Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

De spoorlijn die door de Torosgebergte loopt, van Varda naar Belemedik.

Vanuit Adana, in noordelijke richting richting Pozantı, ziet een reiziger op een bepaald punt hoe de Torosgebergte zich als een muur omhoog verheft.

Radar TürkiyeRadar Türkiye19 Ekim 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De spoorlijn die door de Torosgebergte loopt, van Varda naar Belemedik.

Van Adana naar het noorden, richting Pozantı, ziet de reiziger op een bepaald punt de Torosbergen als een muur oprijzen. Tegenwoordig overbrugt de snelweg deze bergen gemakkelijk, maar aan het begin van de vorige eeuw was het een van de meest uitdagende technische projecten om deze bergen te doorkruisen met een spoorlijn. De sporen van dit werk zijn nog steeds zichtbaar in de valleien tussen Karaisalı en Pozantı: een viaduct met stenen pijlers die bijna honderd meter hoog zijn, tunnels die in steile hellingen zijn uitgegraven en een dorp dat is ontstaan als een bouwkamp. Dit artikel vertelt het verhaal van deze route, die van de Varda-brug naar Belemedik loopt, en hoe u deze vandaag de dag kunt bezoeken. De route naar Bagdad.

De Bagdad-spoorlijn was een groots project dat vanaf Konya door het zuiden van Anatolië liep, met als doel Bagdad en Basra te bereiken. Het werd uitgevoerd in overeenstemming met overeenkomsten tussen het Ottomaanse Rijk en Duitsland, de financiering werd verzorgd door Duits kapitaal en een groot deel van de constructie werd uitgevoerd door het bedrijf Philipp Holzmann. De route liep van Konya, via Karaman en Ereğli, door de Torosbergen en daalde af naar de Çukurova-regio, om vervolgens via Yenice en Adana richting de Amanos-bergen te gaan. Het moeilijkste deel van de gehele route was de doortocht door de Torosbergen tussen Konya en Adana. Vanwege technische problemen kon de route jarenlang niet voltooid worden; volgens het artikel op de Engelse Wikipedia ontbrak er in 1915 nog honderden kilometers aan de route. De eerste trein die ononderbroken van Istanbul naar Bagdad reed, vertrok pas in 1940. De "trap" in de Torosbergen.

De tabel met de route in Wikipedia laat zien hoe steil deze route was. Ulukışla ligt op ongeveer 1200 meter hoogte, Pozantı op 780 meter, Belemedik op 700 meter en Hacıkırı op 600 meter; bij aankomst in Yenice daalt de hoogte tot slechts dertig meter. Deze afdaling wordt gerealiseerd via een route die door smalle, diepe valleien loopt en veel tunnels bevat. Tussen Belemedik en Hacıkırı bevinden zich twee lange tunnels, respectievelijk 3795 en 2102 meter lang. Volgens Engelse bronnen moesten er in de omgeving van Belemedik op een afstand van twaalf kilometer achter elkaar twintig tunnels worden aangelegd. Het transporteren van materialen naar de bouwplaats was op zich al een uitdaging. De belangrijkste materialen, zoals staal en cement, werden per schip naar Mersin gebracht, vanwaar ze via Tarsus met ezels naar de bouwplaats werden getransporteerd. Voordat het daadwerkelijke viaduct werd gebouwd, werd er een tijdelijke, smalspoorbrug in de buurt aangelegd om de materialen naar de andere kant van de vallei te transporteren. Nadat het viaduct was voltooid, werd deze hulpbrug buiten gebruik gesteld, maar de pijlers zijn nog steeds zichtbaar. Belemedik, een bouwkampdorp.

Belemedik, gelegen nabij Pozantı, aan de westelijke oever van de Ç Elke tunnel werd gegraven door twee teams die vanaf de uiteinden werkten, en het was de bedoeling dat de teams elkaar in het midden zouden ontmoeten. Volgens een verhaal, wanneer de teams elkaar niet konden vinden, spraken de arbeiders een onduidelijk woord, dat in de Duitse uitspraak "Belemedik" werd. Dezelfde bron vermeldt ook dat de oude naam van de nederzetting "Karapınar" was. Dit is een volksverhaal en moet gelezen worden als een verhaal dat zich afspeelt in de omgeving van de spoorlijn, en niet als een feitelijke informatie. Nadat de spoorlijn was aangelegd, bleef Belemedik een station. Door het gebrek aan landbouwgrond en de aardverschuivingen in 1969, daalde de bevolking snel. Vandaag de dag zijn de stenen gebouwen uit de bouwtijd, het Belemedik treinstation en de eeuwenoude platanenbomen de meest bezienswaardige plekken in het gebied. Volgens TRT Haber is de vallei, die als natuurpark beschermd is, een populaire plek voor fotografen en wandelaars, vooral in de herfst wanneer de bladeren geel en rood worden. Volgens hetzelfde nieuwsbericht staat Belemedik ook bekend om zijn vakantiehuisjes van steen en hout, en vanwege de ongerepte natuur is het gebruikt als filmlocatie voor zowel lokale als internationale films en series.

De Varda-brug

Een symbool van de spoorlijn is de Varda-brug, gelegen ongeveer een kilometer ten zuidwesten van Hacıkırı, dat behoort tot Karaisalı. De lokale bevolking noemt het "Koca Köprü" (de grote brug), maar het is ook bekend als de "Alman Köprü" (de Duitse brug). Volgens het Cultureel Portaal en het Cultureel Inventaris is de brug ongeveer 172 meter lang en 99 meter hoog; in Engelstalige bronnen wordt de hoogte aangegeven als 98 meter. Het is een stenen constructie die rust op vier hoofdsteunen en bestaat uit in totaal elf bogen. In het midden bevinden zich drie grote bogen van elk 30 meter, en aan weerszijden bevinden zich kleinere bogen die de opening completeren. Een bijzonder kenmerk van de brug is dat deze niet recht is. Volgens Wikipedia volgt de spoorlijn die over de brug ligt een boog met een straal van ongeveer 1200 meter, wat betekent dat de brug lichtjes kromt boven de vallei. In de steunen van de brug bevinden zich trappen voor onderhoud. Volgens de Engelse Wikipedia werden eerst de stenen steunen gebouwd, en vervolgens werden de bogen geplaatst op een tijdelijke stalen constructie die bovenop de steunen werd geplaatst. De ontwerper en ingenieur was in eerste instantie de Duitse ingenieur Winkler; na zijn dood nam de Griekse ingenieur Nicholas Mavrogordato, die onder Ottomaanse heerschappij werkte, de functie van hoofdingenieur over. Het Cultureel Inventaris vermeldt dat de brug ook bekend staat als de "Karaisalı Köprü" en de "Gavurdere Viaduct"; de tweede naam verwijst naar de oude naam van de beek die de brug kruist, en die tegenwoordig bekend staat als de Çakıt-beek. Volgens de informatie in het Cultureel Inventaris maakte de brug het mogelijk om de oude Kapıkaya Canyon

Een plek die een bezoeker van Varda niet mag missen, is de Kapıkaya Canyon. Volgens de Engelse Wikipedia ligt de brug ongeveer twee kilometer ten westen van de canyon. De Çakıt Çayı, die ontspringt in Ulukışla, Niğde, stroomt hier door rotswanden die ongeveer tweehonderd meter hoog zijn. Volgens de provincie Adana, afdeling Cultuur en Toerisme, bevindt zich in de canyon een wandelpad van 7250 meter, waarvan 400 meter beveiligd is met een hek. Aan de noordelijke kant van de canyon bevindt zich het Yerköprü recreatiegebied, beheerd door de gemeente Karaisalı. Om de canyon op dezelfde dag te bezoeken met de trein is de beste manier om te begrijpen hoe moeilijk de aanleg van de spoorlijn was. Begin bij het station van Adana.

Het begin van het verhaal, aan de kant van de stad, is het station van Adana. Het eerste gebouw van het station werd in 1886 geopend door een bedrijf dat de spoorlijn tussen Mersin, Tarsus en Adana exploiteerde. Het huidige gebouw werd gebouwd door het Baghdad Railway-bedrijf en werd op 27 april 1912 in gebruik genomen. De hoge wachtruimte met drie grote, puntige bogen, weerspiegelt de architectuur van de tijd dat de Toros-pas werd aangelegd. Het bedrijf dat het eerste station bouwde, werd in 1906 overgenomen door het Baghdad Railway-bedrijf, waardoor de spoorlijn die de Toros-bergen opklom, en de oude spoorlijn naar Mersin, onder hetzelfde beheer kwamen. In 1933 kwam het station onder toezicht van de staat. Tegenwoordig beslaat het hoofdgebouw, samen met de woningen en de werkplaatsen, een groot gebied in het centrum van de stad. Een paar minuten stoppen voor dit gebouw voordat je naar Varda gaat, geeft een mooie inleiding tot de reis.

Hoe je er vandaag kunt komen:

Naar de Varda-brug ga je vanuit Adana via de weg, via Karaisalı; volgens Wikipedia is de afstand ongeveer 64 kilometer. Met de trein is de brug 63 kilometer verwijderd van het station van Adana. Culture Portaal noemt ook het openbaar vervoer naar de regio, maar een eigen voertuig is ideaal om tussen de brug en de canyon te reizen. Het station Hacıkırı, in de buurt van de brug, ligt op ongeveer 500 meter afstand en de spoorlijn is nog steeds in gebruik. Omdat de treindienstregeling soms verandert, controleer de actuele informatie bij TCDD Taşımacılık. Belemedik is bereikbaar via de weg die afdaalt vanaf Pozantı. Volgens de Engelse Wikipedia ligt het dorp 12 kilometer van Pozantı en 122 kilometer van Adana. Het is mogelijk om op één dag vanuit Adana te vertrekken, eerst Varda en Kapıkaya te bezoeken, en vervolgens via de snelweg naar het noorden te rijden om Belemedik te zien, maar vertrek vroeg om te voorkomen dat je te haastig bent op de bergweggetjes.

Praktische tips:

* Bekijk de brug vanaf de bodem van de vallei en de omliggende hellingen; de boog is het beste te zien vanuit Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie