Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Het zomerhuis van Lale Devri, genaamd Sadabad.

Kağıthane is tegenwoordig een van de meest bevolkte districten van Istanbul; het is gevuld met metrostations, bedrijfsgebouwen en appartementencomplexen die de hellingen van de heuvels omhoog klimmen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye15 Ekim 202631
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Het zomerhuis van Lale Devri, genaamd Sadabad.

Kağıthane is tegenwoordig een van de dichtst bevolkte districten van Istanbul, vol met metrostations, bedrijfsgebouwen en appartementencomplexen die de hellingen opklimmen. De oevers van de beek die uitmondt in de Gouden Hoorn, waren driehonderd jaar geleden de bekendste zomerresort van de stad. In dit dal, waar paleizen, paviljoens, marmerkanalen en watervallen werden gebouwd, werd de naam Sadabad gegeven, wat "een gunstige en welvarende plek" betekent. Dit artikel vertelt over dit zomerresort uit de Tulip Periode, zowel vanuit cultureel en architectonisch oogpunt, en laat zien waar u tegenwoordig de sporen ervan in Kağıthane kunt vinden. Van de Kağıthane weide naar de Tulip Periode.

Het verhaal van het dal begint veel eerder dan het paleis. Volgens de Islamitische Encyclopedie (TDV) heette de beek in de Byzantijnse periode Barbysos; de naam die het in de Ottomaanse periode kreeg, zou afkomstig zijn van de papierfabrieken die hier gevestigd waren. Vanaf de tijd van Sultan Süleyman werd de Kağıthane weide een van de favoriete recreatiegebieden voor de inwoners van Istanbul. Evliya Çelebi schrijft dat goudsmeden en leerlooiers hier tenten opzetten, waar ze niet alleen vermaak vonden, maar ook bijeenkwamen voor hun vak. Hier werden de paarden van het paleis gehouden en in het voorjaar kwamen de inwoners van de stad hier om van de frisse lucht te genieten. De eerste gebouwen in het dal stammen ook uit deze periode. De buskruitfabriek, gesticht door Bayezid II en herbouwd in steen door Süleyman, de Imrahor-fontein en het paviljoen, gebouwd door Murad IV voor Emirgune Yusuf Han, zijn de eerste gebouwen die in de bronnen worden genoemd. Maar de transformatie die het dal zijn naam gaf, vond plaats aan het begin van de 18e eeuw, tijdens de regering van Ahmed III en zijn grootvizier Nevşehirli Damad İbrahim Paşa. Na de Vrede van Pasarofça in 1718 begon een periode van vrede, waarin de bouw van paleizen, paviljoens, tuinen en fonteinen in Istanbul versnelde. De historicus Ahmed Refik gaf deze periode in 1913 de naam "Tulip Periode" in zijn werk, dat twee jaar later werd gepubliceerd, en die naam is blijven hangen. In de zomer van 1722 werd een beekbed opnieuw aangelegd.

Volgens TDV leidde een landelijke feestdag die Damad İbrahim Paşa in 1717 in Kağıthane organiseerde, ertoe dat de sultan dit dal erg waardeerde. In 1722 werd de beek die voor het paleis zou komen, schoongemaakt en in een rechte kanaal met rechte oevers gebracht. Dit gebouw, dat "Cedvel-i Sim" of "zilverkanaal" werd genoemd, werd bekleed met marmer dat was afkomstig van het Kulelibahçe-paviljoen in Çengelköy. Aan het kanaal werden muren en watervallen toegevoegd, en het water van de kleine watervallen werd opgevangen in marmeren bassins. Volgens de beschrijving op Wikipedia was het bassin voor het paleis versierd met fonteinen in de vorm van dra Ahmed's decreet van 17 september 1722 bevalde dat 450 platanen, linden, zwarte populieren, esdoorns en kastanjebomen van de bergen van Yoros werden gerooid en per schip naar Kagithane werden vervoerd. Een deel van de tuin kreeg de naam Hüsrevabad. De oorsprong van de architectonische invloed is nog steeds onderwerp van discussie. De meest voorkomende theorie is dat de paleizen en tuinen van Versailles, Fontainebleau en Marly, die in 1720 door Yirmisekiz Çelebi Mehmed Efendi, die als ambassadeur naar Parijs was gestuurd, werden beschreven, als model dienden. Architect en academicus Sedad Hakkı Eldem stelde in zijn studie uit 1977 echter dat de gebouwen nauwelijks overeenkwamen met de Franse paleisarchitectuur. Andere onderzoekers wijzen op een verband met het paleis Çihil Sütun in Isfahan. De essentie is: Sadabad was niet een kopie van een enkele bron, maar een plek waar de Ottomaanse tuintraditie samenging met nieuwe ideeën. De uitstapjes naar Sadabad:

