Η διαδρομή του νερού από το Σέμπιλε στην πόλη, ξεκινώντας από το Κέμερ.

Ξεκινήστε από το σημείο όπου η λεωφόρος Ατατούρκ περνάει κάτω από την αψίδα, στην πλευρά του Σαρατσάνε. Από εδώ μπορείτε να αντιληφθείτε καλύτερα το μήκος της αψίδας. Η Αψίδα του Μποζντογάν κατασκευάστηκε για να γεφυρώσει την κοιλάδα μεταξύ των λόφων Φατίχ και Μπεγιαζίτ, μεταφέροντας το νερό από τη μια πλευρά στην άλλη. Στην "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" της TDV, ο Σεμάβι Εγίτσε αναφέρει ότι η αψίδα αποδίδεται συνήθως στον αυτοκράτορα Βαλεντινό (364-378) και ότι κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 368-378, και γι' αυτό ονομάζεται "Αψίδα του Βαλεντίνου" στις δυτικές γλώσσες. Ο Εγίτσε προσθέτει ότι πιθανότατα υπήρχε ένα προγενέστερο έργο κατά τη διάρκεια της εποχής του Αδριανού.

Τα νούμερα δείχνουν την κλίμακα της κατασκευής. Σύμφωνα με την TDV, το μήκος της φτάνει τα 971 μέτρα, το ύψος της από το έδαφος είναι 28-29 μέτρα και το πλάτος της κυμαίνεται μεταξύ 3,40 και 5,65 μέτρων. Η Wikipedia αναφέρει ότι το σημερινό μήκος είναι 921 μέτρα, επισημαίνοντας ότι η αψίδα ήταν στην πραγματικότητα περίπου 50 μέτρα μεγαλύτερη. Δώστε προσοχή: ένα τμήμα της αψίδας αποτελείται από μια σειρά τόξων, ενώ ένα μεγάλο τμήμα αποτελείται από δύο σειρές τόξων η μία πάνω από την άλλη. Σύμφωνα με την TDV, η διπλή σειρά τόξων βρίσκεται μεταξύ των 18ης και της 73ης θέσης. Τα τείχη, όπου εναλλάσσονται πέτρες και τούβλα, φέρουν επίσης σημάδια των αμέτρητων επισκευών που έγιναν κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Η αψίδα συνέχισε να λειτουργεί και μετά την κατάκτηση. Ο Φατίχ Σουλτάν Μωάμεδ την επισκεύασε. Κατά τη διάρκεια των περιόδων του Β' Βαγιαζίδ και του Κανουνί, τα νερά του Χαλκάλι συνδέθηκαν με αυτή τη γραμμή, και το 1556-1557, τα νερά του Κιρκτσέσμπε. Ο Β' Μουσταφά επισκεύασε το ανατολικό τμήμα της το 1697-1698. Μέχρι τον 20ό αιώνα, η αψίδα παρείχε νερό στο τζαμί Σουλεϊμανιέ και στο παλάτι Τοπκάλι. Η λεωφόρος διασχίζει την αψίδα, σύμφωνα με τον σχεδιασμό του πολεοδόμου Ενρί Προστ. Πλησιάστε την αψίδα από τους γύρω πράσινους χώρους για να

Καθώς κατεβαίνετε από την είσοδο, η οποία αποτελεί ένα σύγχρονο κτίριο, βρίσκεστε μέσα στο υπόγειο. Δεν διαθέτει επιγραφή. Τα αρχιτεκτονικά του χαρακτηριστικά το συνδέουν με την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου Β' (408-450), ενώ η Wikipedia δίνει μια πιο περιορισμένη χρονολογία, από το 428 έως το 443. Στις δυτικές γλώσσες είναι γνωστό ως "Υπόγειο του Θεοδόσιου", ενώ το όνομα "Σερέφιγιε" προέρχεται από την περιοχή όπου βρισκόταν κατά την οθωμανική περίοδο.

