Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Dieren met namen afkomstig uit Ankara: kat, geit en konijn.

In vrijwel elke taal van de wereld roept het woord "angora" een gevoel van zachtheid op; je komt het tegen op het etiket van een trui, in de lijst van een kattenvereniging, of als de naam van een geitenboerderij.

Radar TürkiyeRadar Türkiye30 Eylül 202631
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Dieren met namen afkomstig uit Ankara: kat, geit en konijn.

In bijna elke taal roept het woord "Angora" een gevoel van zachtheid op; het komt voor op het etiket van een trui, in een lijst van een kattenwedstrijd, of als de naam van een geitenboerderij. De oorsprong van dit woord is een stad, namelijk Ankara. Deze steppe-stad, die eeuwenlang in westerse talen "Angora" werd genoemd, heeft de naam gegeven aan drie dieren: een langharige witte kat, een geit die kasjmier produceert, en een konijn waarvan de vacht wordt gebruikt om truien te breien. Alle drie worden tegenwoordig over de hele wereld gefokt, en hun oorsprong ligt in de strenge winters en droge zomers van Centraal-Anatolië. Dit artikel vertelt het verhaal van deze drie dieren en, belangrijker nog, waar ze vandaag de dag in Ankara te vinden zijn. De naam van een stad, de achternaam van drie dieren.

De stad, die in de oudheid "Ankyra" heette, werd tijdens de Turkse periode "Engürü" genoemd, en op Europese kaarten "Angora". Tot 1930 kende de westerse wereld de stad onder deze naam. De dieren, die via kasjmier, vacht en wol de wereld hebben bereikt, dragen daarom de naam Angora. In feite is het niet alleen de naam, maar ook de lange en glanzende vacht die deze drie dieren verbindt. In het boek van de Ankara Ontwikkelingsagentschap over kasjmier, wordt beschreven hoe de geit zich heeft aangepast aan de bodem- en klimaatcondities van de regio, waardoor hij zijn huidige vorm en kasjmiereigenschappen heeft verworven. Voor de kat en het konijn heeft hetzelfde steppe-klimaat, in combinatie met de selectieve fok van de mooiste dieren gedurende eeuwen, een vergelijkbaar resultaat opgeleverd. Hoewel alle drie tegenwoordig vaker in andere landen dan in Ankara worden gefokt, is het een van de doelen van dit artikel om ze terug naar hun thuisland te brengen. De Ankara-kat, de witte ster van paleizen en straten.

De Ankara-kat is een van de oudste langharige kattenrassen. Eindee de 16e eeuw werden langharige katten vanuit Anatolië, Iran en Rusland naar Engeland en Frankrijk gebracht. In de 17e eeuw werd de Ankara-kat in Europa erkend als een apart ras. Volgens Turkse bronnen waren het de zeelieden die de katten voor het eerst meenamen, en in de 18e eeuw werd de kat een favoriet onder de Europese adel. Daarna volgde een periode van verwarring: de Ankara-kat raakte zo vermengd met de Perzische kat dat Charles Catton in 1788 beide namen gebruikte voor hetzelfde ras, en Frances Simpson schreef in 1903 dat het verschil tussen de twee rassen zeer subtiel was. De plaats waar het ras zijn pure vorm heeft behouden, is de stad die het zijn naam heeft gegeven. Het dierenpark, dat in 1933 werd opgericht in de Atatürk Forest Farm en officieel werd geopend op 29 oktober 1940, beschermde in de eerste helft van de 20e eeuw, met name door middel van een opzetprogramma, witte katten met blauwe en amberkleurige ogen, oftewel katten met één blauw en één amber Deze schoonheid heeft echter een prijs: het gen dat verantwoordelijk is voor het witte vacht en de blauwe ogen kan aangeboren doofheid veroorzaken, en doofheid komt vaak voor bij witte katten met blauwe ogen. Het karakter van deze kat is speels, intelligent en atletisch; ze houden van klimmen en hechten zich aan één persoon in huis. In tegenstelling tot de Van kat, houden ze niet van water. Waar kan men de Ankara kat vandaag de dag nog zien?

De dierentuin van Atatürk Orman Çiftliği werd op 26 augustus 2013 gesloten vanwege renovatiewerkzaamheden en is sindsdien niet meer geopend; het merendeel van de dieren werd naar Gaziantep verplaatst. Het huidige adres van de kat is Pursaklar. Het Ankara Kat Beschermings-, Behoud- en Promotiecentrum, opgericht in 2017 door de gemeente Pursaklar met vijftien katten, bestaat volgens Anadolu Ajansı uit zeven secties op een oppervlakte van tweeduizend vierkante meter, waaronder secties voor mannelijke en vrouwelijke katten, een kraamkamer en een kliniek. Het centrum is de thuisbasis van vijftig katten, waarvan veertig fokkatten, en heeft een capaciteit om elk jaar honderdtwintig kittens groot te brengen. Het centrum ontvangt schoolgroepen en bezoekers; de kittens worden geplaatst nadat de eerste kosten voor voeding zijn gedekt. Twee van de eerste bewoners van het centrum, genaamd Kılıç en Seymen, zijn naar Ayasofya verplaatst, en hun afstamming wordt voortgezet in het centrum. Dit kattenhuis, gelegen in Endemik Vadi in Pursaklar, is de enige plek in Ankara waar u de pure Ankara kat in de tuin kunt zien, in plaats van achter een kooi. Controleer de bezoekdagen en -tijden op de website van de gemeente. De wetenschappelijke bescherming van deze ras is de taak van de Faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit van Ankara. De afdeling Zootecnie van de faculteit is eind jaren 2000 begonnen met een poging om een onderzoekscentrum op te richten voor deze kat, die met uitsterven werd bedreigd. Fatih Atasoy zei destijds dat het grootste deel van de overgebleven katten zich bevond op Atatürk Orman Çiftliği, en dat een aantal zich in de huizen van families in Ankara bevond. Vandaag de dag zet de faculteit in Dışkapı onderzoek naar dit ras voort. Ankara geit en kasjmier: een vezel die een stad verrijkt.

Volgens het boek "Ankara Geit, Kasjmier en Sof" van de Ankara Ontwikkelingsagentschap, werd de geit in de 13e eeuw door de Turken vanuit het oosten van de Kaspische Zee naar Ankara en omgeving gebracht, waar ze zich aanpaste aan de bodem en het klimaat en haar huidige kasjmiervezel ontwikkelde. Tot 1838 werd de geit uitsluitend in Anatolië gefokt. Vanaf de 15e eeuw ontwikkelde zich in Ankara een sterke textielindustrie op basis van kasjmier; de "Engürü sof", geweven van pure kasjmiervezel, werd tussen de 16e en 18e eeuw in veel Europese steden verkocht. Volgens de islamitische rechtbankregisters waren er in de jaren De verspreiding van de Ankara geit begon als een keten van geschenken. Volgens het boek werden de eerste Ankara geiten die buiten Anatolië kwamen, in 1541, een cadeau van Sultan Süleyman aan keizer Karel V. In 1836 bracht kolonel Henderson een kudde met een vrouwtje en twaalf mannetjes naar Zuid-Afrika, waarmee de angora wolproductie in dat land begon. In 1849 werden negen geiten cadeau gegeven aan James Davis, een katoenexpert die naar Turkije kwam, en dit vormde de basis voor de teelt in Amerika. In 1856 volgde Australië. Vandaag de dag wordt meer dan de helft van de wereldwijde angora wolproductie in Zuid-Afrika gerealiseerd. De geit zelf is klein: mannetjes wegen 35 tot 55 kilogram, en vrouwtjes 30 tot 40 kilogram. Een vrouwtje produceert 3 tot 4 kilogram wol per jaar, en een mannetje 4 tot 6 kilogram. De dieren worden twee keer per jaar geschoren. De aantallen vertellen een verhaal van groei en neergang. In de jaren zestig waren er zes miljoen Ankara geiten in Turkije, en in 1959 vertegenwoordigde de wolproductie alleen al 4,56% van de totale export van het land. In 2009 was het aantal gedaald tot 147.000. De Turkse Angora Wolvereniging, opgericht in 1930, opende in 1933 een modelboerderij in Lalahan, en de organisatie Tiftikbirlik kocht wol namens de staat. Tegenwoordig verspreidt het Ministerie van Landbouw en Bosbouw, via een project dat in 2020 is gestart, fokdieren en elektrische scher machines aan boeren. Volgens gegevens van TÜİK uit 2021 bevinden zich 220.229 van de 289.555 Ankara geiten in de provincie Ankara, en 330 van de 468 ton aan wolproductie van het land komt uit deze provincie. Volgens het persbureau Anadolu is het aantal geiten in de provincie gestegen van 66.000 in 2008 naar 166.000 in 2020. Als je de geiten wilt zien, ga dan naar de dorpen Ayaş, Beypazarı, Güdül en Nallıhan, waar ze het meest worden gefokt. Het voorjaar is het seizoen van het scheren; op dat moment kun je op de dorpswegen een kudde met witte, krullende vachten zien, wat een van de meest kenmerkende beelden van Ankara is.

De informatiebrochure van de Ankara Handelsbeurs zegt in de eerste zin een pijnlijke waarheid: ondanks de naam "Ankara konijn" is de fokkerij ervan verdwenen, niet alleen in Turkije, maar zelfs in Ankara zelf. Toch is dit het oudste bekende konijnenras en het enige konijnenras dat uitsluitend wordt gefokt om zijn vacht. Het werd voor het eerst geregistreerd in Engeland in 1708, en in 1723 werd het vanuit Ankara naar de haven van Bordeaux in Frankrijk gebracht, waar het in de 18e eeuw een populair huis De verzorging is veeleisend; als de vacht niet dagelijks wordt geborsteld, gaat deze klitten vormen. Het haar dat het dier likt en inslikt, kan zich ophopen in de maag en leiden tot een levensbedreigende verstopping. De eerste week na het scheren is de periode waarin het dier het meest risico loopt door de kou. De terugkeer naar Turkije was laat en moeilijk. Toen de lokale textielindustrie in de jaren '90 begon met het verwerken van angoravacht, steeg de import in 1995 tot 105 ton. In hetzelfde jaar richtte een ondernemer in Kırşehir de eerste boerderij op, met 40 konijnen die hij uit Duitsland had geïmporteerd. In 1999 werden, met de bijdrage van TÜBİTAK, de faculteit diergeneeskunde van de Erciyes Universiteit en het Ankara Poultry Research Institute, 56 vrouwelijke en 6 mannelijke konijnen uit Frankrijk geïmporteerd. Deze kudde in Kayseri werd de genetische bron van het ras in Turkije. Een studie die in 2007 werd gepubliceerd door de Ege Universiteit, telde 42 bedrijven in 17 provincies, mat de gemiddelde jaarlijkse vachtopbrengst op 642 gram en benoemde problemen zoals een gebrek aan technische kennis, het niet kunnen vinden van kwalitatief hoogwaardig voer en het niet kunnen verkopen van de vacht. De informatie vermeldt dat de konijnen het beste presteren op een hoogte van 1.100 tot 2.000 meter en dat de temperatuur in de schuur tussen de 5 en 15 graden Celsius moet worden gehouden. De omgeving van Ankara, gelegen op een hoog en koel plateau, is dus nog steeds een geschikte leefomgeving voor deze dieren. Echter, het is tegenwoordig zeldzaam om ze in Ankara te zien; de meest waarschijnlijke plek om ze te vinden is een onderzoeksboerderij of een kleine familieboerderij.

Het is niet mogelijk om alle drie de dieren op één dag in Ankara te zien, maar twee dagen zijn voldoende. Besteed de eerste dag aan een bezoek aan het kattenhuis in Pursaklar. Informeer vooraf bij de gemeente over de tijden waarop de katten buiten lopen en de regels voor groepsbezoeken, en vraag of u de katten mag oppakken. Ga vervolgens naar Ulus en wandel rond in de omgeving van Suluhan en de bedesten (overdekte markten). Daar bevinden zich de historische handelshuizen waar eeuwenlang handel werd gedreven. De publicaties van Koç Universiteit VEKAM over de zijdehandel vertellen het verhaal van deze straten. Besteed de tweede dag aan een bezoek aan Ayaş, Beypazarı, Güdül en Nallıhan. Het scheren gebeurt twee keer per jaar, en de lente is een van die periodes. Vraag de herder of u de kudde mag benaderen, leer de honden van een afstand herkennen en wacht op het ochtendlicht voor een goede foto. Wees geduldig als het om de konijnen gaat; het terugbrengen van dit dier, dat de naam van Ankara naar de wereld heeft gebracht, is nog niet voltooid. Misschien neemt iemand die deze tekst leest dit project op zich. Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie