Μια μέρα στις όχθες του ποταμού, στα Geyve και Alifuatpaşa.

Για κάποιον που ακολουθεί τον ποταμό Σακάρια από την Κωνσταντινούπολη προς τα ανατολικά, η Γκέβε είναι το σημείο όπου ο ποταμός βγαίνει από τα βουνά και ανοίγει σε μια εκτεταμένη πεδιάδα. Τα βουνά Σαμανλί στέκονται σαν ένα εμπόδιο μεταξύ της πεδιάδας του Ανταπαζάρι στα βόρεια και της πεδιάδας στα νότια, και ο Σακάρια έχει ανοίξει ένα στενό πέρασμα μέσα από αυτό το εμπόδιο. Στο νότιο άκρο του στενού βρίσκεται η πόλη Αλιφουατπάσα, λίγο πιο νότια το κέντρο της επαρχίας Γκέβε, και και στις δύο πλευρές εκτείνονται αμυγδαλόδεντρα. Αυτό το κείμενο προτείνει να περάσετε μια μέρα στην περιοχή αυτή, εξερευνώντας μια πέτρινη γέφυρα, ένα μικρό μουσείο, έναν καταρράκτη σε ένα δασικό φαράγγι και αναζητώντας ένα εμβληματικό φρούτο.

Το στενό της Γκέβε είναι ένα φαράγγι που σχηματίστηκε από τον ποταμό Σακάρια καθώς διέσχιζε τα βουνά Σαμανλί, και βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός των ορίων της επαρχίας Γκέβε. Σύμφωνα με την τουρκική Wikipedia, το στενό έχει μήκος περίπου 15 χιλιόμετρα και οι κορυφές στα πλάγια του υπερβαίνουν το χίλιοmetro. Επειδή η διάσχιση των βουνών είναι δαπανηρή και δύσκολη, τόσο ο αυτοκινητόδρομος D 650 όσο και η σιδηροδρομική γραμμή διασχίζουν το στενό, συνδέοντας την πεδιάδα της Γκέβε με την πεδιάδα του Σακάρια με τον συντομότερο δυνατό τρόπο. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η ιστορική Επική Οδός περνούσε επίσης από τη Γκέβε, μετά από τις πόλεις Γκέυνικ και Ταρακλί, και έφτανε στο Σαπάντσα μέσω του στενού. Ένα από τα κάστρα που χτίστηκαν για να ελέγχουν το στενό είναι το Κάστρο του Τσομπάν, που χρονολογείται από την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο και βρίσκεται κοντά στο χωριό Σερεφίγε, στο κάτω μέρος του στενού. Το στενό έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο κατά τον Αγώνα για την Ανεξαρτησία. Σύμφωνα με την περιγραφή στην Wikipedia, τον Μάιο του 1920, οι δυνάμεις του Αχμέτ Ανζάβουρ επιτέθηκαν στο στενό της Γκέβε, ενώ οι δυνάμεις του στρατηγού Αλί Φουάτ Πασά, διοικητή του Δυτικού Μετώπου, απώθησαν την επίθεση. Στην πόλη που βρίσκεται στο νότιο άκρο του στενού δόθηκε το όνομα Αλιφουατπάσα μετά από αυτό το γεγονός.

**Πώς να φτάσετε εκεί:**

Η Γκέβε είναι η Είναι βέβαιο ότι οι δύο αψίδες έχουν καταρρεύσει με την πάροδο του χρόνου και έχουν επισκευαστεί με υλικά από σίδερο. Κατά την περίοδο της Δημοκρατίας, πραγματοποιήθηκαν δύο αναστηλώσεις, κατά τις οποίες τοποθετήθηκε ένας χαλύβδινος σκελετός κάτω από την κύρια γέφυρα. Η Wikipedia αναφέρει ότι η τελευταία ανακαίνιση έγινε το 1949. Ένα φυλλάδιο του Δήμου αναφέρει ότι η γέφυρα βρισκόταν σε ένα σημαντικό σημείο της διαδρομής Ιστανμπούλ-Βαγδάτη. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή σε δύο λεπτομέρειες. Η κύρια επιγραφή βρίσκεται στην πίσω πλευρά ενός μικρού κτιρίου που μοιάζει με περίπτερο, στην πλευρά της Geyve. Σύμφωνα με το τμήμα, γύρω από την επιγραφή υπάρχει ένα διακοσμητικό στοιχείο πλάτους 10 εκατοστών, σε στυλ "Hatai", που αποτελείται από κυρτές διακλαδώσεις. Η δεύτερη λεπτομέρεια βρίσκεται παρακάτω, μέσα στο ποτάμι. Στο μικρό νησί βόρεια της γέφυρας, υπάρχουν ερείπια μιας αρχαίας γέφυρας από την εποχή των Βυζαντινών. Δηλαδή, αυτό το σημείο διέλευσης χρησιμοποιούνταν πολύ πριν από την οθωμανική γέφυρα. Τα τριγωνικά και πενταγωνικά στηρίγματα στην πλευρά που βλέπει τη ροή του νερού, δείχνουν τα μέτρα που είχαν ληφθεί για να αντιμετωπίσουν τη δύναμη του νερού. Για την καλύτερη φωτογραφική γωνία, ανεβείτε στην ακτή και δείτε τη γέφυρα από το πλάι, μαζί με τις αψίδες. Η γέφυρα είναι ανοιχτή στην κυκλοφορία και σήμερα, οπότε προσέχετε τα οχήματα καθώς περπατάτε πάνω της. Το μουσείο στην κορυφή της γέφυρας.

Ακριβώς δίπλα στη γέφυρα, σε ένα διώροφο κτίριο από πέτρα που βλέπει στο ποτάμι, βρίσκεται το Μουσείο Kuvayı Milliye του Ali Fuat Paşa. Σύμφωνα με το τμήμα, το μουσείο άνοιξε για το κοινό στις 30 Οκτωβρίου 1989. Ο κάτω όροφος είναι αφιερωμένος στην Kuvayı Milliye. Υπάρχουν τρία δωμάτια σε κάθε πλευρά της κεντρικής αίθουλης, και στους τοίχους υπάρχουν φωτογραφίες από την εποχή, κείμενα από τα συνέδρια της Amasya, της Erzurum και της Sivas, μια χρονολογική καταγραφή του Αγώνα για την Ανεξαρτησία και χάρτες. Ο πάνω όροφος, στον οποίο ανεβαίνετε με τις σκάλες στη δυτική πλευρά, είναι αφιερωμένος στον Ali Fuat Cebesoy. Εδώ εκτίθενται τα ρούχα του, το κρεβάτι του, τα μετάλλια του, τα έγγραφά του και Περπατώντας κατά μήκος ενός μονοπατιού που ξεκινά από μέσα σε μια καλλιέργεια φουντουκιών, φτάνετε στον προορισμό σας. Σύμφωνα με την διοίκηση, η διαδρομή για την άνοδο και την κάθοδο διαρκεί περίπου 40 λεπτά. Ένα φυλλάδιο του Δήμου της Μητροπολιτικής Περιφέρειας περιγράφει πώς το νερό πέφτει από πέντε σκαλοπάτια που είναι τοποθετημένα δίπλα-δίπλα πάνω από το ρέμα, δημιουργώντας αφρό, και ότι οι πλαγιές της κοιλάδας είναι αρκετά απότομες. Φορέστε παπούτσια που δεν γλιστρούν, πάρτε μαζί σας νερό και να θυμάστε ότι το μονοπάτι μπορεί να είναι λασπώδες τις ημέρες μετά τη βροχή. Ακόμα και το καλοκαίρι, η περιοχή όπου βρίσκεται ο καταρράκτης είναι δροσερή. Η πεδιάδα των αχλαδιών.

Το αχλάδι είναι ένα προϊόν που χαρακτηρίζει την περιοχή του Γκέβε, και το όνομά του προστατεύεται. Σύμφωνα με την εγγραφή αριθμού 500 του Τουρκικού Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων, το "Αχλάδι του Γκέβε" καταχωρήθηκε ως γεωγραφική ένδειξη στις 17 Ιουνίου 2020, εκ μέρους του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Σακάρια. Το πιστοποιητικό καταχώρησης περιγράφει την περιοχή ως μια λωρίδα 20 χιλιομέτρων σε ευθεία γραμμή, ανατολικά του ποταμού Σακάρια, που εκτείνεται από την περιοχή Αλικούπασα μέχρι την περιοχή Μπαγιάτ, καλύπτοντας ολόκληρη την πεδιάδα. Ολόκληρη η πεδιάδα αρδεύεται από τον ποταμό, και το έδαφος είναι αλλουβιακό, αργιλώδες και με χαλίκι. Σύμφωνα με το έγγραφο, αυτό που δίνει στο αχλάδι την ταυτότητά του είναι εν μέρει και ο ίδιος ο κόλπος. Η πεδιάδα έχει ένα μικροκλίμα που την εκθέτει στους ανέμους της περιοχής του κόλπου του Γκέβε, και κατά τη δημιουργία των καλλιεργειών, η κατεύθυνση του ανέμου λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη, επειδή η κυκλοφορία του αέρα μεταξύ των σειρών μειώνει τον κίνδυνο παγετού. Στην περιοχή καλλιεργούνται τρεις ποικιλίες: "Εσμέ", "Εκμέκ" και "Λιμόν", με την "Εσμέ" να είναι η πιο διαδεδομένη. Το φρούτο είναι ανοιχτό κίτρινο, ζουμερό και σφιχτό, και το έγγραφο τονίζει ότι δεν έχει την έντονη γεύση που συναντάται σε άλλα αχλάδια. Η ανθοφορία λαμβάνει χώρα από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τα μέσα Απρι Εποχή και ώρα

Η άνοιξη είναι η εποχή που η καταρράκτης έχει τη μεγαλύτερη ροή και οι αχλαδιές ανθίζουν. Ο φθινόπωρος είναι κατάλληλος για όσους θέλουν να δουν την πεδιάδα στην πιο ζωντανή της μορφή, καθώς είναι η εποχή της συγκομιδής. Το καλοκαίρι, η δροσιά της κοιλάδας καθιστά τη βόλτα στην περιοχή της καταρράκτη ευχάριστη. Το χειμώνα, το τελευταίο τμήμα του δρόμου μπορεί να είναι δύσκολο λόγω του χιονιού. Η καλύτερη ώρα για φωτογραφίες είναι το πρωί για τη γέφυρα, το μεσημέρι για την καταρράκτη και το απόγευμα για το στενό. Πρακτικές συμβουλές:

• Ελέγξτε τις επίσημες σελίδες για τις πιο πρόσφατες πληροφορίες σχετικά με τις ώρες λειτουργίας του μουσείου, του μονοπατιού της καταρράκτη και της φύσης.
• Το μονοπάτι της καταρράκτη είναι απότομο και σε ορισμένα σημεία ολισθηρό, φορέστε κατάλληλα παπούτσια.
• Η γέφυρα είναι ανοιχτή στην κυκλοφορία, προσέξτε την κίνηση των οχημάτων κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης.
• Κατά τη διάρκεια της περιόδου των αχλαδιών και των κερασιών, οι κήποι είναι ιδιωτική ιδιοκτησία, αγοράστε τα φρούτα από τους παραγωγούς.

Πηγές:

• Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας Sakarya, Ιστορική Γέφυρα II. Bayezid, https://sakarya.ktb.gov.tr/TR-340334/tarihi-ii-bayezid-koprusu.html
• Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας Sakarya, Μουσείο Ali Fuat Paşa Kuvayı Milliye, https://sakarya.ktb.gov.tr/TR-340493/ali-fuat-pasa-kavay-i-milliye-muzesi.html
• Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας Sakarya, Καταρράκτης Doğançay, https://sakarya.ktb.gov.tr/TR-340138/dogancay-selalesi.html
• Τουρκική Υπηρεσία Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων, Ποικιλία αχλαδιών Geyve (αριθμός 500), https://ci.turkpatent.gov.tr/Files/GeographicalSigns/9fa4ec0e-ac17-476a-b5ab-976058b07c01.pdf
• Δήμος Sakarya, Οδηγός Τουρισμού 2025, https://www.sakarya.bel.tr/uploads/files/TurizmBrosur2025.pdf
• GoTürkiye, Sakarya, https://goturkiye.com/tr/