Het paleis werd al snel het centrum van een netwerk van paviljoenen en tuinen. Aan hooggeplaatste ambtenaren werden percelen langs de rivier toegewezen, en ze werden aangemoedigd om paviljoenen te bouwen. De administratie van Kagithane meldt dat binnen acht jaar 173 paviljoenen langs beide hellingen van het paleis naar de Gouden Hoorn werden gebouwd; volgens TDV, gebaseerd op Çelebizade Asım Efendi, waren er ongeveer 170 paviljoenen en huizen tussen Sadabad en Baruthane. Bronnen vermelden dat deze gebouwen namen droegen als Kasr-ı Cenan, Kasr-ı Neşat, Çeşme-i Nur, Kovanlı Köprü en Beyaz Köprü. Het vermaak was niet beperkt tot de muren van het paleis. Tijdens vakantiedagen stroomde ook het publiek de vallei binnen; ze kwamen per glanzende wagens en met bootjes versierd met bloemen vanuit de Gouden Hoorn, en iedereen zat op een andere plek in de vallei, afhankelijk van hun status. Deze uitstapjes werden "een uitstapje naar Sadabad maken" genoemd. Volgens TDV ontstonden de zwemwedstrijden in de Gouden Hoorn als een traditie van die tijd. Overdag werden er spelen met de kop van de speer, hardlopen en worstelen georganiseerd, en 's avonds werden er gesprekken over lantaarns en tulpen, muziekvoorstellingen en soms werden er buitenlandse ambassadeurs ontvangen. Wikipedia meldt dat het vermaak begon met Hıdrellez en doorgaans tot in de vroege uren van de nacht op heldere nachten voortduurde. 1730 en daarna:

Deze bloeiperiode eindigde abrupt met de Patrona Halil-opstand, die begon op 25 september 1730. De rebellen eisten de vernietiging van de paviljoenen en huizen in Kagithane. Volgens TDV stond de nieuwe sultan I. Mahmud de verbranding van het paleis niet toe, maar kon hij de vernietiging ook niet voorkomen; Hüseyin Ayvansarayi schreef dat 12 Drie paleizen, een gemeentehuis

