Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen

Van de Akköprü naar de Aynalı Köprü: De stenen bruggen van Ankara.

We zijn gewend om over Ankara te denken als een stad die niet direct aan zee of aan een grote rivier ligt, maar de stad is eigenlijk gesticht in een vlak gebied waar wateren samenkomen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye15 Ekim 202612
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Van de Akköprü naar de Aynalı Köprü: De stenen bruggen van Ankara.

We zijn gewend om over Ankara na te denken in termen van verbindingen met de zee of een grote rivier, maar de stad is eigenlijk gebouwd op een vlakte waar wateren samenkomen. De Çubuk Çayı, die ontspringt in de Aydos-bergen in het district Çankırı, en de Hatip Çayı, die ontspringt in de Idris-berg in Kalecik, komen samen in de wijk Etlik en vormen de Ankara Çayı. De beek İncesu, die vanuit het zuiden komt, voegt zich ook bij dit water en de Ankara Çayı stroomt naar het westen en mondt uit in de Sakarya-rivier. Omdat deze wateren de oude wegen blokkeerden, werden er door de eeuwen heen stenen bruggen gebouwd rondom de stad. Vandaag de dag bevinden zich delen van deze bruggen in de buurt van metrostations, andere in smalle straatjes, en sommige bestaan alleen nog in foto's en in een bewaard gebleven inscriptie in een museum. Dit artikel vertelt u hoe u de stenen bruggen kunt vinden die zich uitstrekken van het centrum van de stad naar Kalecik, en van Sincan naar Beypazarı, en waar u op moet letten. Akköprü is de oudste brug van de stad.

De oudste bewaarde brug van Ankara is de Akköprü, gelegen in de wijk Varlık in Yenimahalle. Volgens de Arabische inscriptie aan de westelijke kant van de brug werd deze gebouwd in 1222, tijdens het bewind van Sultan I. Alaeddin Keykubad van het Seltsjoekse rijk. Verschillende bronnen geven verschillende informatie over wie de brug heeft laten bouwen. In de TDV Islam Encyclopedia schrijft Semavi Eyice dat de brug door de sultan zelf is gebouwd. De Culturele Inventaris en Wikipedia vermelden dat de brug is gebouwd door Kızıl Bey, de gouverneur van Ankara in die tijd, in opdracht van de sultan. De brug bevindt zich op het punt waar de wateren van İncesu, Hatip en Çubuk samenkomen, en ligt op het knooppunt van de oude Bagdad-handelsroute. De TDV beschrijft het als de brug aan het begin van de oude Ankara-Istanbul-weg. Tijdens de Ottomaanse periode werden hier niet alleen karavanen, maar ook soldaten en pelgrims op weg naar de Hajj (de islamitische pelgrimstocht naar Mekka) geëerd. De brug is gebouwd van zorgvuldig gehouwen steen; de TDV noemt andeziet als materiaal, terwijl de Culturele Inventaris basalt en "Ankara-steen" in de bogen noemt. Beide bronnen zijn het erover eens dat er tijdens de bouw gebruik is gemaakt van hergebruikte stenen uit de oudheid, die versierd of gegraveerd waren. De brug heeft zeven bogen met een spitse boog; volgens de TDV is de lengte 77 meter, de breedte 7 meter en de opening van de grootste boog in het midden is 10 meter. De bogen worden smaller en lager naar beide uiteinden toe. De brug werd op 8 augustus 1959 geregistreerd. Tijdens renovaties in de jaren 1960 werd de brug versterkt met beton en werd het verkeer erover gestopt; de TDV schrijft dat tijdens de laatste renovatie in 1970 Verloren bruggen

Veel van de stenen bruggen in de stad bestaan tegenwoordig niet meer. De Hatip Çayı werd vanaf de jaren '60 gebruikt voor riolering en een groot deel ervan is ondergronds gelegd; ook delen van de Ankara Çayı zijn overdekt. Doordat het water verdwijnt, zijn ook de bruggen die eroverheen lagen verdwenen. De Çankırıkapı Brug, gelegen langs de Çankırı weg, is daar een voorbeeld van. Volgens informatie op Wikipedia werd de brug in 1375 gebouwd door Mehmed bin Laçin, in opdracht van een architect genaamd Hacı. Er is geen overblijfsel van de structuur meer, maar de inscriptie die de geschiedenis en de opdrachtgever beschrijft, wordt bewaard in het Ankara Etnografisch Museum. De Tabakhane Brug, gelegen in de Hacı Bayram Mahallesi, wordt ook wel de Debbağhane Brug genoemd. Het Cultureel Inventaris registreert deze als een verloren cultureel erfgoed en documenteert de brug met foto's uit 1926, 1928 en 1936. Het aandachtig lezen van de inscripties tijdens een bezoek aan het Etnografisch Museum is tegenwoordig de enige manier om een verloren brug te "ontdekken". De Aynalı Brug over de Çubuk Çayı

