Από το κτίριο Ulus İşhanı μέχρι τον πύργο Atakule: Μια ματιά στον μοντερνισμό της Άγκυρας.

Βγαίνοντας από το μετρό Ulus, θα δείτε τα χαμηλά κτίρια στη νοτιοανατολική πλευρά της πλατείας και, πίσω από αυτά, τον επιβλητικό πύργο του Ulus İşhanı. Το Ταμείο Συνταξιούχων διέταξε έναν διαγωνισμό μεταξύ 10 Αυγούστου 1952 και 9 Φεβρουαρίου 1953, τόσο για το κτίριο όσο και για την αναμόρφωση της πλατείας. Οι νικητές ήταν οι Orhan Bozkurt, Orhan Bolak και Gazanfer Beken. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1955, τα χαμηλά κτίρια που βλέπουν στις αυλές άνοιξαν το 1960, ενώ ο πύργος ολοκληρώθηκε το 1963. Το συγκρότημα αποτελείται από επτά κτίρια που περιβάλλουν δύο αυλές. Τα αλουμινένια κουφώματα, οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες και οι γεωμετρικοί όγκοι θεωρούνται από τα πρώτα παραδείγματα της διεθνούς μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής στην Τουρκία. Σύμφωνα με το Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, αυτό το κτίριο είναι το αντίστοιχο του ξενοδοχείου Hilton στην Αγκυρα. Το σχέδιο του διαγωνισμού ήταν αυτό που μεταμόρφωσε πραγματικά την πλατεία Ulus σε μια πλατεία, μαζί με το μνημείο της Νίκης που χρονολογείται από το 1927.

Σήμερα, ο πύργος φιλοξενεί την Διεύθυνση Νεότητας και Αθλητισμού, ενώ τα χαμηλά κτίρια λειτουργούν ως εμπορικό κέντρο. Μπείτε στις αυλές και περπατήστε, παρατηρήστε πώς τα κτίρια αλληλοσυνδέονται και την σειρά των καταστημάτων που βλέπουν στην πρόσοψη προς την πλατεία. Για να δείτε ολόκληρο τον πύργο, περάστε στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου. Στην απέναντι γωνία της λεωφόρου, υπήρχε το εμπορικό κέντρο 100. Yıl Çarşısı, που σχεδιάστηκε από τους Semra και Orhan Dikel και ολοκληρώθηκε το 1981, μέσω ενός διαγωνισμού το 1967. Το εμπορικό κέντρο αυτό έκλεισε το 2020 και κατεδαφίστηκε το 2022-23. Ένα από τα τρία μοντέρνα εμπορικά κέντρα που περιβάλλουν την πλατεία Ulus δεν υπάρχει πλέον, γεγονός που καθιστά το Ulus İşhanı όχι απλώς ένα κτίριο, αλλά ένα σημαντικό μνημείο της σύγχρονης ιστορίας της πλατείας. Ελάτε νωρίς το πρωί, πριν ανοίξουν τα καταστήματα, οι αυλές είναι ήσυχες και μπορείτε να θαυμάσετε τους όγκους των κτιρίων χωρίς τον συνωστισμό. Το

Για να φτάσετε στην περιοχή Sihhiye, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το μετρό ή να περπατήσετε κατά μήκος της λεωφόρου. Το Τουρκικό Ινστιτούτο Ιστορίας βρίσκεται στην οδό Kızılay, αριθμός 1, στην περιοχή Hacettepe, ακριβώς πίσω από τη λεωφόρο. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1951 από τους Turgut Cansever και Ertur Yener. Το κτίριο του τυπογραφείου ολοκληρώθηκε το 1955, το σχέδιο του κεντρικού κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1961, η κατασκευή ξεκίνησε το 1962 και ολοκληρώθηκε το 1966, και το ίδρυμα μεταφέρθηκε εκεί το 1967. Το κτίριο βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο Αğa Khan για την Αρχιτεκτονική το 1980. Η κριτική επιτροπή το χαρακτήρισε ως ένα θετικό βήμα προς μια αρχιτεκτονική έκφραση που συνδυάζει τις παραδοσιακές έννοιες και αρχές με τις σύγχρονες τεχνολογίες κατασκευής. Όπως περιγράφεται στα αρχεία του βραβείου, η "καρδιά" του κτιρίου είναι μια εσωτερική αυλή τριών ορόφων, φωτιζόμενη από το πάνω, η οποία θυμίζει τη διάταξη των οθωμανικών σχολών. Όλες οι κύριες λειτουργίες είναι οργανωμένες γύρω από αυτή την αυλή. Τα παράθυρα από αλουμίνιο χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με ξύλινα διακοσμητικά στοιχεία, και ο έλεγχος του φωτός τονίζει τον δημόσιο χαρακτήρα της αυλής, σε αντίθεση με τον κλειστό χαρακτήρα των γύρω δωματίων. Το εξωτερικό του κτιρίου, κατασκευασμένο από πέτρα της Άγκυρας, του δίνει μια μασίφ εμφάνιση.

Στο ισόγειο βρίσκονται μια αίθουσα συνεδριάσεων και αποθήκες βιβλίων, ενώ στους ανώτερους ορόφους υπάρχουν μια βιβλιοθήκη, αίθουσες μελέτης και γραφεία. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1931 μαζί με το ίδρυμα και είναι μια εξειδικευμένη βιβλιοθήκη για την τουρκική ιστορία. Μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν καθηγητές, μεταπτυχιακοί φοιτητές και ανεξάρτητοι ερευνητές. Οι προπτυχιακοί φοιτητές πρέπει να έχουν συστατική επιστολή για να έχουν πρόσβαση, και τα βιβλία δεν δανείζονται. Εάν δεν είστε ερευνητής, μπορείτε να θαυμάσετε το κτίριο από την οδό Kızılay και από την δημόσια αυλή μεταξύ του τυπογραφείου και του κεντρικού κτιρίου. Παρατηρήστε τον ρυθμό των ξύλινων διακοσμητικών στοιχείων και την μάζα της πέτρας. Μετά από παρεμβάσεις που δεν ήταν σύμφωνες με τον χαρακτήρα του κ

Καθώς φτάνετε στην πλατεία Κιζιλάι, στην ανατολική πλευρά της λεωφόρου, στην οδό Ατατούρκ, αριθμός 117, βρίσκεται το γυάλινο κτίριο Εμέκ Ισιχανί, το οποίο από το 2015 φέρει την επίσημη ονομασία "Κέντρο Επιχειρήσεων Καχραμάνλαρ". Το κτίριο σχεδιάστηκε από τους Ενβέρ Τοκάι και Ιλχάν Ταϊμάν, ενώ οι στατικές μελέτες έγιναν από τον Γιουσούφ Μπερντάν. Κατασκευάστηκε ως ένα ακίνητο που θα παρείχε έσοδα για το Ταμείο Συνταξιούχων. Σύμφωνα με την Wikipedia, η κατασκευή του ξεκίνησε το 1959 και ολοκληρώθηκε το 1965. Το έργο "Αρχιτέκτονες που άφησαν το στίγμα τους στην Άγκυρα" αναφέρει ότι ξεκίνησε το 1958. Με 24 ορόφους και ύψος 76 μέτρα, ήταν το ψηλότερο κτίριο της πόλης όταν ολοκληρώθηκε και θεωρείται ο πρώτος ουρανοξύστης της Τουρκίας, καθώς και η πρώτη εφαρμογή γυάλινης πρόσοψης. Η έμπνευση είναι εμφανής: το Lever House στη Νέα Υόρκη και το Γραφείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, δηλαδή ένας λεπτός, ορθογώνιος πύργος πάνω σε μια χαμηλή βάση. Μπορείτε να δείτε ολόκληρη τη βάση και την στενή πρόσοψη του πύργου που βλέπει στη λεωφόρο από το Γκιούβενπαρκ.

Το κτίριο πωλήθηκε μέσω ιδιωτικοποίησης στις 8 Μαρτίου 2006 και το όνομά του άλλαξε το 2015. Επειδή είναι ιδιωτική ιδιοκτησία, δεν είναι προσβάσιμο στο κοινό και μπορείτε να το θαυμάσετε μόνο από το πεζοδρόμιο. Είναι ένα από τα πενήντα μεγάλα κτίρια που αναφέρονται στη λίστα του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών. Άλλα έργα του Τοκάι στην Άγκυρα που ακολουθούν την ίδια αισθητική είναι: το κτίριο της Σχολής Πολιτικών Επιστημών (1955) και το κτίριο της Γενικής Διεύθυνσης Ύδρευσης (1958), σε συνεργασία με τους Μπεχρούζ Τσινίτσι και Τεόμαν Ντορούκ. Το σχέδιο του Κιζιλάι από τη δεκαετία του 1930, του Γιάνσεν, προέβλεπε μια χαμηλή, γεμάτη κήπους πόλη. Το Εμέκ Ισιχανί έφερε το πρώτο ψηλό κτίριο στην πλατεία και καθόρισε την κλίμακα όλων των επόμενων ψηλών κτιρίων. Παρατηρήστε πόσο λεπτός και κομψός είναι ο πύργος ανάμεσα στην κίνηση και τις

Από τη λεωφόρο, κατευθυνθείτε προς τα νότια, προς τα Υπουργεία. Ακριβώς απέναντι από το Κοινοβούλιο, βρίσκεται το ψηλό κτίριο του Μεγάλου Ξενοδοχείου της Άγκυρας, με τον πολυγωνικό του όγκο που βλέπει στη λεωφόρο. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε το 1960 από τους Ελβετούς Marc Joseph Saugey και Yüksel Okan, με χρηματοδότηση από το Ταμείο Συνταξιούχων. Η κατασκευή διήρκεσε από το 1960 έως το 1966. Η μηχανική μελέτη ήταν της εταιρείας S.E.H.E.G., ενώ η κατασκευή ήταν της εταιρείας Emek İnşaat. Το κτίριο έχει 22 ορόφους και τρεις υπόγειους, ύψος 67,66 μέτρα, και 194 δωμάτια. Από το 1966, όταν άνοιξε, μέχρι το 1986, ήταν το μοναδικό πεντάστερο ξενοδοχείο στην Άγκυρα. Η Wikipedia το χαρακτηρίζει ως ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της τουρκικής αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του 1960 και ως μια από τις σημαντικότερες εφαρμογές του οργανικού μοντερνισμού στη χώρα. Η αρχική όψη του κτιρίου χαρακτηριζόταν από αλουμινένιες ηλιακές σκιάσεις, ενώ το σύστημα αντίστροφης δοκού του έδινε μια καθαρή και απλή εμφάνιση.

Το 2005, το ξενοδοχείο ιδιωτικοποιήθηκε και υποβλήθηκε σε μια σημαντική ανακαίνιση. Οι επαγγελματικές οργανώσεις διαμαρτυρήθηκαν για την πλήρη αναδιάταξη του εσωτερικού χώρου και την αντικατάσταση των ηλιακών σκιάσεων με ένα μπλε μεταλλικό σύστημα όψης. Το κτίριο άνοιξε ξανά το 2009 και λειτουργεί σήμερα ως ξενοδοχείο. Επειδή είναι μια εγκατάσταση διαμονής, είναι ορατό από έξω. Καθώς κοιτάτε από το πεζοδρόμιο, προσπαθήστε να φανταστείτε τις φωτογραφίες της δεκαετίας του 1960: η όψη που βλέπετε είναι η ανακαινισμένη, αλλά η γεωμετρική πολυπλοκότητα του όγκου και η σύνδεσή του με το έδαφος αντικατοπτρίζουν το σχέδιο των Saugey και Okan. Από την απέναντι πλευρά της λεωφόρου, είναι το μοναδικό σημείο όπου μπορείτε να δείτε ταυτόχρονα την όψη του Κοινοβουλίου από τραβέρτινη πέτρα και την γυάλινη και μεταλλική όψη του ξενοδοχείου. Αυτή η γωνία, όπου ένα κτίριο που σχεδιάστηκε το 1960 βρίσκεται δίπλα σε ένα κτίριο που σχεδιάστηκε το 1938 και κέρδισε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, δείχνει πόσο έχει εξελι

Από τον σταθμό Kızılay, μεταβείτε με το Ankaray στον σταθμό Anadolu (Anıtkabir). Από εκεί, μπορείτε να φτάσετε στο Anıtkabir περπατώντας ανηφορικά. Αυτή η διαδρομή ξεκινά από το Anıtkabir: Ένας διεθνής διαγωνισμός, στον οποίο συμμετείχαν 49 έργα από διάφορες χώρες το 1941-42, επέλεξε το σχέδιο των Emin Onat και Orhan Arda. Μετά από κάποιες τροποποιήσεις, η κατασκευή ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου 1944, ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1953 και άνοιξε επίσημα στις 10 Νοεμβρίου 1953. Θεωρείται ένα μνημειώδες παράδειγμα του Δεύτερου Εθνικού Αρχιτεκτονικού Ρεύματος: ένα κτίριο κατασκευασμένο από πέτρα, με συμμετρική και επιβλητική αισθητική, που αναφέρεται στα ιστορικά στρώματα της Ανατολίας, στην περίοδο των Χιττιτών, των Σελτζούκων και των Οθωμανών. Στην οδό των Λιονταριών, μήκους 262 μέτρων, υπάρχουν 24 αγάλματα λιονταριών που συμβολίζουν τις φυλές των Ογούζ. Δέκα πύργοι περιβάλλουν την τελετουργική περιοχή. Στο Άγαλμα, υπάρχει ένας συμβολικός τάφος, ενώ στο οκτάγωνο τάφο κάτω από αυτόν, βρίσκεται η σορός του Ατατούρκ. Από τα 750.000 τετραγωνικά μέτρα της έκτασης, τα 630.000 ανήκουν στο Πάρκο της Ειρήνης.

Διαβάζοντας για τους υπόλοιπους σταθμούς της διαδρομής, θα παρατηρήσετε πόσο γρήγορα άλλαξε η αρχιτεκτονική τη δεκαετία του 1950: Το 1953, όταν ολοκληρώθηκε το Anıtkabir, είχε ήδη ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για το Ulus İşhanı, και δύο χρόνια αργότερα, ξεκίνησε η κατασκευή με αλουμίνιο και γυαλί. Η διαφορά μεταξύ της μνημειώδους πέτρας και της πρόσοψης είναι μόλις λίγων ετών. Περπατήστε αργά στην οδό των Λιονταριών, παρατηρώντας τις αρμούς των λίθων, τις αναλογίες των πύργων και την επένδυση της τελετουργικής περιοχής, καθώς σε αυτή τη διαδρομή, το μνημείο και η λιθοδομή είναι τα κύρια στοιχεία. Όταν φτάσετε στην τελετουργική περιοχή, γυρίστε και κοιτάξτε την πόλη: η θέση του Anıtkabir στην κορυφή του λόφου είναι επίσης μέρος του σχεδιασμού. Τα ωράρια λειτουργίας διαφέρουν ανάλογα με την εποχή, οπότε ελέγξτε την ιστοσελίδα anitkabir.tsk.tr. Αφιερώστε επίσης

Ακολουθήστε τις γραμμές του EGO που οδηγούν προς την περιοχή Τσανκάγια και βγείτε στην οδό Τσανκάγια. Ο πύργος βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Τσινάχ και Τσανκάγια, ακριβώς δίπλα στο Βοτανικό Πάρκο. Ο πύργος Ατακουλ, σχεδιασμένος από τον Ραγκίπ Μπουλούτς, κατασκευάστηκε μεταξύ 1986 και 1989 και εγκαινιάστηκε στις 13 Οκτωβρίου 1989, κατά την 66η επέτειο της ίδρυσης της Άνκαρα ως πρωτεύουσας. Το όνομά του προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων "Ατα" (πατέρας) και "Κουλ" (πύργος). Ο πύργος, ύψους 125 μέτρων, βρισκόταν πάνω από το πρώτο εμπορικό κέντρο της Άνκαρα και φιλοξενούσε μια περιστρεφόμενη πλατφόρμα και μια πλατεία παρατήρησης στην κορυφή του. Ο φωτισμός του σχεδιάστηκε από τη Νεργκίζ Αριφόγλου. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του αστικού τοπίου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Άνκαρα καθόρισε την εικόνα της μέσω αυτού του πύργου. Η διαδρομή τελειώνει εδώ, καθώς ο πύργος Ατακουλ αποτελεί το τελευταίο σημαντικό στοιχείο μιας εποχής εκσυγχρονισμού που διήρκεσε από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1990: μια εποχή όπου το τσιμέντο μετατράπηκε σε ύψος και η παρατήρηση της πόλης από ψηλά έγινε μια κοινή συνήθεια.

Το εμπορικό κέντρο γκρεμίστηκε και ανακατασκευάστηκε μετά το 2014, ενώ ο πύργος διατηρήθηκε. Το νέο συγκρότημα άνοιξε στις 29 Οκτωβρίου 2018, προσθέτοντας μια πλατεία στην είσοδο και μια πλατφόρμα με θέα προς το Βοτανικό Πάρκο. Για αυτή τη διαδρομή, αυτό που θα σας ενδιαφέρει είναι ο ίδιος ο πύργος και η πλατφόρμα παρατήρησης: μπορείτε να ανεβείτε με δύο γυάλινους ανελκυστήρες και από την πλατφόρμα θα απολαύσετε την πανοραμική θέα της Άνκαρα και της λεωφόρου που διασχίζετε καθημερινά. Ανεβείτε περίπου μισή ώρα πριν από το ηλιοβασίλεμα για να δείτε τόσο το ημερήσιο τοπίο όσο και τη στιγμή που τα φώτα της πόλης ανάβουν. Για τις ώρες λειτουργίας και τους όρους εισόδου της πλατφόρμας παρατήρησης, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα atakule.com.tr. Καθώς θα θαυμάζετε τον πύργο, σκεφ