Καθώς κατεβαίνετε τις σκάλες, θα δείτε 32 κολώνες, τοποθετημένες σε τακτικές σειρές. Το TDV Islamic Encyclopedia αναφέρει τις διαστάσεις του ως 42,5 x 25 μέτρα. Τέσσερις σειρές από οκτώ κολώνες χωρίζουν τον χώρο σε πέντε τμήματα. Εξετάστε προσεκτικά τις βάσεις των κολωνών, όλες είναι σε δωρικό ρυθμό και χρονολογούνται στον 5ο αιώνα. Οι τοξωτές κατασκευές από τούβλα συνδέονται μεταξύ τους πάνω από τις κολώνες. Αν έχετε επισκεφθεί το Υπόγειο του Βασιλιά, εδώ θα βρείτε μια μικρότερη και πιο διαμορφωμένη εκδοχή του ίδιου αρχιτεκτονικού στυλ. Επίσης, είναι εύκολο να κατανοήσετε τη διάταξη, καθώς μπορείτε να δείτε όλες τις κολώνες με μια ματιά.

Στα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα, χτίστηκε πάνω από το υπόγειο το συγκρότημα "Αρίφ Πασά". Αργότερα, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως δημαρχείο. Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν το 2004, ενώ το 2013-2018 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε η σημερινή είσοδος. Το υπόγειο άνοιξε ως μουσείο το 2018 και είναι ανοιχτό για επισκέψεις. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του, είναι από τις παλαιότερες υδραυλικές κατασκευές της Κωνσταντινούπολης, με ιστορία περίπου 1.600 ετών. Σήμερα, διαχειρίζεται από την ΙBB Kültür A.Ş. και φιλοξενεί ψηφιακές προβολές και συναυλίες μεταξύ των κολωνών. Κατά τη διάρκεια των προβολών, το φως αναδεικνύει τις βάσεις και τις τοξωτές κατασκευές, καθιστώντας ευκολότερο να τις φωτογραφίσετε. Ελέγξτε την επίσημη ιστοσελίδα για τις τρέχουσες ώρες λειτουργίας και το πρόγραμμα εκδηλώσεων.

Πηγή: Επίσημη ιστοσελίδα του Υπογείου Σερέφιγιε, TDV Islamic Encyclopedia, Wikipedia.

Με μια βόλτα λίγων λεπτών από την περιοχή Σερεφίγε, φτάνετε σε αυτό το μεγάλο υπόγειο αποθηκευτικό χώρο νερού, που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ιπποδρόμου. Στην "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" της TDV, ο χώρος αυτός αναφέρεται ως "Αποθηκευτικός Χώρος του Μπινμπιρντιρέκ" και χρονολογείται στην εποχή του Κωνσταντίνου, παρουσιάζοντάς τον ως το δεύτερο μεγαλύτερο κλειστό αποθηκευτικό χώρο νερού της πόλης. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η κατασκευή του αποδίδεται σε έναν Ρωμαίο αριστοκράτη ονόματι Φιλόξενος, και αναφέρεται ότι ο χώρος ανήκε στο παλάτι αυτού του αριστοκράτη.

Παρόλο που το όνομα του είναι εντυπωσιακό, η αλήθεια είναι ότι ο εσωτερικός χώρος είναι γεμάτος με μια "δασική" διάταξη από κολώνες. Σύμφωνα με την TDV, ο αποθηκευτικός χώρος, με διαστάσεις 64 x 57 μέτρα, στηρίζεται από 224 κολώνες, ενώ σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του, οι 212 από αυτές έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Αυτό που διακρίνει τις κολώνες αυτού του χώρου από άλλους είναι το γεγονός ότι δύο τμήματα μιας κολόνας είναι τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο. Επίσης, αξίζει να παρατηρήσετε την κεντρική κοιλότητα: το δάπεδο εκεί φτάνει μέχρι τη βάση των κολόνων, αποκαλύπτοντας το πλήρες ύψος των διπλών κολόνων. Δώστε προσοχή και στα ελληνικά γράμματα στις κολώνες, τα οποία είναι τα διακριτικά των τεχνιτών που τις κατασκεύασαν.

