Het spel van gebroken harten.

In het begin van de jaren negentig speelt zich het verhaal van "Stille Orkest" af in een Oostenrijks psychiatrisch ziekenhuis. Het verhaal draait om het conflict tussen Dr. Arthur Veith, de hoofdarts die zijn morele kompas lijkt te hebben verloren in de machinerie van het systeem, en Stefan Neumann, een idealistische verpleegkundige die daar nieuw is en een frisse blik op de situatie heeft.

In het ziekenhuis bevinden zich: een oudere kunstenares (Klara) die, na het verlies van haar stem tijdens een operatie, alles als een toneelstuk beschouwt; een Hongaarse vluchteling en naaister (Mateo) die, geteisterd door het verdriet van haar verloren familie aan de grens, voortdurend denkbeeldige steken zet; een obsessieve wiskundeprofessor (Greta) die probeert het einde van het universum te ontrafelen; een jonge, gevluchte soldaat (Josef) die de tragedie van de oorlog niet kan vergeten; en een jonge vrouw (Magda) die zich in stilte heeft teruggetrokken om de duistere geheimen van haar vader te onderdrukken.

De komst van de nieuwe arts Stefan zet de zaken op scherp. Zijn neiging om de menselijke aspecten van de patiënten en de onderdrukte waarheden in hun dossiers te onderzoeken, begint langzaam de muur van medeplichtigheid die Dr. Arthur al jaren heeft opgebouwd, te verzwakken. Bloedige herinneringen aan nachtdiensten, de trauma's veroorzaakt door huiselijk geweld en stilzwijgen, komen aan het licht tijdens een meedogenloze confrontatie, die "groepssessie" wordt genoemd. Terwijl de maskers van de personages één voor één afvallen, verandert het ziekenhuis in een tragisch strijdtoneel, waarin de vraag rijst wie er werkelijk "waanideeën" heeft, tussen een arts met psychische problemen en patiënten die slachtoffers zijn van hun eigen trauma's.