Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Ankara-steen, de roze andesiet van de hoofdstad.

Kijk naar de stenen van Ankara, kijk naar de tranen in mijn ogen. De eerste regel van dit lied plaatst de stenen van een stad en de tranen in iemands ogen naast elkaar, en dit is geen toeval.

Radar TürkiyeRadar Türkiye30 Eylül 202629
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Ankara-steen, de roze andesiet van de hoofdstad.

De steen van Ankara, kijk naar de steen, kijk naar de jaren van mijn ogen. De eerste regel van dit gedicht plaatst de steen van een stad met liefde naast elkaar, en dit is geen toeval. De steen van Ankara bestaat echt; het heet andesiet, heeft een roze tint, een dichte en harde textuur. Van de muren van het fort tot de gevel van het Ankara station, van de reliëfs in Güvenpark tot de muren van de universiteitsgebouwen, de meest duurzame structuren van de stad zijn gebouwd met deze steen. Dit artikel vertelt over de miljoenen jaren oude vulkanische oorsprong van de steen van Ankara, de mijnen, de rol bij de stichting van de hoofdstad en waar je het vandaag de dag in de stad kunt vinden. Wat is andesiet?

Andesiet is een vulkanisch gesteente dat ontstaat door het afkoelen van magma dat vanuit de diepte van de aardkorst naar het oppervlak komt. Geologen beschrijven het als een tussentype tussen basalt en rioliet; het bevat tussen de 57 en 63 procent silica. Het belangrijkste mineraal is plagioklaasveldspar, vergezeld door pyroxen en hornblende. De porfiritische textuur, waarbij grotere kristallen zichtbaar zijn in een fijnkorrelige matrix, geeft de steen een kenmerkend gevlekt uiterlijk. De naam is afgeleid van de Andesbergen in Zuid-Amerika; de term werd voor het eerst gebruikt in 1826 door de Duitse geoloog Leopold von Buch. Andesiet is het meest voorkomende gesteente in zones waar de oceaanbodem onder een continent duikt en in eilandbogen. De mensheid gebruikt het al duizenden jaren als bouwmateriaal; monumenten zoals Borobudur in Java en Sacsayhuaman in Peru zijn gebouwd met andesiet. De steen van Ankara is ook een lid van deze grote familie. De oude vulkanen onder Ankara

Rond Ankara bevinden zich vulkanische gesteenten die variëren van het Late Krijt tot het Plioceen. De meest voorkomende en meest opvallende groep is de vulkanieten van Kızılcahamam of Galatië, die dateren uit het Vroeg-Neogeen; de basaltkolommen en het fossielbos in het Kızılcahamam en Çamlıdere geologisch park zijn overblijfselen van deze vulkanische activiteit. De gesteenten die worden gebruikt als "steen van Ankara" vormen echter een andere groep. Volgens een studie gepubliceerd in het "Türkiye Jeoloji Bülteni" door Nizamettin Kazancı en Alper Gürbüz, komen deze vulkanieten in verspreide gebieden aan de oppervlakte tussen Gölbaşı, Bala en Elmadağ. In plaats van onderdeel te zijn van een groot vulkanisch systeem, zijn het individuele uitbarstingen die plaatsvonden in het Vroeg- en Midden-Mioceen en vervolgens bedekt werden met sedimenten uit het Laat-Mioceen en Plioceen. Met andere woorden, de roze rotsen die je ziet op de heuvels in het zuiden van de stad zijn ongeveer vijftien tot twintig miljoen jaar oud. In de omgeving van Mamak, langs de weg naar Haymana en in de buurt van het dorp Ballıkuyumcu, nabij Polatlı, zijn er ook basaltische, andesitische en riolitische lava De steen is hard en dicht van structuur, maar relatief gemakkelijk te bewerken; vanwege het ontbreken van poriën absorbeert hij geen water en is daardoor bestand tegen vorst en slijtage. Wanneer hij nat is, krijgt de steen een glanzende kleur. Deze eigenschappen hebben hem eeuwenlang een populaire keuze gemaakt voor vloeren en bekleding. Let op hoe een stoep of gevel in Ulus na een regenbui donkerroze wordt; dat is de mooiste vorm van de steen. Waar bevinden zich de steengroeven?

Ondanks de naam, bevindt de oorspronkelijke locatie van Ankara-steen, dus de plek waar de beste voorbeelden worden gewonnen, zich in de wijk Gölbaşı. Dezelfde roze andesiet wordt ook gewonnen in de omgevingen van Çankırı, Afyon en Uşak, maar de naam is gebleven bij Ankara. Hoewel de steen op de kaart wijdverspreid lijkt, zijn de reserves beperkt, omdat niet overal blokken uit de steengroeven kunnen worden gewonnen; de nabijheid van het stadscentrum, particulier eigendom, bossen en beschermde gebieden bemoeilijken het openen van nieuwe steengroeven. De historische steengroeven bevinden zich echter wel in de stad. Het onderzoek van Kıymet Deniz en Yusuf Kağan Kadıoğlu, gepubliceerd in het "Ankara Onderzoeksblad", heeft de stenen in de muren van het Ankara-kasteel mineralogisch en geochemisch vergeleken en de beste overeenkomst gevonden in zeven oude steengroeven op de Yenidoğan-heuvel. Dat betekent dat de muren van het kasteel zijn opgebouwd met roze andesiet die is gewonnen van de heuvel direct ernaast. Deze informatie is niet alleen belangrijk voor historici, maar ook voor restauratie; het gebruik van stenen uit dezelfde bron bij reparaties helpt de integriteit van het gebouw te behouden. Van het kasteel naar Rome, de lange geschiedenis van de steen

De muren van het Ankara-kasteel zijn gemaakt van roze andesiet met een porfirofanitische textuur; af en toe worden er rijen baksteen en kalksteen tussen geplaatst. Het is niet precies bekend wanneer het kasteel is gebouwd, maar het wordt aangenomen dat het al bestond ten tijde van de Galaten in Ankara. In de 8e en 9e eeuw werd de stad vaak aangevallen, waardoor de muren haastig werden gerepareerd. Tijdens deze reparaties werden marmeren blokken, zuilkoppen en waterkanalen van bestaande Romeinse monumenten in de muren verwerkt. Vandaag de dag, terwijl u door het binnenste van het kasteel loopt, ziet u witte marmeren stukken tussen de rijen roze andesiet, en zelfs omgekeerde inscripties; de steen vat alle lagen van de stad samen in één muur. In de muren van het Romeinse bad is een afwisselende techniek toegepast, waarbij rijen steen en baksteen elkaar afwisselen. Architect Haydar Topal noemt bij het opsommen van de belangrijkste gebouwen in Ankara die zijn gebouwd met natuursteen: het Ankara-kasteel, het Romeinse bad, de tempel van Augustus, het oude parlementsgebouw, het Ankara-treinstation en Anıtkabir. Deze lijst laat zien dat het mogelijk is om de geschiedenis van de Zoals Kazancı en Gürbüz hebben opgemerkt, zijn de gebouwen van de Faculteit voor Taal en Geschiedenis, de faculteiten voor Rechten, Landbouw en Natuurwetenschappen, de gebouwen van de Ziraat Bankası en de Centrale Bank, gebouwd met Ankara-steen en behouden nog steeds hun grandeur. Het Tweede Parlementsgebouw, ontworpen door Vedat Tek in 1923 en gebouwd van natuursteen, dat tegenwoordig het Republiekmuseum is, is een van de eerste voorbeelden uit die tijd. De fundering van het Ankara Station, ontworpen door Şekip Akalın, werd gelegd op 3 november 1935, en het gebouw werd geopend op 30 oktober 1937. Het betonnen skelet werd volledig bekleed met Ankara-steen aan de buitenkant. Het Gedenkteken in Kızılay, gemaakt in 1935 door de Oostenrijkse beeldhouwers Anton Hanak en Josef Thorak, wordt omringd door reliëfs van andesiet die de Turkse politie, de gendarmes, intellectuelen en boeren voorstellen. De voet van het monument is 37 meter hoog en de bronzen figuren erboven zijn 6 meter hoog. Het verhaal van de stenen van Anıtkabir is een ander verhaal. Tussen 1944 en 1953, met een ontwerp van Emin Onat en Orhan Arda, wenste de jury dat de gebruikte natuursteen een lichtere kleur zou hebben dan de aarde. Daarom werden de buitenmuren van de erehal, de reliëfs van de overwinning en de zuilen die het ceremonieplein omringen bekleed met geelachtige travertin uit Eskipazar, de leeuwenbeelden met travertin uit Kayseri Pınarbaşı, het ceremoniegebied en de trappen met witte travertin uit Haymana, en de binnenmuren van de torens met travertin uit Malıköy. Zoals specialisten in mijnbouw en olie in het tijdschrift Aurum hebben geschreven, werden in de eerste jaren van de Republiek Ankara-andesiets gebruikt in de openbare gebouwen van de hoofdstad, terwijl de bouw van Anıtkabir een keerpunt vormde voor de Turkse natuursteenindustrie; er werden nieuwe steengroeven geopend en vakmensen werden opgeleid. Hoewel Haydar Topal Anıtkabir ook rekent tot de gebouwen die met andesiet zijn gebouwd, is het belangrijk om te onthouden dat de belangrijkste steen van het monument travertin is. Het zien van beide stenen naast elkaar laat beter zien hoe specifiek de roze andesiet is voor Ankara.

Waar te zien in de stad:

Om Ankara-steen te zien, hoeft u niet per se een museum te bezoeken; de stad zelf is een openluchtmuseum. Begin uw wandeling bij de Kale (kasteel). Bekijk de witte marmerblokken en zuilfragmenten die verwerkt zijn in de rijen roze andesiet in de muren van het binnenste kasteel; de steengroeven van de Yenidoğan Tepesi liggen slechts een paar kilometer verderop. Nadat u van de Kale naar Ulus bent gegaan, raak de gevel van het Tweede Parlementsgebouw op het Hükümet Meydanı aan, en ga vervolgens naar het stationplein om de zuilen van het Ankara Als geologisch erfgoed: steen

Kazancı en Gürbüz beschouwen de Ankara-steen als een van de natuurstenen van Turkije die een geologisch erfgoed vormen, samen met de Ahlat-steen, de Nevşehir-steen en de Sille-steen. Volgens hen ligt de culturele waarde van een bouwsteen niet alleen in de gebouwen waarin deze wordt gebruikt, maar ook in de steengroeven waaruit deze is gewonnen. Daarom pleiten ze voor de bescherming van oude steengroeven als natuur- en cultuurmonumenten, en voor het gebruik van de oorspronkelijke steen bij restauraties. Het onderzoek dat de steen van het Ankara-kasteel volgt tot aan de Yenidoğan-heuvel, is precies voortgekomen uit deze behoefte. De meest stille manier om een stad te leren kennen, is door naar de steen te kijken. De steen van Ankara is roze, hard en geduldig; het draagt een herinnering die teruggaat vijftien miljoen jaar, van een afgekoelde lava tot de Gallo-Romeinse muren, de Romeinse baden en het station van de Republiek. De volgende keer dat u zich tegen een muur in Ulus leunt, onthoud dan dat deze in feite van een vulkaan is gemaakt.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie