Από το Suluhan στην Hamamönü: Η ζωντανή παράδοση της χειροτεχνίας.

Από τον σταθμό του μετρό Ulus, κατεβείτε στην οδό Anafartalar. Το ιστορικό κτίριο, που βρίσκεται στην περιοχή Hacı Doğan, ανάμεσα στις οδούς Tekneciler και Suluhan, αποτελεί την πρώτη στάση της διαδρομής. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1508 και 1511, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Β' Βαγιαζίδ, από τον πολιτικό του, Χασάν Πασά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν γνωστό ως Χαντζιπασά Χαν, ενώ η ονομασία "Σουλουχάν" εμφανίζεται στα αρχεία από το 1688. Η ονομασία δεν είναι τυχαία: σύμφωνα με τις πηγές, ήταν το μοναδικό κτίριο της εποχής που διέθετε τζάκι και δικό του σύστημα ύδρευσης σε κάθε δωμάτιο. Είναι ένα διώροφο κτίριο με δύο εσωτερικές αυλές. Η πρώτη αυλή έχει τετράγωνο σχέδιο, με 30 δωμάτια στο ισόγειο και 32 στον επάνω όροφο, ενώ στο κέντρο βρίσκεται ένα σιντριβάνι και ένα μικρό τζαμί. Η δεύτερη αυλή ήταν χώρος στάβλων, όπου βρισκόταν και το χαμάμ.

Κατά την οθωμανική περίοδο, στο Σουλουχάν γινόταν εμπόριο καφέ και νημάτων. Στην Άγκυρα, το "νήμα" αναφέρεται κυρίως στο μαλλί, οπότε η πρώτη ύλη για τους παραγωγούς που θα συναντήσετε στην οδό Çıkrıkçılar προερχόταν από εδώ. Μετά την πυρκαγιά της δεκαετίας του 1920, το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές και μέχρι τη δεκαετία του 1950 χρησιμοποιήθηκε ως λαχαναγορά. Το 1937, απέναντι από το Σουλουχάν, κατασκευάστηκε η νέα λαχαναγορά της Άγκυρας, ενώ τη δεκαετία του 1940, κατά μήκος του τοίχου του, υπήρχε μια αγορά καταστημάτων που πουλούσαν υλικά για θέρμανση. Η Γενική Διεύθυνση Βακουφιών ανέλαβε την αποκατάστασή του, διατηρώντας την αυθεντική του μορφή, τη δεκαετία του 1980.

Σήμερα, το Σουλουχάν είναι μια αγορά αφιερωμένη σε εκδηλώσεις: λουλουδάδικα, καταστήματα διακοσμητικών, καταστήματα που πωλούν είδη για μωρά και γιορτές, καθώς και καταστήματα χειροτεχνίας και δώρων. Εδώ μπορείτε να βρείτε τεχνητά λουλούδια, γλυκά για γάμους και υλικά για χνάδια χέννας. Αποτελεί την αρχή της διαδρομής των χειροτεχνών, καθώς είναι ένα μέρος όπου εξακολουθούν να πωλούνται χειροποίητα προϊόντα. Κάντε μια βόλτα και στις δύο αυλές, κοιτάξτε από τις

Αυτή η ραμπά, μήκους διακοσίων μέτρων, ξεκινά από την οδό Anafartalar και οδηγεί προς την περιοχή Kale. Τελειώνει στη διασταύρωση των οδών Saraçlar και Salman. Το όνομά της παραπέμπει σε μια συγκεκριμένη τέχνη: κατά την περίοδο των Οθωμανών, εδώ στριμπαζόταν το τρίχωμα των κατσικιδών της Άγκυρας με τη χρήση αργαλειστών, από το οποίο υφαίνονταν υφάσματα υψηλής ποιότητας. Η ραμπά αποτελούσε μέρος της Uzun Çarşı, η οποία συνέδεε τις περιοχές Ulus και Samanpazarı. Η πυρκαγιά του 1916 κατέστρεψε τα τζαμιά İplikçiler (1745) και Çanakçılar (1732) που βρίσκονταν στην περιοχή. Η αγορά ανακατασκευάστηκε και από το 1982, προσπάθειες ανακαίνισης έχουν γίνει για τη διατήρησή της. Σήμερα, στη ραμπά και στους γύρω δρόμους Saraçlar, Salman, Mazi και Atpazarı, εργάζονται περισσότεροι από χίλιοι έμποροι, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με υφάσματα, είδη ραπτικής, προικαγωγικά, χνάρια και νυφικά. Οι έμποροι της περιοχής συχνά συγκρίνονται με τους αντίστοιχους της Mahmutpaşa στην Κωνσταντινούπολη και της Kemeraltı στη Σμύρνη.

Στη ραμπά βρίσκονται επίσης εργαστήρια και καταστήματα χαλκοπωλών. Αν ακούσετε τον ήχο του σφυριού, σημαίνει ότι βρίσκεστε κοντά τους. Η ιστορία της χαλκοτεχνίας στην Άγκυρα είναι άγνωστη, αλλά οι τεχνίτες χρησιμοποιούν μια χαρακτηριστική μέθοδο: το μέταλλο διαμορφώνεται με σφυρί και σφυρί πάνω σε ένα σκαμνί, ενώ η επιφάνεια διακοσμείται με χάραξη και σμίλευση. Τα σχέδια χαράσσονται πρώτα στο χαλκό και στη συνέχεια επεξεργάζονται με ειδικά εργαλεία που κατασκευάζει ο ίδιος ο τεχνίτης. Μετά το χαλκό, το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο μέταλλο είναι το μπρούντζο. Τα προϊόντα περιλαμβάνουν καφετιέρες, βραστήρες, δίσκους, μπολ, κατσαρόλες, γουδί και θερμοσίφωνες. Τα δοχεία που χρησιμοποιούνται στην κουζίνα έχουν εσωτερική επίστρωση από κασσίτερο, ενώ τα διακοσμητικά αντικείμενα δεν έχουν κασσίτερο, κάτι που πρέπει να προσέχετε κατά την αγορά. Οι τεχνίτες συνήθως προσλαμβάνουν μαθητές γύρω στην ηλικία των δεκαπέντε έως δεκαεννέα ετών, οι οποίοι μαθαίνουν την τέχνη σε τρία ή τέσσερα χρόνια. Σήμερα, οι περισσότεροι πελάτες είναι τουρίστες και είναι

Στο φανάρι όπου τελειώνει ο ανηφορικός δρόμος, στρίψτε στην οδό Salman. Ο δρόμος οδηγεί προς την περιοχή Koyunpazarı, και το Pirinç Han βρίσκεται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο δρόμους, στην οδό Pirinç, κάτω από την περιοχή Atpazarı. Η περιοχή αυτή αποτελεί τον πυρήνα της παλαιοπωλίας της Άγκυρας: Στα 1940, το παλαιότερο κατάστημα παλαιοπωλείων της πόλης βρισκόταν στην αρχή του δρόμου Çıkrıkçılar Yokuşu, και σήμερα, τα καταστήματα παλαιοπωλείων και τα εργαστήρια χειροτεχνίας που βρίσκονται στους στενούς δρόμους της Koyunpazarı συνεχίζουν την ίδια παράδοση.

Το ίδιο το συγκρότημα έχει δύο επίπεδα ιστορίας. Όσον αφορά το παλαιό Pirinç Han, οι πηγές διαφέρουν μεταξύ αρχείων του 17ου αιώνα και ενός κτηματολογικού διατάγματος του 1739. Αυτό το κτίριο, που φιλοξενούσε μικρές καραβάνες, κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1930 μαζί με το τζαμί του, και στη θέση του χτίστηκε ένα δημοτικό σχολείο. Το Pirinç Han που επισκεπτόμαστε σήμερα είναι η ανακατασκευή ενός παλιού ξύλινου αρχοντικού, το οποίο μετατράπηκε σε συγκρότημα φιλοξενίας το 1985: είναι τριώροφο, με αυλή, με ξύλινη κατασκευή και τοίχους από πλίνθους. Θεωρείται το πρώτο ξύλινο συγκρότημα φιλοξενίας της πόλης. Στον εξωτερικό τοίχο της εισόδου είναι χαραγμένο το ποίημα "Han Duvarları" του Faruk Nafiz Çamlıbel. Πριν διαβάσετε το ποίημα, εξερευνήστε το συγκρότημα, καθώς οι ξύλινοι διάδρομοι που βλέπουν στην αυλή αποτελούν ένα μικρογραφικό παράδειγμα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των συγκροτημάτων φιλοξενίας.

Τα καταστήματα πωλούν αντίκες και χειροποίητα κοσμήματα. Υπάρχουν δύο βασικοί κανόνες για τις αγορές: ρωτήστε την τιμή και διαπραγματευτείτε. Εάν αγοράζετε ένα παλιό αντικείμενο, ρωτήστε για την εποχή κατασκευής του και αν έχει υποστεί επισκευές. Η αυλή είναι επίσης ένα καλό μέρος για να καθίσετε και να παρατηρήσετε τον κόσμο που περνάει από τους γύρω δρόμους. Από εδώ, μπορείτε να βγείτε στην οδό Koyunpazarı και να ξεκινήσετε να ανεβαίνετε τον ανηφορικό δρόμο.

Πηγή: Wikipedia, Pirinç Han (Άγκυρα); Güven Dinçer, İdealkent 2

Η οδός Koyunpazarı είναι ένας πλακόστρωτος, απότομος δρόμος, μονής κατεύθυνσης, που οδηγεί από την περιοχή Samanpazarı προς την κύρια πύλη του Κάστρου. Το όνομά της, όπως και το όνομα της πλατείας στο τέλος της, προέρχεται από την οργάνωση των αγορών της Οθωμανικής Άγκυρας. Στην πόλη υπήρχαν περίπου τριάντα αγορές και πλατείες, και η Atpazarı ήταν από τις πιο γνωστές. Ακόμα και στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, οι αγορές ήταν διατεταγμένες κατά μήκος της διαδρομής προς το Κάστρο: Arabapazarı, Odunpazarı, Samanpazarı, Koyunpazarı, Atpazarı και η Ekinpazarı μπροστά από το Κάστρο. Στην περιοχή Koyunpazarı υπήρχε η αγορά των δερματοποιών και των υφασματόρων. Σήμερα, εκεί βρίσκονται καταστήματα αντίκας και εργαστήρια χειροτεχνίας, που διατηρούν την παράδοση αυτών των επαγγελμάτων.

Στην κορυφή του δρόμου, στην περιοχή Koyunpazarı, βρίσκεται το τζαμί Ahi Elvan, ένα τζαμί με δώδεκα ξύλινα στηρίγματα, που χτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα από μια οικογένεια Ahi. Η διαδρομή δεν περιλαμβάνει επίσκεψη στο εσωτερικό του, αλλά περνώντας από την πόρτα του, θυμόμαστε τη σύνδεση αυτού του δρόμου με τον οργανισμό των τεχνιτών: οι Ahi ήταν ο οργανισμός που έφερε στην περιοχή την οργάνωση μαθητευόμενου-εργάτη-δασκάλου και την επαγγελματική ηθική. Κοντά, στην περιοχή Samanpazarı, βρίσκεται και το τζαμί Aslanhane, που χτίστηκε τον 13ο αιώνα.

Το τέλος του δρόμου καταλήγει στην πλατεία Atpazarı, μπροστά από την πύλη του Κάστρου. Απέναντί σας βρίσκονται δύο χανατζίκια (παραδοσιακά πανδοχεία) από τους 16ο-17ο αιώνες, το Çengelhan και το Çukurhan. Το ένα είναι μουσείο, το άλλο λειτουργεί ως κατάλυμα. Αυτά αποτελούν μέρος μιας άλλης διαδρομής. Στη συνέχεια, σταματήστε στην πλατεία και παρατηρήστε τρία πράγματα: τον λίθινο τοίχο της πύλης, τις εισόδους των χανατζικιών και τους δρόμους που ξεκινούν από την πλατεία. Επιστρέψτε χωρίς να μπείτε στο Κάστρο, καθώς αυτή η διαδρομή δεν περιλαμβάνει την εξερεύνηση του. Καθώς κατεβαίνετε τον δρόμο, ρίξτε μια ματιά στα εργαστήρια με τις ανοιχτές πόρτες στα πλάγια του δρόμου. Οι καλύτερες αγορές συχνά βρίσκονται στους μικρούς δρόμους, όχι στον κεντρικό.

Πηγή

Από την αγορά του ATPazarı, κατεβείτε προς την αγορά του Koyunpazarı και περάστε την πλατεία Samanpazarı. Το Hamamönü απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο. Η στάση που αναφέρεται εδώ δεν αφορά ολόκληρη τη γειτονιά, αλλά την "Οδό της Τέχνης" που έχει δημιουργήσει ο Δήμος Altındağ στην οδό Tanış. Είκοσι δύο παραδοσιακά σπίτια της Άγκυρας έχουν αποκατασταθεί με σεβασμό στην αυθεντικότητά τους και από το 2010 χρησιμοποιούνται ως κέντρα τέχνης. Κάθε σπίτι διαθέτει εργαστήριο στον πάνω όροφο και γκαλερί στον κάτω. Τα σπίτια έχουν παραχωρηθεί σε καλλιτέχνες που συνδυάζουν τις παραδοσιακές τέχνες με τη σύγχρονη. Μπαίνοντας από τις πόρτες, θα δείτε εργαστήρια εικονογραφίας, καλλιγραφίας, κεραμικής, βιτρό, δερμάτινων ειδών, υφαντουργίας, ασημένιων κοσμημάτων και ζωγραφικής. Οι καλλιτέχνες εδώ παράγουν, πωλούν και διδάσκουν τεχνικές που κινδυνεύουν να χαθούν.

Εδώ, η λογική αλλάζει. Στις αγορές της περιοχής Ulus, τα προϊόντα προορίζονταν για την αγορά χειροτεχνίας. Εδώ, η ίδια χειροτεχνία συνεχίζεται ως εργασία τέχνης και εκπαίδευσης. Μην διστάσετε να μιλήσετε με κάποιον που εργάζεται στο εργαστήριο, καθώς οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να εξηγήσουν τις τεχνικές τους. Εάν ενδιαφέρεστε για μαθήματα, ανατρέξτε στη σελίδα του δήμου για το τρέχον πρόγραμμα. Εάν θέλετε να αγοράσετε προϊόντα, ρωτήστε για τα έργα που δημιουργήθηκαν από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Το υπόλοιπο του Hamamönü, με τους ανακαινισμένους δρόμους της οθωμανικής αστικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα, δεν περιγράφεται σε αυτή τη διαδρομή, αλλά καλύπτεται σε ξεχωριστές διαδρομές γεύσεων και φωτογραφίας. Η "Οδός της Τέχνης" είναι πιο πολυσύχναστη τα Σαββατοκύριακα, όταν τα καταστήματα και τα εργαστήρια είναι πιο γεμάτα. Εάν προτιμάτε μια πιο ήσυχη επίσκεψη, επισκεφθείτε την κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Η διαδρομή τελειώνει εδώ. Από το Hamamönü, λεωφορεία EGO οδηγούν προς τις περιοχές Ulus και Kızılay, ενώ μετά από μια μικρή διαδρομή με τα πόδια, μπορείτε να βρείτε συνδέσεις με το Ankaray και το μετρό.

Πηγή: Δήμος Altındağ, "Οδός της Τέχνης" του Hamamönü.