Μετά την αποξήρανση, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για άλλους σκοπούς. Σύμφωνα με την TDV, κατά την οθωμανική περίοδο, χτίστηκαν κατοικίες πάνω από αυτόν, και οι τεχνίτες μεταξιού εκμεταλλεύτηκαν τη δροσιά του, χρησιμοποιώντας τον χώρο ως εργαστήριο μέχρι τα τέλη του 1800. Μια εγχάραξη του Thomas Allom από τον 19ο αιώνα απεικονίζει τους εργάτες που εργάζονταν ανάμεσα στις κολώνες. Σύμφωνα με τη Wikipedia, μετά την ανακαίνιση, ο χώρος άνοιξε στο κοινό ως χώρος εκθέσεων και αναψυχής. Όταν επισκεφθείτε την περιοχή Σερεφίγε, μπορείτε να συγκρίνετε τις δύο περιοχές: η μία διαθέτει μικρότερο χώρο με απλές κολώνες, ενώ η άλλη είναι μεγαλύτερη και πιο εντυπωσιακή με τις κολώνες που είναι τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη. Για τις πιο πρόσφατες πληροφορίες σχετικά με τις ώρες λειτουργίας, επισκεφθείτε την επίσημη

Καθώς κατευθύνεστε από την περιοχή Binbirdirek προς το Ιππόδρομο και φτάνετε στη βόρεια πλευρά της πλατείας, θα δείτε αυτή τη βρύση, η οποία στηρίζεται από οκτώ κολώνες και διαθέτει θόλο. Κατασκευάστηκε το 1898 προς τιμήν της επίσκεψης του Γερμανού αυτοκράτορα Βίλχελμ Β' στον σουλτάνο Αμπντουλχαμίδ Β'. Τα μέρη της κατασκευάστηκαν στη Γερμανία και μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου συναρμολογήθηκαν. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1899, και η επίσημη έναρξη είχε προγραμματιστεί για τις 1 Σεπτεμβρίου 1900, κατά την 25η επέτειο της άνοδου του Αμπντουλχαμίδ στον θρόνο, αλλά η βρύση εγκαινιάστηκε στις 27 Ιανουαρίου 1901, την ημέρα των γενεθλίων του Βίλχελμ.

Στον σχεδιασμό συμμετείχαν ο αρχιτέκτονας Σπίτα, σύμβουλος του αυτοκράτορα, και ο αρχιτέκτονας Σόελε στην υλοποίηση, ενώ οι αρχιτέκτονες Κάρλιτζικ και Τζόζεφ Αντόνυ συνέβαλαν επίσης στο έργο. Η κατασκευή είναι σε νεοβυζαντινό στυλ. Πρώτα, περιηγηθείτε γύρω από το οκτάγωνο τμήμα που βρίσκεται πάνω σε μια υπερυψωμένη βάση, και στη συνέχεια μπείτε κάτω από τον θόλο και σηκώστε το κεφάλι σας. Η εσωτερική επιφάνεια είναι καλυμμένη με ψηφιδωτά σε χρυσό φόντο. Δώστε προσοχή στα οκτώ φυλαχτά, όπου εμφανίζονται εναλλάξ τα σύμβολα των δύο ηγεμόνων: το σφραγίδα του Αμπντουλχαμίδ Β' και το μονόγραμμα που αποτελείται από το γράμμα "W" με το νούμερο "2" για τον Βίλχελμ.

