Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

De gletsjermeertjes van de Bolkar-bergen.

De Bolkar-bergen, die zich in het zuiden van Niğde uitstrekken, vormen een ogenschijnlijk ondoordringbare barrière tussen de steppen van Centraal-Anatolië en de Middellandse Zeekust. Vanuit de noordelijke hellingen kunnen ze op het eerste gezicht lijken op een gewone bergketen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De gletsjermeertjes van de Bolkar-bergen.

De Bolkarbergen, die het zuidelijke horizon van Niğde afschermen, rijzen op als een ondoordringbare muur tussen de steppen van Centraal-Anatolië en de Middellandse Zeekust. Vanuit de noordelijke hellingen lijkt het een gewone bergketen, maar in de hogere delen bevinden zich kleine meren, verborgen in komvormige dalen die duizenden jaren geleden zijn uitgesleten door gletsjers. In dit artikel vertellen we, aan de hand van officiële rapporten en wetenschappelijke studies, over het glaciaal verleden van de Bolkars, over hoe deze meren zijn ontstaan en over het verhaal van een unieke kikker die hier leeft. Aan het einde van dit artikel vindt u ook praktische tips over hoe en wanneer u deze afgelegen wereld kunt bezoeken.

De Bolkarbergen vormen een belangrijk onderdeel van de Centrale Taurus en zijn een van de belangrijkste bergketens die Centraal-Anatolië en de Middellandse Zee scheiden. Volgens de registraties van Internationaal Belangrijke Natuurgebieden strekt deze bergketen zich ongeveer zeventig kilometer van het zuidwesten naar het noordoosten uit, en stijgt deze geleidelijk van west naar oost, met zijn grootste hoogte in het noordoosten. Het hoogste punt is de Medetsiz Tepesi, met een hoogte van 3524 meter, en volgens de gegevens is dit de tweede hoogste bergketen in de Taurus, na de Aladağlar. Een groot deel van de bergketen bestaat uit harde kalksteenlagen, die honderden meters dik zijn en die zijn afgezet in de oude Tethis-zee. Het onderzoek van Onur Çalışkan en zijn collega's van de Universiteit van Ankara herinnert eraan dat de Duitse geoloog Blumenthal in 1956 de bergketen in twee delen verdeelde. Het noordelijke deel, dat steiler is en qua vorm doet denken aan de Alpen, is bekend als de Yüksek Bolkardağ of Esas Bolkardağ. Hier zijn de sporen van gletsjers het meest zichtbaar. Het dorp Maden, dat behoort tot het district Ulukışla van Niğde, en de Meydan Yaylası daarboven, worden beschouwd als de poort naar dit hoge gebied.

De Bolkars tijdens de laatste ijstijd:
Tijdens de laatste ijstijden waren de hogere delen van de Bolkars permanent bedekt met sneeuw. Volgens Çalışkan en zijn collega's heeft Blumenthal, door de hoogte van de cirques en morenen te bestuderen, vastgesteld dat de grens van de permanente sneeuw tijdens het Pleistoceen zich op ongeveer 2700 meter bevond. De gletsjers hebben zich vooral in de noordelijk georiënteerde valleien voortbewogen en hebben zich in deze valleien tot op een hoogte van twee kilometer kunnen uitbreiden. In de valleien die naar het zuiden en oosten gericht zijn, hebben de gletsjers zich op grotere hoogte bevonden. Voor het eerst hebben Attila Çiner van de Technische Universiteit van Istanbul en Mehmet Akif Sarıkaya kwantitatief vastgesteld wanneer deze gletsjers zich hebben uitgebreid en wanneer ze zich hebben teruggetrokken. De onderzoekers verzamelden dertig voorbeelden uit drie gletsjervalleien en dateren de morenen met behulp van de kosmogene chloor-methode. Onderzoekers stellen vast dat deze resultaten goed overeenkomen met de ijschronologieën die in andere berggebieden van Turkije en de Middellandse Zee zijn verzameld. De meren in de cirques:

Wanneer gletsjers zich terugtrekken, laten ze de komvormingen achter die ze hebben uitgesleten. In sommige van deze komvormingen, die "cirques" worden genoemd, zijn in de loop van de tijd meren ontstaan. Het rapport over de milieutoestand van de provincie Niğde vermeldt dat er op de Aladağlar en Bolkarbergen meren zijn ontstaan door gletsjererosie. De registraties van belangrijke natuurgebieden noemen Karagöl en Çiniligöl als de belangrijkste meren in de Bolkars en vermelden dat het hoogalpiene gebied tot eind juli bedekt is met sneeuw. Karagöl is de bekendste van deze meren. Het rapport vermeldt dat het meer ongeveer zestig hectare groot is en dat de diepte op sommige plaatsen twaalf meter bereikt. Çiniligöl ligt op dezelfde hoogte, iets hoger dan Karagöl. Hoewel verschillende bronnen verschillende hoogtes voor de twee meren geven, liggen ze beide boven de 2500 meter. Het gebied rond Karagöl en Çiniligöl, dat zich binnen de grenzen van het dorp Meydan Yaylası ligt, is een beschermd natuurgebied van de eerste graad. Volgens het milieurapport is dit gebied in 2014 door de provinciegouverneur van Niğde uitgeroepen tot een lokaal wetland.

