Gupi ve Gülmeyen Kral

In ons appartementencomplex was een leeg appartement. Er was niemand, het was een somber plekje. We waren binnengegaan om er een taart te brengen, want iedereen houdt van taart. Toen we de kast openden, werden we ondergedompeld in een heel andere wereld. Het was een donkere, sombere en kleurloze plek. Het leek wel het paleis van de Koning die nooit lachte. Hij lachte nooit, en daardoor lachte niemand in het koninkrijk. Ik was erg verdrietig. We probeerden er alles aan te doen om hem aan het lachen te maken. Want is er iets mooier dan lachen?