Στη Σιβρίχισαρ, η πόλη της Πεσινούς και η ιστορική πόλη.

Καθώς ταξιδεύετε στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει την Άγκυρα με την Εσκί Σεχίρ, ξαφνικά στο ορίζοντα διακρίνονται απότομες, σκουρόχρωμες βραχώδεις εκτάσεις. Αυτές οι βραχώδεις περιοχές είναι που έδωσαν το όνομά τους στην πόλη. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Δήμο Σιβρίχεσαρ, η πόλη ιδρύθηκε στους πρόποδες μιας ηφαιστειακής βραχώδους μάζας, η οποία αποτελεί συνέχεια του όρους Τσάλ Νταγκί, και πήρε το όνομά της από τους απότομους βράχους που υψώνονται προς τον ουρανό. Η επίσκεψη ξεκινά από την αρχαία πόλη του Πεσσίνους, που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νότια της πόλης, και συνεχίζει με μια περιήγηση στην ίδια τη Σιβρίχεσαρ, με τα ιστορικά της σπίτια, τον πύργο του ρολογιού και τα μουσεία. Ένα σημείο συνάντησης

Σύμφωνα με πληροφορίες του δήμου, η Σιβρίχεσαρ είναι η μεγαλύτερη σε έκταση επαρχία της Εσκί Σεχίρ. Βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα από την Εσκί Σεχίρ και 135 χιλιόμετρα από την Άγκυρα, και βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει την Άγκυρα, την Εσκί Σεχίρ και τη Σμύρνη, δηλαδή βρίσκεται ακριβώς στο μέσο της μετάβασης μεταξύ της Κεντρικής Ανατολίας και της Εγέας. Το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας έχει μορφή πεδιάδας, και το σημαντικότερο ποτάμι είναι ο Σακάρια. Οι χειμώνες είναι κρύοι και χιονισμένοι, ενώ τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ξηρά. Η ιστορία της είναι πολύ παλιά. Σύμφωνα με πληροφορίες του δήμου, οι τοιχογραφίες που ανακαλύφθηκαν από τη Διεύθυνση Αρχαιολογικού Μουσείου της Εσκί Σεχίρ στις περιοχές Χισαρόνου και Μπαλκαγιάσι, αποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικείται από την προϊστορική εποχή, από την Νεολιθική Εποχή. Κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η πόλη αναφερόταν με τα ονόματα Πάλια, Σπαλία και Ιουστινιανόπολη, και τα τείχη της ενισχύθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α'. Η Σιβρίχεσαρ πέρασε υπό την κυριαρχία των Σελτζούκων το 1074, και κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν μια επαρχία που υπαγόταν στην Άγκυρα, ενώ με τη διοικητική αναδιάρθρωση του 1915, προσαρτήθηκε στην Εσκί Σεχίρ. Η πόλη, η οποία καταλή Η Πύλη Πολιτισμού αναφέρει ότι ο επιβλητικός ναός στην πόλη άρχισε να κατασκευάζεται μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Αυγούστου και ολοκληρώθηκε την εποχή του Τιβέριου. Η αγγλική έκδοση της Wikipedia, βασιζόμενη σε έρευνες του Πανεπιστημίου του Γκεντ, περιγράφει το κτίριο ως έναν ναό δωρικού ρυθμού, περιτριγυρισμένο από κολώνες, και σημειώνει ότι σήμερα έχουν διασωθεί μόνο τα τεράστια θεμέλιά του, ενώ οι πρόσφατες έρευνες το χαρακτηρίζουν ως ένα κτίριο αφιερωμένο στην αυτοκρατορική λατρεία, και όχι στον Κυβέλη. Ο Charles Texier, το 1834, όταν ανακάλυψε τα θεμέλια, πίστευε ότι ήταν ναός αφιερωμένος στην Κυβέλη. Τα μεγάλα, λαξευμένα πέτρες στα θεμέλια, όπως φαίνεται στην φωτογραφία του εξωφύλλου, αποκαλύπτουν το μέγεθος αυτού του κτιρίου. Μπροστά από τον ναό, εκτείνεται ένας χώρος σε σχήμα θεάτρου, με μια κεντρική κλίμακα που περιβάλλεται από σκάλες για το κοινό. Η ίδια πηγή επισημαίνει ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι σε αυτόν τον χώρο πραγματοποιούνταν παραστάσεις. Ο πλατεία με τις κολώνες μπροστά από το θέατρο θεωρείται ότι ήταν ένα αθλητικό και εκπαιδευτικό συγκρότημα της ελληνιστικής περιόδου, που κατασκευάστηκε στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Η περιφερειακή διοίκηση αναφέρει ότι κατά την ελληνιστική εποχή, ο ναός επισκευάστηκε, ενώ κατασκευάστηκαν το δημαρχείο, η στοά, το κανάλι, το θέατρο και οι δρόμοι. Η Βασιλική Οδός, που διέσχιζε την πόλη, χρησιμοποιήθηκε και κατά τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή περίοδο, καθώς ήταν αξιόπιστη και συντόμευε τη διαδρομή. Σήμερα, τμήματα της οδού είναι ακόμα ορατά κοντά στην αρχαία πόλη. Η ιστορία των ανασκαφών είναι μακρά. Το Πανεπιστήμιο του Γκεντ, στο Βέλγιο, ξεκίνησε τις ανασκαφές το 1967 και τις συνέχισε με διαλείμματα μέχρι το 2008. Σύμφωνα με την Πύλη Πολιτισμού, οι ανασκαφές μεταξύ 2009 και 2013 πραγματοποιήθηκαν από το Πανεπιστήμιο του Μελμπόρν, στην Αυστραλία. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, εκτός από τον ναό, ανακαλύφθηκαν εργαστήρια, σπίτια, η αγορά και το δημαρχείο. Το 1988, με την υποστήριξη της Περιφερειακής Διοίκησης και τη συμβολή του Αρχαιολογικού Μουσείου της Εσκίσε Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο δήμος, το διώροφο κτίριο, που βρίσκεται σε μια ευρεία αυλή, διαθέτει ένα υπόγειο χώρο μισής επιφάνειας. Οι τοίχοι του υπογείου και του ισογείου είναι κατασκευασμένοι από χαλίκι, ενώ οι πάνω όροφοι από τούβλα και πλίνθους, τοποθετημένα ανάμεσα σε ξύλινα δοκάρια. Η είσοδος στο κτίριο, το οποίο διαθέτει εσωτερική αυλή, γίνεται μέσω μιας διπλής σκάλας επενδυμένης με μάρμαρο. Στο εσωτερικό, οι χώροι είναι διατεταγμένοι γύρω από την αυλή, με δωμάτια στις γωνίες, καθώς και εντοιχισμένες ντουλάπες, αποθηκευτικούς χώρους και ξύλινες πόρτες με ανάγλυφες διακοσμήσεις. Τα μικρά τετράγωνα στα ξύλινα ταβάνια και τα στυλιζαρισμένα σχέδια τροχών αποτελούν ένα χαρακτηριστικό δείγμα της ξυλουργικής τέχνης της εποχής. Το κτίριο έχει επίσης ιστορική σημασία, καθώς εκεί πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά, εκτός Άγκυρας, συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 24 Μαρτίου 1922. Το Ulu Camii, το μεγάλο τζαμί της πόλης, είναι ένα ιστορικό κτίριο με ξύλινες κολώνες, το οποίο καταχωρήθηκε στη λίστα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2023.

Για να γνωρίσετε την παράδοση της υφαντουργίας της περιοχής, επισκεφθείτε το Μουσείο των Κιλιών. Σύμφωνα με τον δήμο, το πρώτο στην Τουρκία μουσείο υφαντουργίας, που βρίσκεται στο παλιό δημαρχείο, ολοκληρώθηκε το 2019 και άνοιξε τις πόρτες του το 2020. Το μουσείο, με δύο ορόφους και συνολική επιφάνεια περίπου 600 τετραγωνικών μέτρων, διαθέτει δύο εκθεσιακούς χώρους και 42 εκθεσιακές ενότητες. Το υλικό της έκθεσης δημιουργήθηκε μετά από πάνω από ένα χρόνο έρευνας πεδίου στην περιοχή της Sivrihisar και της Eskişehir. Στο εξωτερικό του κτιρίου, το ξύλο είναι διακοσμημένο με μοτίβα που παραλήφθηκαν από τα χαλιά της Sivrihisar. Το σημαντικότερο είναι ότι μπορείτε να δείτε ζωντανά γυναίκες να υφαίνουν χαλιά σε παραδοσιακούς αργαλειούς, τους λεγόμενους "ıstar", και να παρακολουθήσετε τη νέα γενιά να μαθαίνει αυτή την τέχνη. Ο δήμος προωθεί επίσης τα χειροτεχνήματα της περιοχής, όπως το "beş bacalı kilim" (χαλί με πέντε ραφές) και το "incili küpe" (σκουλαρίκι με χάντρες). Το Nasreddin Hoca Kültür Evi, ένα πολιτιστικό κέντρο Περίπου 40 χιλιόμετρα νότια της πόλης βρίσκεται το Καταφύγιο Πτηνών Balıkdamı, μια υγροτοπική περιοχή περίπου 30.000 στρεμμάτων, που αποτελείται από μικρές λίμνες και εκτεταμένους καλαμιώνες. Η περιφερειακή διεύθυνση πολιτισμού και τουρισμού το χαρακτηρίζει ως ένα από τα σημαντικότερα σημεία διαμονής για τα μεταναστευτικά πουλιά.

Πρακτικές συμβουλές:

Για τα τρέχοντα ωράρια λειτουργίας του αρχαιολογικού χώρου Pessinus, των μουσείων και των ιστορικών κατοικιών της πόλης, επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πολιτισμού και Τουρισμού της Εσκή Σεχίρ και του Δήμου Σιβριχισάρ.
Στο Ballıhisar, ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται ενσωματωμένος στο χωριό, οπότε προσέξτε καθώς περνάτε μπροστά από τα σπίτια.
Ο δρόμος προς τον Πύργο του Ρολογιού είναι απότομος και με πέτρες, οπότε φορέστε άνετα παπούτσια.
Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι οι καλύτερες εποχές για επίσκεψη. Το καλοκαίρι, η ζέστη του μεσημεριού μπορεί να κάνει την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο δυσάρεστη λόγω της έλλειψης σκιάς.
Εάν θέλετε να αγοράσετε χαλί ή κοσμήματα από την πόλη, φροντίστε να είστε ένας αγοραστής που εκτιμά την ανθρώπινη εργασία.

Πηγές:

• Κέντρο Πολιτισμού, Αρχαία Πόλη Pessinus: https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/eskisehir/gezilecekyer/pessinus-antik-kenti
• Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της Εσκή Σεχίρ, Αρχαία Πόλη Pessinus (Ballıhisar): https://eskisehir.ktb.gov.tr/TR-336891/pessinus-ballihisar-antik-kenti-sivrihisar.html
• Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της Εσκή Σεχίρ, Πύργος του Ρολογιού: https://eskisehir.ktb.gov.tr/TR-336910/saat-kulesi-sivrihisar.html
• Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της Εσκή Σεχίρ, Βράχος Frig με Γλυπτό "Böğürtlen Balkayası": https://eskisehir.ktb.gov.tr/TR-336936/bogurtlen-balkayasi-frig-kaya-aniti-sivrihisar.html
• Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της