ÇİÇU

"Een mens moet in ieder geval iemand hebben met wie hij kan ruzie maken; zelfs een ruzie kan een bron van geluk zijn."

In een oud appartement in Istanbul, probeert hij te leven binnen de grenzen van een wereld die hij zelf heeft gecreëerd.
Het verhaal van een eenzame man legt op een onverbiddelijke manier de behoefte van de mens aan liefde, begrip en verbondenheid bloot. Adam, wiens banden met de buitenwereld steeds zwakker worden, geeft leven aan zijn bezittingen, creëert fantasierelaties en bouwt een eigen leven met een geliefde die hij Çiçu noemt. Maar elke stap die hij zet om zijn eenzaamheid te overwinnen, duwt hem dieper in de afgrond van zijn eigen innerlijke wereld. In deze wereld waarin realiteit en fantasie, liefde en gewoonte, vrijheid en gevangenschap door elkaar vervagen, wordt de vraag steeds dringender: is de grootste angst van de mens om alleen te zijn, of om zich eenzaam te voelen, zelfs wanneer je bij iemand bent? "Soms is de mens niet moe van de eenzaamheid zelf, maar van het niet kunnen vinden van iemand om die eenzaamheid mee te delen," staat er. "ÇİÇU" toont de scherpe observatiekracht, de maatschappelijke humor en de menselijke contradicties van Aziz Nesin. Het behandelt eenzaamheid niet alleen als een toestand die een individu doormaakt, maar als een onzichtbare kooi die we zelf creëren. Het onthult op een tragikomische manier de strijd van de mens met zijn eigen eenzaamheid, in de fragiele lijn tussen begrepen worden en echt contact kunnen maken met iemand.