IJs onder puin:

Het verhaal van de gletsjers in de Bolkars eindigt niet bij de meren. Tijdens een veldonderzoek in augustus 2010 identificeerden Çalışkan en zijn collega's zeven gletsjers, bedekt met puin, in de Karagöl en Alişan gletsjergebieden. Deze gletsjers bevinden zich in komvormingen op meer dan 2900 meter hoogte en zijn gericht naar het noorden. De oppervlakte van deze gletsjers is bedekt met rotsafval. Deze afdekking fungeert als een isolator, waardoor het ijs niet van de oppervlakte, maar van binnenuit en van onderaf smelt. De grootste van deze gletsjers zijn de Medetsiz en Eğerkaya Batı gletsjers, die elk een oppervlakte van ongeveer 0,23 vierkante kilometer beslaan. De meest interessante van deze gletsjers is de Kopuk gletsjer, omdat er drie kleine meren op bevinden. Volgens de onderzoekers is de oudste van deze meren, de Kopuk Göl, bijna perfect rond, met een diameter van vijftig meter, omringd door ijswanden die ongeveer tien meter hoog zijn. Het groene water wijst op een relatief ondiepe diepte en het voorkomen van organismen zoals algen. Naast de Kopuk Göl bevinden zich de Küçük Göl (kleine meer) en de Uzun Göl (lange meer). Door de foto's uit de jaren 1950 van Blumenthal te vergelijken met de huidige situatie, is gebleken dat de rand van de gletsjer de afgelopen zestig jaar niet significant is teruggetrokken. De onderzoekers voorspellen dat de twee meren, als gevolg van de erosie van de richel die de Kopuk Göl van de Uzun Göl scheidt, op een bepaald Het wetenschapsmagazine "Bilim Çocuk" van TÜBİTAK beschrijft hoe deze soort in 1984 beschermd werd onder het Bernverdrag. Volgens hetzelfde artikel hebben karpervissen, die jaren geleden in Karagöl werden uitgezet, geleid tot een afname van het aantal kikkers en hun eieren, en mensen die in het meer vingen, hebben ook schade toegebracht aan de soort. Het tijdschrift vermeldt dat de Toros-kikker niet constant in het water leeft, maar in groepen leeft in de graslanden rondom het meer. Daarom is het het beste voor dit kleine dier om de graslanden langs het meer niet te betreden en om de paden te volgen. De rijkdom van de graslanden en rotsen.

De meren zijn niet alleen de habitat van de kikker, maar ook van een rijke vegetatie. Volgens de registraties van Belangrijke Natuurgebieden bevinden de zuidelijke hellingen zich in een mediterrane klimaat, terwijl de noordelijke hellingen een landklimaat kenmerken dat typisch is voor Anatolië. De vochtige microklimaten in de diepe valleien in het zuiden bieden ook een schuilplaats voor sommige zeldzame soorten. Het milieurapport beschrijft dat een aanzienlijk deel van het gebied bedekt is met naaldbossen van de Toros-bergen en mediterrane bergweiden, terwijl de noordelijke hellingen worden gekenmerkt door uitgestrekte bergsteppe en schaarse bosgebieden. De registraties van Belangrijke Natuurgebieden benadrukken dat intensieve begrazing en het verzamelen van brandhout de grootste bedreiging vormen voor de vegetatie, vooral op de hogere plateaus. Volgens het milieurapport heeft Bolkarlar de grootste hooggelegen bergweiden van de Middellandse Zee regio. Het aantal bekende plantensoorten is 674, waarvan 101 endemisch zijn voor Turkije, en 21 endemische soorten zijn bedreigd. Het rapport voegt toe dat er slechts ongeveer tien soorten voorkomen op slechts één punt in het gebied, en dat er in de hogere bergen kuddes wilde paarden kunnen worden gezien. Het rapport noemt ook de behaarde rotsklimmer en een kleine insectenetende soort, bekend bij de lokale bevolking als "arıpasa", als soorten die endemisch zijn voor Turkije.

Hoe en wanneer te bezoeken:
Het "Niğde İli Turizm Master Planı" beschrijft een route voor wandelingen in Bolkarlar, die begint bij Madenköy en eindigt bij Çinili Göl. Volgens het plan is de route ongeveer 11,8 kilometer lang, met een totale klim van meer dan 1000 meter, en heeft een moeilijkheidsgraad van 2. De paden leiden eerst naar Meydan Yaylası, vervolgens naar Karagöl, en uiteindelijk naar Çinili Göl, met uitzicht op de gletsjermeren. Het plan beschrijft dat in april en mei de sneeuw bedekt wordt door sneeuwklokjes, krokussen en blauwe tulpen, en dat in juni de weide bedekt is met gele en paarse bloemen. Volgens het plan ligt Meydan Yaylası 5 kilometer van Madenköy en 7 kilometer van Darboğaz. De hoge Bolkarlar vormen een uitdagende berg omgeving. Sneeuw kan tot halverwege de zomer blijven liggen, het weer kan Ministerie van Milieu en Stedelijke Planning, Provinciebestuur Niğde, Afdeling Milieu en Stedelijke Planning, Rapport over de milieutoestand van de provincie Niğde, 2016, https://webdosya.csb.gov.tr/db/ced/editordosya/Nigde_icdr2016(1).pdf

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie