Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen

De oudste sporen van İzmir, van de Hettieten tot Ionië.

De geschiedenis van İzmir wordt vaak verteld via de namen Smyrna, Efeze en Bergama. Dit artikel werpt een blik op de periode vóór en rond deze bekende namen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye15 Ekim 20266
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De oudste sporen van İzmir, van de Hettieten tot Ionië.

Izmir's geschiedenis wordt vaak verteld via de namen Smyrna, Ephesus en Bergama. Dit artikel kijkt naar de periode vóór en aan de rand van die bekende namen. Onder de Bornova vlakte ligt een dorp dat meer dan achtduizend jaar oud is, een ander dorp dat al meer dan duizend jaar aan de rand van een vlakte in Kemalpaşa werd bewoond, een koning uit de Bronstijd die in een rotswand bij Karabel is uitgehouwen, de muren van de Aiolische stad op een heuvel met uitzicht op de rivier Gediz en een kleine Ionische stad die op een schiereiland in Ürkmez is gelegen. Ze bevinden zich allemaal binnen de huidige grenzen van de provincie Izmir, zijn allemaal binnen een dagtrip te bereiken en zijn allemaal relatief rustig. De volgorde is ongeveer chronologisch. Yeşilova, het eerste dorp van Izmir.

Het verhaal begint in Bornova, meters onder het huidige oppervlak van de vlakte. De Yeşilova-heuvel werd in 2003 toevallig ontdekt. Een kunstleraar die archeologische fragmenten ontdekte in de grond die werd afgevoerd voor een park in Buca, bracht ze naar het Archeologisch Museum van Izmir. Vervolgens werd onderzocht waar de grond vandaan kwam, en zo werd de locatie van de heuvel onthuld. De opgravingen brachten de bekende geschiedenis van Izmir terug tot achtduizend vijfhonderd jaar geleden. De eerste gemeenschap die hier woonde, verliet de nederzetting niet, ondanks overstromingen en branden, en herbouwde hun dorp minstens acht keer. In het bovenste stadium van de Neolithische periode werden rechthoekige huizen gebouwd met stenen funderingen en een binnenplaats. Tijdens de opgravingen werden vingerafdrukken van vrouwen en kinderen op keramische fragmenten gevonden, evenals een bijlwerkplaats, gewichten voor weefgetouwen en gereedschap voor leerbewerking. De resten van oesters en andere zeevruchten laten zien dat de kustlijn destijds veel dichterbij lag dan nu, en dat de eerste inwoners van Izmir van de zee leefden. De nederzetting werd verlaten rond 5700 voor Christus, na een brand en een daaropvolgende hevige overstroming. Tegenwoordig bevindt zich op de heuvel een bezoekerscentrum van de gemeente Bornova. De hoofdopgraver, Zafer Derin, zegt dat het centrum jaarlijks meer dan twintigduizend bezoekers ontvangt en dat bezoekers hier worden ontvangen door archeologen. De educatieve programma's die speciaal voor kinderen zijn ontwikkeld, zijn het bekendste onderdeel van het centrum. Tijdens lopende opgravingen in de nabijgelegen Yassıtepe zijn ook vijfduizend jaar oude speciale potten gevonden; het opgravingsteam beschrijft deze locatie als de plek waar de verstedelijking van Izmir begon. Ulucak, een dorp dat duizend jaar onafgebroken werd bewoond.

Als u vanuit Bornova de weg naar Ankara volgt en richting Kemalpaşa gaat, komt u bij de Ulucak-heuvel aan de rand van de Nif-vlakte. Dit is een van de eerste bekende landbouwdorpsnederzettingen binnen de grenzen van Izmir. De systematische opgravingen begonnen in 1995 en worden sinds Hier zijn de vertalingen:

De boeren in dit gebied verbouwen tarwe in een enkele rij en gerst in meerdere rijen, en ze houden schapen, geiten en varkens. Ze waren ook veel bezig met het jagen op herten. De stempels, gewichten en andere objecten die tijdens de opgravingen in 2022 in bijna elk huis werden gevonden, leidden ertoe dat het opgravingsteam Ulucak beschreef als een van de oudste textielcentra van de Egeïsche Zee. In een ander seizoen vestigde de aandacht zich op vijf kleifiguurtjes die naast elkaar lagen, met een hoogte van drie tot tien centimeter. De site is een opgravingsterrein; er is geen regelmatig bezoekersschema. Buiten het opgravingseizoen is het mogelijk om vanaf de weg te kijken en de omgeving te bekijken, maar om de vondsten te zien, moet u de musea in İzmir bezoeken en de aankondigingen van het opgravingsteam volgen. Karabel, een handtekening van een koning uit de Bronstijd.

De weg van Kemalpaşa naar Torbalı loopt door de Karabel-pas, die zich bevindt tussen de Nif-berg, het meest westelijke punt van het Bozdağ-gebergte, en de oostelijke hellingen. In een nis aan de zuidelijke helling van de pas, met afmetingen van ongeveer tweeënhalf bij anderhalve meter, is een mannelijke figuur in de rots uitgehouwen, met een speer in de ene hand en een boog in de andere. Een versleten Luwische hiëroglifische inscriptie tussen het hoofd en de speer was lange tijd onleesbaar. In 1998 las de Hittitoloog David Hawkins de inscriptie, en identificeerde er de naam van de koning Tarkasnawa van Mira, samen met de namen van zijn vader Alantalli en zijn grootvader. Mira was een koninkrijk dat aan de Hittieten onderdanig was, en het reliëf dateert uit het einde van de 13e eeuw voor Christus. Een andere bekende eigenschap van het monument komt van Herodotus. De historicus sprak over twee figuren, een met een speer en een boog, die in de rotsen langs de weg in Ionië waren uitgehouwen, en hij relateerde ze aan de Egyptische koning Sesostris; lange tijd werd er gedebatteerd of Karabel een van deze figuren zou kunnen zijn. Ongeveer honderd meter ten noorden van het reliëf bevonden zich een tweede, vergelijkbare inscriptie en nog twee inscripties; ze verdwenen tijdens wegwerkzaamheden tussen 1977 en 1982. Het overgebleven reliëf is de afgelopen jaren het doelwit geweest van schatzoekers, en het onderste deel is aanzienlijk beschadigd. Het reliëf is te zien vanaf een punt dat via een trap te bereiken is. Het licht is 's ochtends zachter; kies de uren waarop de schaduw van de zijkant valt om de lijnen van de figuur op het versleten oppervlak te kunnen zien. Raak de rots niet aan en klim niet in de nis. Het omliggende recreatiegebied is geschikt voor een korte pauze. Larisa, het Aiolische fort met uitzicht op de Gediz.

Op de heuvel naast het Deze vijf locaties zijn niet gemakkelijk in één dag te bezoeken. Een dag kan besteed worden aan het combineren van Bornova en Kemalpaşa, waarbij Yeşilova, Ulucak en Karabel worden bezocht. Menemen en Seferihisar liggen aan de andere kant van de stad en zijn beter geschikt voor aparte dagen. Controleer de aankondigingen van de gemeente Bornova voor de bezoekdagen en -tijden van Yeşilova. De meeste van deze archeologische sites bevinden zich in open gebieden; neem water, een hoed en comfortabele schoenen mee en vermijd de hete middaguren in de zomer. Laat de gevonden objecten op hun plek; veel van deze gebieden zijn juist vanwege hun rust zo waardevol om te behouden.

Vanuit de eeuwenoude geschiedenis. Op de westelijke heuvel bevinden zich paleizen, een tempel en een akropolis, terwijl op de oostelijke heuvel een kasteel staat en in het vlakke gebied tussen de heuvels landbouwterrassen. Omdat er geen sporen zijn gevonden die later dan de 3e eeuw voor Christus dateren, wordt aangenomen dat de stad in die tijd is verlaten. De site wordt beschouwd als een zeldzaam voorbeeld van hoe een stad in Anatolië werd gesticht onder Perzisch bestuur. Het is mogelijk om met de voorstadstrein naar Menemen te reizen, maar voor het bereiken van Buruncuk en de heuveltop is vervoer nodig. Het is een archeologisch terrein dat na opgravingen is achtergelaten; verwacht geen paden of borden, draag stevige schoenen. Vanaf de heuveltop biedt zich een prachtig uitzicht over de Gediz-vlakte, wat in één oogopslag verklaart waarom de stad hier is gesticht. Lebedos is een Ionische stad, ook bekend als het verlaten dorp.

De laatste bestemming van de route ligt in het zuiden, op het Kısık-schiereiland aan de kust van Ürkmez, nabij Seferihisar. Lebedos was een van de twaalf steden die deel uitmaakten van de Ionische Liga. Volgens oude verhalen werd de stad gesticht door een van de zonen van de Atheense koning Kodros; bronnen verschillen over de naam van deze zoon. Het schiereiland is 175 meter lang, een lage en rotsachtige landtong, verbonden met het vasteland door een strook van ongeveer 200 meter breed. Lebedos had geen goede haven en een beperkt achterland, waardoor het in de schaduw bleef van machtige buren zoals Kolophon en Teos, maar het stond wel bekend om zijn mineraalwaterbronnen. De geschiedenis van de stad kende daarna periodes van bloei en neergang. In 292 voor Christus verplaatste Lysimakhos de bevolking naar Efeze, maar de stad bleef bewoond en werd een tijdlang Ptolemais genoemd. De Romeinse dichter Horatius beschreef het als een verlaten, klein dorpje. Toen een groep acteurs, die uit Teos waren verbannen, zich hier vestigde, kwam Lebedos weer tot leven. In 2004 werd op het schiereiland een klein, bewerkt obsidiaanscherf gevonden, wat suggereert dat de nederzetting veel ouder is, mogelijk zelfs tot de Neolithische periode. Er zijn nog geen opgravingen uitgevoerd in Lebedos. De resten van de m Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie