Κορίτσι Πύργος – “Ο Άνεμος του Ραμαζανιού που Φέρνει Ευχές”

Αφηγητής (με ήπιο, ζεστό τόνο):
“Στη μέση του Βοσπόρου, υπήρχε ένας πύργος που φαινόταν μόνος αλλά στην πραγματικότητα έκρυβε χιλιάδες ιστορίες στην καρδιά του… Ο Πύργος της Κόρης. Καθώς πλησίαζε το πρώτο βράδυ του Ραμαζανιού, τα νερά που περιέβαλλαν τον πύργο φαινόταν επίσης να είναι πιο ήρεμα.”

Αφηγητής:
“Στον πύργο ζούσε ένα μικρό κορίτσι που ονομαζόταν Λέιλα. Ο πατέρας της ήταν υπεύθυνος στον πύργο, γι' αυτό κάθε Ραμαζάνι, κατά τη διάρκεια του Ιφτάρ, ήταν οι πρώτοι που έβλεπαν το φως που αιωρούνταν πάνω από τη θάλασσα. Η Λέιλα ήταν πολύ ενθουσιασμένη εκείνο το βράδυ. Διότι θυμόταν μια φήμη που άκουγε εδώ και χρόνια:
‘Τη νύχτα του πρώτου Ραμαζανιού, το φως που εμφανίζεται στην κορυφή του πύργου ακούει την επιθυμία ενός καθαρού παιδιού.’”

Αφηγητής:
“Η Λέιλα ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά του πύργου. Όταν έφτασε στην κορυφή, ο ήλιος άγγιζε για τελευταία φορά το νερό. Το μικρό κορίτσι έβαλε τα χέρια της στην καρδιά της και έκλεισε τα μάτια της.”

Λέιλα (με παιδική φωνή, σχεδόν ψιθυριστά):
“Θεέ μου… Σε αυτό το Ραμαζάνι προσεύχομαι όχι μόνο για μένα… αλλά για να μην μείνει κανείς μόνος.”

Αφηγητής:
“Τη στιγμή εκείνη, στην κορυφή του πύργου εμφανίστηκε ένα λεπτό φως. Ακόμα και ο άνεμος σταμάτησε ξαφνικά. Το φως έκανε έναν κύκλο γύρω από τη Λέιλα και στη συνέχεια αιωρήθηκε πάνω από τη θάλασσα.”

Λέιλα (με έκπληξη):
“Μπαμπά! Μπαμπά! Το φως άκουσε την επιθυμία μου!”

Αφηγητής:
“Όταν άρχισε να ακούγεται η προσευχή του Ιφτάρ, συνέβη κάτι ασυνήθιστο γύρω από τον πύργο. Τα αλιευτικά σκάφη στη θάλασσα, οι άνθρωποι στην απέναντι όχθη… όλοι είδαν ταυτόχρονα το φως που έλαμπε στον ουρανό. Σαν όλη η Κωνσταντινούπολη να σταμάτησε για μια στιγμή, σαν να καθόταν όλοι μαζί σε ένα τραπέζι.”

Αφηγητής:
“Εκείνο το βράδυ, ήρθε μια απροσδόκητη επισκέπτρια στον πύργο. Μια ηλικιωμένη θεία στάθηκε στην πόρτα με ένα μικρό καλάθι στο χέρι.”

Θεία (με ήπιο, γιαγιαδίστικο τόνο):
“Κόρη μου, είναι εδώ η Λέιλα; Κάθε χρόνο στο Ραμαζάνι τρώω Ιφτάρ μόνη… Αλλά απόψε η καρδιά μου με έφερε εδώ.”

Αφηγητής:
“Η Λέιλα έτρεξε με χαρά στην πόρτα. Ο πατέρας της άνοιξε το τραπέζι, ο άνεμος που φύσαγε από τη θάλασσα μετέφερε τη μυρωδιά των χουρμάδων. Εκείνη τη νύχτα, έφαγαν Ιφτάρ μαζί τρεις… Και η Λέιλα παρατήρησε κάτι:
Το φως της επιθυμίας της δεν είχε φωτίσει μόνο τον ουρανό, αλλά και μια άλλη καρδιά.”

Αφηγητής (με ήρεμο, ήπιο τόνο για το φινάλε):
“Έτσι ήταν το Ραμαζάνι στην Κωνσταντινούπολη… Ένα φως, μια προσευχή, ένα τραπέζι… και καρδιές που ενώθηκαν ξαφνικά χωρίς καμία αναμονή.
Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που έρχεται το Ραμαζάνι, από την κορυφή του πύργου υψώνεται το ίδιο φως. Λένε ότι…
Αυτό το φως είναι το φως της προσφοράς.
Και όλοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, σίγουρα θα δουν αυτό το φως.”