Vandaag verwijst de term "Sadabad Paleis" eigenlijk naar drie gebouwen die op dezelfde locatie zijn gebouwd. Het eerste is het paleis uit de periode van de Tulpen (Lale Devri) in 1722. Sultan II. Mahmud liet het vervallen paleis in 1809 slopen en herbouwen. Volgens het Türk Dil Kurumu (TDV) was Krikor Amira Balyan de architect van dit tweede paleis; de bouw zou volgens het Kaymakamlığı (districtbestuur) van Kağıthane tot 1816 hebben geduurd. Volgens de vermelding van TDV over Kağıthane bracht de sultan samen met zijn harem in 1814 tijdens het voorjaarsfeest enkele dagen door in het paleis, en in de daaropvolgende jaren werden er nog steeds feesten en ceremonies in de vallei georganiseerd. Toen Sultan Abdülaziz aan de macht kwam, liet hij in 1862-1863 het paleis van II. Mahmud slopen en liet hij in plaats daarvan het Çağlayan Paleis bouwen, een gebouw met twee verdiepingen in westerse stijl, ontworpen door Sarkis en Agop Balyan. Dezelfde sultan gaf in 1863, na zijn reis naar Egypte, een diner voor soldaten en buitenlandse diplomaten in Kağıthane, en in 1867 opende hij de paleistuin voor het publiek. In 1893 liet II. Abdülhamid een monumentale fontein in de weide van Kağıthane bouwen; er werd ook een klein paleis gebouwd bij het oefenterrein waar geweren uit Duitsland werden getest. De twintigste eeuw was niet goed voor de vallei. Na de Eerste Wereldoorlog verdwenen de historische gebouwen, die in onoplettendheid waren geraakt, één voor één. Volgens het districtbestuur werd het Çadır Paleis aan de rivieroever in 1940 vernietigd door een omgevallen plataan, het derde paleis werd in 1943 gesloopt en in 1952 werd er een militaire school gebouwd. Datzelfde gebouw wordt sinds 1998 gebruikt als kantoorgebouw van de gemeente Kağıthane. Het oefenterrein paleis werd in 1956 gesloopt om er een gasfabriek te bouwen; op die plek bevindt zich tegenwoordig een busgarage. Na de jaren 1950, toen de migratie versnelde, werd de rivieromgeving een dichtbevolkt gebied, en de industriële vervuiling bleef de rivier lange tijd een probleem. Sadabad in de poëzie

Hoewel de gebouwen zijn verdwenen, bleef Sadabad leven in de literatuur. Volgens TDV is het eerste werk dat over Kağıthane spreekt het "Hevesname" van Tacizade Cafer Çelebi, uit het einde van de 15e eeuw; Nefi vergelijkt de vallei met het paradijs vanwege de drukte en schoonheid. De dichter die Sadabad het meest vereeuwigde, is Nedim. De regel "Laten we gaan, mijn geliefde, laten we naar Sadabad gaan" (zoals geciteerd door TDV) is tegenwoordig de eerste regel die in gedachten komt bij de periode van de Tulpen. De invloed strekte zich uit tot In de jaren 90 zijn er werkzaamheden uitgevoerd om de beek schoon te maken en te herstellen. Een deel van de oevers is nu ingericht als een grasveld en wandelpad; de bedding waar de Cedvel-i Sim zich bevond, bevindt zich ook in dit gebied. De gemakkelijkste manier om de oude omvang van de vallei te begrijpen, is om de wandeling te beginnen in de buurt van het stadhuis en langs de beek richting de Gouden Hoorn te lopen. Als u naar de hellingen kijkt, zult u zien dat de huizen die ooit beide oevers vulden, nu zijn vervangen door appartementen. Volgens het districtbestuur van Kağıthane is de Sadabad-moskee, die dezelfde naam draagt, gebouwd tijdens de periode van de Tulpenepoca en is deze, samen met het paleis, gesloopt en herbouwd, waardoor het ook bekend staat als de Aziziye-moskee. Dit gebouw is een van de overblijfselen van het oude Sadabad, die nog steeds zichtbaar zijn in de vallei. Op de plek van het İmrahor-paviljoen bevindt zich tegenwoordig een wooncomplex.

Praktische informatie:
De metro M7 is de beste manier om Kağıthane te bereiken; het station van de lijn bevindt zich in het district. Controleer de actuele dienstregeling bij Metro İstanbul, aangezien er soms pendeldiensten worden ingezet op bepaalde trajecten. Volgens Wikipedia is het deel van de beek dat is hersteld en omgevormd tot de Cedvel-i Sim, ongeveer een kilometer lang en biedt een vlak wandelpad. Zoals de bronnen beschrijven, is de beste tijd om Sadabad te bezoeken in het voorjaar; het wandelen door de vallei in het begin van mei, wetende dat de festiviteiten beginnen met Hıdrellez en dat er schaduwrijke plekken zijn, verrijkt de ervaring. Lees de artikelen over Sadabad en Kağıthane in de TDV Islam Encyclopedia voordat u gaat, om het gemakkelijker te maken om de oude gebouwen in te beelden op de huidige straten. Neem contact op met de gemeente Kağıthane voor actuele informatie over de toegankelijkheid van het openluchtterrein in de buurt van het stadhuis.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie