verschillende vrouwen uit verschillende tijdperken en levensstijlen, en ze komt tot een confrontatie met de tegenstrijdige verwachtingen die aan vrouwen worden gesteld. Uiteindelijk realiseert ze zich dat de werkelijke macht niet bij mannen ligt, maar bij een eeuwenoude machtsstructuur die in ons allen leeft, van mythen tot religies, van het gezin tot alledaagse taal. Ze beschrijft hoe dit mechanisme van onderdrukking zich in de menselijke psyche nestelt. Hayat, die accepteert dat ze de wereld niet kan veranderen, herinnert eraan dat vrouwelijkheid een enorme potentie biedt om de mensheid te leren niet te heersen, maar te creëren, niet te bezitten, maar ruimte te maken voor anderen. Uiteindelijk richt ze haar blik van de mythologische figuren naar het publiek. Want de verhalen die deze tussenwereld in stand houden, zullen niet op het toneel blijven; ze zullen met ons allemaal naar huis gaan als het stuk voorbij is...

Op hoeveel verschillende manieren kan een vrouw verkeerd leven? Als ze zwijgt, is ze onopvallend; als ze spreekt, is ze arrogant; als ze liefheeft, is ze te afhankelijk; als ze verlaat, is ze ondankbaar; als ze weet, is ze hooghartig; als ze niet weet, is ze onwetend; als ze verlangt, is ze onzedelijk; als ze afstand neemt, is ze dogmatisch... Eerst schreven we hun verhalen. Toen geloofden we erin. Uiteindelijk wilden we dat vrouwen zich aan die verhalen zouden conformeren. Nu staan er vier vrouwen tegenover elkaar in de "Araf" (een tussenstaat); één is zojuist vermoord, en niemand herinnert zich hoe de andere drie zijn omgekomen. Het leven zal deze keer niet volstaan met het alleen maar luisteren naar de verhalen. Want nu is het duidelijk: de hel is deze wereld, waarin we niet in staat zijn de hemel te creëren die we zouden kunnen bouwen...