Annemin Odası
Twee broers, die al jaren een afstandelijke relatie onderhouden, komen samen wanneer ze het nieuws horen dat hun moeder ontslagen zal worden uit het ziekenhuis en haar laatste dagen zal doorbrengen in het huis van Zeynep. Ze bereiden een kamer in huis voor haar. Deze voorbereiding, die vier dagen duurt, verandert in werkelijkheid in een confrontatie met het verleden.
Deze kamer is nu meer dan alleen een patiëntenkamer; het is een plek waar jarenlange stilte wordt doorbroken, onderdrukte gevoelens worden onderzocht en onafgemaakte zaken worden aangesproken.
Een meisje dat haar leven heeft gewijd aan het ontsnappen aan haar moeder, en een jongen die de liefde van zijn moeder als het belangrijkste in zijn leven beschouwt, raken gevangen in hetzelfde huis, in dezelfde situatie, en ervaren afwisselend momenten van plezier en herinneringen aan hun jeugd, maar ook heftige confrontaties met gevoelens van vrijheid en egoïsme, geloof en ontkenning, verbondenheid en verlating.
Zeynep worstelt met het gevoel dat ze de liefde van haar moeder niet heeft gekregen en met het gemis dat dit in haar leven heeft veroorzaakt. Hasan da kampt met de pijn en verwarring over het feit dat zijn moeder blijkbaar meer genegenheid voelt voor zijn zus, met wie ze al jaren geen contact heeft, dan voor hem.
Twee broers, die proberen een kamer volledig te vernieuwen, maar in feite proberen ze hun eigen jeugd opnieuw te creëren, komen uiteindelijk tot één vraag:
Waarom koos mijn moeder juist "deze kamer" om op te wachten tot ze zou sterven?
