Beyaz Geceler

Witte Nachten, een ode aan de eenzaamheid.

Een gedicht, geschreven met de jeugdige passie van Dostojevski, dat de eenzaamheid beschrijft: de eenzaamheid van een jonge man die probeert de drukte van Sint-Petersburg te vergeten in zijn dromen, en de eenzaamheid van een jong meisje, gevangen in een vervallen huis in de buitenwijken van de stad, en die zich niet bewust is van het punt waarop hun eenzaamheden elkaar kruisen.

Het verhaal van onze voorstelling speelt zich af op de brug in Sint-Petersburg, waar de jonge helden, onze mannelijke en vrouwelijke hoofdrolspelers, voor het eerst hun hart openstellen aan iemand anders, en waar een liefde ontstaat die vier nachten duurt.