Οι κοιλάδες της Καππαδοκίας από το Ουτσχισάρ προς την περιοχή Πασαμπάγ.

Ξεκινήστε από την πλατεία του δήμου της Ουτσχισάρ και περπατήστε μέσα από τους στενούς δρόμους του παλιού χωριού, ανεβαίνοντας προς το κάστρο. Το παλιό χωριό αποτελείται από πέτρινες κατοικίες που είναι συγκεντρωμένες στους πρόποδες ενός τεράστιου βραχώδους κωνικού όγκου, ενώ ο νέος οικισμός βρίσκεται πιο κοντά στον δρόμο που συνδέει τη Νεβσέχιρ με τη Γκόρεμε. Καθώς ανεβαίνετε, θα παρατηρήσετε ότι ο βραχώδης όγκος δεν αποτελείται από μία μόνο κορυφή. Σύμφωνα με τον δήμο της Ουτσχισάρ, το κάστρο αποτελείται από δύο μεγάλους βραχώδεις κώνους που βρίσκονται δίπλα-δίπλα, τους οποίους οι ντόπιοι αποκαλούν "Κάστρο του Αγκά" και "Κάστρο του Τσαβούς". Σήμερα, η κορυφή του κάστρου μπορεί να προσβληθεί μέσω ενός μονοπατιού. Σύμφωνα με την τουρκική Wikipedia, οι εσωτερικοί δρόμοι που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα έχουν κλείσει για λόγους ασφαλείας. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει επίσης ότι οι διάδρομοι και τα δωμάτια που βρίσκονταν στο εσωτερικό του βράχου είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό κλειστοί ή απροσπέλαστοι. Γι' αυτό, σχεδιάστε να ανεβείτε στην κορυφή ακολουθώντας το διαθέσιμο μονοπάτι, αντί να προσπαθήσετε να χαθείτε στο εσωτερικό του. Καθώς ανεβαίνετε, παρατηρήστε τις ανοίγματα των παραθύρων και των θυρών στους βράχους. Σύμφωνα με τον δήμο, το εσωτερικό του κάστρου είναι σκαλισμένο και περιλαμβάνει αποθήκες τροφίμων, δεξαμενές συλλογής βρόχινου νερού και σήραγγες, που προορίζονταν για να αντέξουν μακροχρόνιες πολιορκίες. Μέρος των κατασκευών που έχουν σκαλιστεί στους βράχους χρονολογείται από την εποχή των Βυζαντινών και αποτελούν μέρος του οικισμού. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματος. Ο δήμος εξηγεί ότι το όνομα προέρχεται από τη λειτουργία του ως συνοριακού φυλακίου κατά τις περιόδους των Σελευκιδών και των Καραμανιδών. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η περιοχή φυλασσόταν από τρία κάστρα: το πιο απομακρυσμένο, την Ουτσχισάρ, το μεσαίο, την Ορταχισάρ, και το κέντρο διοίκησης, την Μπασχισάρ, που βρίσκεται στην Ουργκιούπ. Οι πηγές δίνουν διαφορετικά νούμερα για το ύψος του κάστρου, αλλά συμφωνούν ότι πρόκειται για το ψηλότερο σημείο της περιο

Από την είσοδο του Uçhisar, μπείτε ακριβώς κάτω από το κάστρο. Σύμφωνα με τον Δήμο του Uçhisar, στην είσοδο υπάρχει ένα δέντρο στο οποίο έχουν κρεμαστεί εκατοντάδες φυλαχτά. Αυτό είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία της κοιλάδας. Σε αυτό το σημείο, κοιτάξτε την κοιλάδα με το κάστρο πίσω σας. Θα δείτε το βάθος της, που εκτείνεται μέχρι το Göreme, και την γλυπτική υφή των "παραμυθένιων καμινιών" σε μια μόνο εικόνα. Το μονοπάτι διασχίζει τον πυθμένα της κοιλάδας, στρίβοντας και εκτείνεται για περίπου τέσσερα χιλιόμετρα μέχρι το Göreme. Ο Δήμος θεωρεί αυτό το μονοπάτι μέτριας δυσκολίας και εκτιμά ότι η διάρκεια του είναι περίπου μία και μισή έως δύο ώρες. Επειδή το Uçhisar βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο από το Göreme, η πορεία προς τα εκεί είναι κυρίως σε κατηφόρα και πιο άνετη. Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, δώστε προσοχή στις μικρές, κανονικές σχισμές στους πρόποδες της κοιλάδας. Η κοιλάδα πήρε το όνομά της από αυτά τα περιστεριώνες, που είναι σκαλισμένοι στους βράχους και μέσα στα "παραμυθένια καμινιά". Σύμφωνα με τον Δήμο, οι περιστεριώνες είναι σκαλισμένοι σε μεγάλα υψόμετρα, σε απόκρημνους βράχους, όπου τα αρπακτικά ζώα, όπως οι αλεπούδες και οι ρακούν, δεν μπορούν να φτάσουν. Δώστε προσοχή στις κόκκινες λωρίδες και τα σχέδια στις εισόδους πολλών περιστεριώνων. Αυτές οι διακοσμήσεις είναι φτιαγμένες με μπογιές ή με χρώματα που προέρχονται από τοπικά φυτά, και πιστεύεται ότι βοηθούν τα περιστέρια να αναγνωρίζουν τις φωλιές τους από απόσταση. Αυτοί οι περιστεριώνες είχαν κυρίως γεωργικό σκοπό. Το περιστεριόνημα είναι πλούσιο σε άζωτο και φώσφορο, και σύμφωνα με τον Δήμο, αυτό το λίπασμα ήταν η μεγαλύτερη υποστήριξη για τα αμπέλια της περιοχής. Σύμφωνα με την Αγγλική Βικιπαίδεια, το λίπασμα αυτό χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην περιοχή μέχρι τη δεκαετία του 1970. Οι πηγές αναφέρουν ότι η παράδοση της εκτροφής περιστεριών χρονολογείται από τον 9ο αιώνα. Τα αμπέλια και οι κήποι που υπάρχουν σήμερα στους πρόποδες της κοιλάδας είναι μια συνέχεια αυτής της σχέσης. Στον πυθμένα της κοιλάδας, θα δείτε δέντρα αχλαδιού, βερίκοκο, ροδακίνου και μήλου, καθώς και άγρια λουλούδια την

Η επίσημη ονομασία της Κοιλάδας της Αγάπης είναι Κοιλάδα Μπαγλντερ, και σύμφωνα με τον Δήμο Γκέρμε, είναι μια από τις πιο γνωστές και επισκέψιμες κοιλάδες της περιοχής. Για την πεζοπορία, ξεκινήστε από την Ορεντσίκ, κατά μήκος της διαδρομής Γκέρμε-Ουτσχισάρ. Ο Δήμος αναφέρει ότι η κοιλάδα ξεκινά από αυτό το σημείο και καταλήγει στην οδό Γκέρμε-Αβάνος, με μήκος 4900 μέτρα. Στην ίδια σελίδα, η διαδρομή περιγράφεται επίσης ως περίπου πέντε χιλιόμετρα. Επομένως, προετοιμαστείτε για μια πεζοπορία περίπου πέντε χιλιομέτρων και αφιερώστε δύο και μισή ώρες για αυτή τη διαδρομή, συμπεριλαμβανομένων των παύσεων για φωτογραφίες. Καθώς κατεβαίνετε στην κοιλάδα, το τοπίο αλλάζει. Οι πλαγιές γεμάτες περιστεριώνες της Κοιλάδας Γκιοβερτσίλικ δίνουν τη θέση τους σε βράχους με μοναδικά σχήματα. Αυτό που κάνει τη κοιλάδα διάσημη είναι οι ψηλοί, λεπτοί σχηματισμοί "παπαρούνες" που υψώνονται από το έδαφος. Ο Δήμος Γκέρμε αναφέρει ότι το ύψος ορισμένων από αυτούς τους βράχους φτάνει τα πενήντα μέτρα. Καθώς εξετάζετε αυτά τα "μνημεία" από κοντά, παρατηρήστε τη διαφορά μεταξύ του κορμού και της κορυφής. Πηγές που περιγράφουν το Εθνικό Πάρκο Γκέρμε αναφέρουν ότι ένα στρώμα σκληρού βράχου καλύπτει το μαλακό τούφ, και ότι ο κορμός κάτω από αυτό το προστατευτικό στρώμα διαβρώνεται σταδιακά. Οι διαφορές στα χρώματα στους κορμούς προέρχονται από διαφορετικά στρώματα ορυκτών στον βράχο. Για το όνομα της κοιλάδας, η Αγγλική Βικιπαίδεια δίνει δύο εξηγήσεις: μια παλιά λαϊκή ιστορία για την αγάπη μεταξύ των παιδιών δύο εχθρικών οικογενειών, και μια πιο πρόσφατη ερμηνεία που βασίζεται στα σχήματα ορισμένων βράχων. Γνωρίστε την ιστορία, αλλά στην πραγματικότητα, δώστε περισσότερη προσοχή στους βράχους. Ο Δήμος Γκέρμε θεωρεί επίσης την βλάστηση της κοιλάδας αξιοσημείωτη. Η περιοχή έχει χαμηλές ετήσιες βροχοπτώσεις, και σύμφωνα με την Αγγλική Βικιπαίδεια, η βλάστηση είναι περιορισμένη εκτός των όχθων των ποταμών. Γι' αυτό, η πράσινη λωρίδα στο κάτω μέρος της κοιλάδας είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Θα περάσετε από αμπελώνες και φρουτε

Η περιοχή των Paşabağları, που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του δρόμου Göreme-Avanos, απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από τον δρόμο, σύμφωνα με τον οδηγό του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Η περιοχή αποτελεί μέρος του αρχαιολογικού χώρου Zelve-Paşabağları, ο οποίος ανήκει στο Υπουργείο, και επομένως η είσοδος γίνεται με εισιτήριο. Η κάρτα Museum Pass Cappadocia του Υπουργείου καλύπτει επίσης αυτόν τον χώρο, μαζί με τα υπόλοιπα μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής. Ελέγξτε τις τρέχουσες προϋποθέσεις εισόδου και τις τιμές στον επίσημο ιστότοπο. Μετά την είσοδο, ακολουθήστε το μονοπάτι και μπείτε ανάμεσα στους σχηματισμούς "peri bacaları" (καπνοδόχοι). Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Υπουργείου, η περιοχή ονομαζόταν παλαιότερα "Κοιλάδα των Ιερέων" και σε ορισμένους από τους σχηματισμούς έχουν σκαφτεί μικρά παρεκκλήσια και καθίσματα. Σήμερα, αυτό που σας φέρνει εδώ είναι ο ίδιος ο βράχος. Τα Paşabağları είναι μια από τις περιοχές όπου μπορείτε να δείτε τους πιο χαρακτηριστικούς σχηματισμούς "peri bacaları" με δύο και τρία "κεφάλια", που αποτελούν σύμβολο της Καππαδοκίας. Θα παρατηρήσετε ότι ορισμένα από αυτά έχουν πολλαπλές κορυφές, ενώ άλλα διαχωρίζονται σε πολλαπλούς σχηματισμούς πάνω σε μια βάση. Για να κατανοήσετε αυτούς τους σχηματισμούς, παρατηρήστε τη διαφορά μεταξύ της κορυφής και του σώματος. Η κορυφή του "peri bacası" είναι κατασκευασμένη από σκληρό και ανθεκτικό βράχο, ενώ το σώμα είναι κατασκευασμένο από μαλακό βράχο. Η σκληρή κορυφή προστατεύει το σώμα από τη βροχή και τις πλημμύρες. Όταν η κορυφή πέσει, το σώμα εκτίθεται και διαβρώνεται γρήγορα. Γι' αυτό, αναζητήστε και σχηματισμούς που έχουν χάσει την κορυφή τους και έχουν μετατραπεί σε μυτερά κωνικά. Η Περιφέρεια Νεβσεχίρ τονίζει ότι οι "peri bacaları" διαμορφώθηκαν από φυσικές διεργασίες, κυρίως από τη βροχή και τον άνεμο, και ότι αυτή η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επομένως, το τοπίο που βλέπετε δεν είναι μια στατική εικόνα, αλλά μια αργή και συνεχής διαδικασία αλλαγής. Για αυτόν τον λόγο, η Περιφέρεια χαρακτηρίζει τους "peri bacaları" ως μια ευαίσθητη κληρονομιά που επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή και τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Μην αγγίζετε τους σχηματισμούς