Αυτή η βρύση, που χτίστηκε πολύ αργότερα από τις υπόλοιπες κατασκευές της διαδρομής, μπορεί να θεωρηθεί τόσο ως ένα υδραυλικό έργο όσο και ως ένα έγγραφο της διπλωματίας της εποχής. Η οθωμανική παράδοση των πλατείας βρύσες εδώ μετατρέπεται σε ένα δώρο φιλίας και αναδημιουργείται σε νεοβυζαντινή μορφή από ένα ευρωπαϊκό εργαστήριο. Συγκρίνετε την με τη βρύση του Αχμέτ Γ', που θα δείτε λίγο αργότερα. Η μία αντικατοπτρίζει το προσωπικό γούστο της οθωμανικής αυλής, ενώ η άλλη αποτυπώνει την οπτική ενός ξένου ηγεμόνα για αυτήν την πόλη. Από εδώ, μπορείτε να δείτε τους στύλους του Ιπποδρόμου. Συνεχίστε περπατών

Η τελευταία στάση της διαδρομής είναι αυτό το επιβλητικό πηγάδι που βρίσκεται στην πλατεία ανάμεσα στην εξωτερική πύλη του Παλατιού του Τοπ Καπί, γνωστή ως Μπαμπί Χουμεγιούν, και την Αγία Σοφία. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV, κατασκευάστηκε το 1141 (1728-1729), κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Αχμέτ Γ'. Η Βικιπαίδεια το περιγράφει ως το παλαιότερο και πιο εντυπωσιακό δείγμα του νέου τύπου πηγαδιών πλατείας που εμφανίστηκαν κατά την περίοδο των Λουλουδιών.

Το σχέδιό του είναι τετράγωνο, με τέσσερις όψεις. Κάθε όψη διαθέτει ένα πηγάδι στο κέντρο, ενώ στις τέσσερις γωνίες υπάρχουν τρεις αψίδες με παράθυρα, από όπου οι υπάλληλοι μοίραζαν νερό και γλυκό σιρόπι στους περαστικούς. Η στέγη είναι κατασκευασμένη από ξύλο, επικαλυμμένη με μολύβι και διακοσμημένη με μεγάλες προεξοχές. Στο κέντρο βρίσκεται ένας οκτάγωνος θόλος, ενώ πάνω από τις αψίδες υπάρχουν τέσσερις μικρότεροι θόλοι, και στην κορυφή κάθε θόλου βρίσκεται ένας επιχρυσωμένος χάλκινος δίσκος.

Τα διακοσμητικά στοιχεία αποτυπώνουν την ανάμειξη της δυτικής τέχνης με την τουρκική τέχνη. Δείτε τις ανάγλυφες λουλούδια στις επιφάνειες από μάρμαρο, τις ανάγλυφες διακοσμήσεις από μάρμαρο που έχουν επικαλυφθεί με χρυσό φύλλο και τα πλακάκια που χρησιμοποιούνται σε διάφορα σημεία. Στις όψεις, μια ποιητική επιγραφή του ποιητή Σεϊντ Βεχμπί, γραμμένη με τη γραφή ταλικ, περιγράφει την ιστορία του πηγαδιού. Σύμφωνα με την TDV, το τελευταίο δίστιχο της επιγραφής, που είναι στραμμένο προς την Αγία Σοφία, γράφτηκε από τον ίδιο τον Αχμέτ Γ' και είναι γραμμένο με τη γραφή σελί. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, το πηγάδι ήταν ένα σημείο συνάντησης και συγκέντρωσης κατά την οθωμανική περίοδο.

Ακολουθήσατε τη διαδρομή του νερού από τον αγωγό μέχρι το πηγάδι της πλατείας. Κάντε έναν κύκλο γύρω από το πηγάδι, συγκρίνοντας τις τέσσερις όψεις και τα τέσσερα αψιδωτά πηγάδια. Στη συνέχεια, μπορείτε να περάσετε από την πύλη που βρίσκεται πίσω σας και να μπείτε στην εξωτερική αυλή του Παλατιού του Τοπ Καπί, ή να περπατήσετε προς το