De Aynalı Brug, die als de "tweeling" van de Akköprü over de Çubuk Çayı wordt beschouwd, ligt in het noorden van de stad. Wikipedia plaatst de brug in Keçiören, terwijl het Cultureel Inventaris de locatie registreert in de Yıldıztepe wijk van Altındağ. Dit verschil kan te wijten zijn aan het feit dat de brug zich in een grensgebied tussen de twee districten ligt. Omdat er geen inscriptie is, is het onbekend wanneer en door wie de brug is gebouwd. Op basis van het ontwerp wordt aangenomen dat deze in de Ottomaanse periode is gebouwd. Vroeger liep de weg naar Çankırı over deze brug; nadat er nieuwe wegen werden aangelegd, werd de brug uit het verkeer gehaald en wordt tegenwoordig alleen door voetgangers gebruikt. Een wandeling langs de oevers van de Çubuk Çayı om de brug te bereiken, biedt een goede gelegenheid om te fantaseren over de groene landschappen van noord-Ankara voordat de stad zich hier vestigde. De Zir Brug in Sincan

In het westen, in de Yenikent wijk van Sincan, staat de Zir Brug over de Zir Deresi. Het Cultureel Inventaris vermeldt dat deze ook bekend staat als de Zağar Brug en de Yenikent Brug. De brug werd vroeger gebruikt om het dorp Zir te bereiken, dat het centrum van het district was. De brug is gebouwd van natuursteen, heeft vier bogen en stenen leuningen aan beide zijden. Omdat één van de middelste bogen hoger is dan de andere, is het midden van de brug breder dan de zijkanten. Er is geen inscriptie. De bron vermeldt dat Evliya Çelebi in 1648 geen melding maakte van de brug toen hij aankwam in İstanos, en dat volgens een rapport van de gouverneur van Ankara, Hulusi Bey, de bouw in 1913 werd voltooid. De brug, die nog steeds in goede staat is, wordt nog steeds gebruikt. Het is verr De brug heeft een totale lengte van 136 meter en een breedte van 14 meter. Volgens lokale verhalen is de brug verbonden met de Slag van Ankara in 1402. Volgens deze verhalen stak het Ottomaanse leger de brug over voordat de slag plaatsvond, om de Çubuk-vlakte te bereiken. De brug werd later vernietigd om de opmars van de troepen van Timur te bemoeilijken. In het laatste kwart van de 19e eeuw werd de brug gerepareerd door Develioğlu Hacı İbrahim Ağa, en kreeg hij zijn naam van deze renovatie. Wikipedia meldt dat de handtekening van de meester-arbeider, Tirkuşlu, te vinden is onder een hamerreliëf op de linker vangrail. De brug is in 1967 en 1987 nog twee keer gerestaureerd en verbindt de weg naar Kırıkkale met de weg naar Kalecik via İncirlik. De pers meldde dat het Ministerie van Cultuur en Toerisme een nieuwe restauratie is begonnen; controleer de status van de werkzaamheden voordat u gaat. Het zoeken naar die kleine hamer op de vangrail is een van de mooiste dingen die u hier kunt doen. Beypazarı: De Hacılar-brug

Ten westen, aan de ingang van Beypazarı, bevindt zich de Hacılar-brug, een enkele boogbrug over de İnözü-beek. Er is geen inscriptie of ander schriftelijk bewijs dat bij de brug hoort. Wikipedia suggereert dat de brug mogelijk in de late 17e eeuw is gebouwd, toen de handel in Beypazarı bloeide, zodat karavanen de stad konden bereiken. De brug, gebouwd met stenen en kalkmortel, heeft een boog met een breedte van 6,60 meter en een lengte van 26 meter. Het dek is in de jaren 1950 uitgebreid met een betonconstructie, waardoor het moeilijk te zien is als u er overheen rijdt; om de brug te zien, moet u naar de oever van de beek gaan en naar de boog van onderaf kijken. Het is een korte, maar waardevolle omweg voor bezoekers die de herbergen van Beypazarı bezoeken. Kızılırmak: De Seltsjoekse bruggen

In de naburige provincies van Ankara bevinden zich nog twee grote Seltsjoekse bruggen over de Kızılırmak. Het Cultureel Inventaris registreert de Çeşnigir-brug in het district Karakeçili van Kırıkkale als een Seltsjoekse constructie uit de 13e eeuw. Dezelfde bron meldt dat de Kesikköprü in 1248 werd gebouwd in de tijd van II. Gıyaseddin Keyhüsrev om Kırşehir met Konya te verbinden, en dat deze dertien bogen heeft. Volgens de bron is de brug vernoemd naar de bandieten die in de 17e en 18e eeuw de karavaanroutes overvielen. Een apart reisverslag over deze twee bruggen en hun omgeving is te vinden in de sectie "Ontdek". Tips voor een brugbezoek

Begin uw route in de stad bij de Akköprü; deze is gemakkelijk te bereiken met de metro en een half uur is voldoende. Bezoek vervolgens het Etnografisch Museum om de inscriptie van Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie